|

یاد

خانواده، مردم و...
گیسو فغفوری: نوروز چند سال پیش بود که استاد شجریان از میهمانی ناخوانده که بیش از ۱۵ سال است در کنارش زندگی می‌کند، سخن گفت؛ میهمانی که در این چند سال آخر، او و خانواده‌اش را بسیار اذیت کرد. از اسفند ۹۸ به این طرف، بارها شدت بیماری بیشتر و بیشتر شد تا ۱۷ مهر که دیگر نفس، «صدای مردم ایران» را یاری نکرد. خانواده او همراهان بی‌نظیری بودند. «همایون شجریان» که با بلندگوی دستی به میان مردم در بیمارستان جم آمد و سخن گفت: «خاک‌سپاری در کنار حضرت فردوسی خواسته همه، همه است». او که دیروز صبح در بهشت‌زهرا نیز باز هم در جمع مردمی که جامانده از نماز ساعت شش صبح به تشییع آمده بودند، قرار گرفت و سعی کرد به آنان آرامش ببخشد، درحالی‌که خود غمی بزرگ بر دوش داشت. همایون شجریان باید مراقب نام بزرگمردی می‌شد که همراه مردم بود، در روزهایی که کرونا خود قاتل بزرگِ مردمان ایران شده بود. شاید برای همین بارها و بارها تأکید کرد: «شما خودتان عزادارید». او که با بوسه‌ای بر تابوت پدرش از «خسرو خوبان» خداحافظی کرد، بیش از دیگر فرزندان در این مدت میراث‌دار و نماینده نام بزرگ شجریان بوده است. شاید چند زمانی دیگر او بتواند راحت‌تر از این روزها و لحظه‌ها و آنچه بین خانواده و دولتمردان و پدرش گذشته است، سخن بگوید. شاید بعدتر راحت‌تر بتواند از غم سخن بگوید. شاید در زمانی دیگر راحت‌تر بتواند تشریح کند که برای چگونگی تشییع، برگزاری مراسم یادبود و... چه بین خانواده و مسئولان گذشت که او گفت: «اختیار از دست من خارج بود». از همسر استاد، «کتایون خوانساری»، نیز جز سکوت و یاری در این مدت شنیده نشد. هرچند او ‌در اسفند ۹۵، در سال اول شدت بیماری در گفت‌وگویی چنین توصیف کرده بود: «چهره‌های محبوب و مردمی وقتی دچار مشکلاتی مثل این نوع بیماری می‌شوند، مورد توجه مردم قرار می‌گیرند. مردم ایشان را دوست دارند و برای من قابل درک است که نگران‌اند و می‌خواهند جزئیات بیشتری بدانند. هم نگران سلامتی استاد بودم و هم باید کاملا مراقبت می‌کردم خبری نگران‌کننده منتشر نشود. مهم‌‌تر از همه‌چیز باید در نظر می‌گرفتم که آرامش استاد بر‌هم نخورد. این‌جور وقت‌ها شایعه و اخبار کذب هم زیاد منتشر می‌شود که آرامش مردم و بیمار را برهم می‌زند. آرامش مردم و استاد برای من بسیار مهم بود. من باید تمرکز خود را روی رسیدگی به بیماری ایشان می‌گذاشتم». او در این سال‌ها، به قول خودش «اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم، در رفت‌وآمد بین این مشکل و آن مشکلم». حالا همه خانواده که روزهای سخت بیماری را شاید با تعداد کمی از آشنایان گذراندند، در کنار مردم ایران با سوگ بزرگ از‌دست‌رفتن اسطوره‌ای روبه‌رو هستند؛ سوگ فقدان «خسرو آواز ایران»‌، «صدای مردم»، «امید مردم» و... .
در این سوگ همه کنار هم هستند، اما غم آن‌چنان عظیم است که از حجم آن کاسته نمی‌شود، فقدان آن‌چنان است که همگان در خلأ گم شده‌‌اند.

خانواده، مردم و...
گیسو فغفوری: نوروز چند سال پیش بود که استاد شجریان از میهمانی ناخوانده که بیش از ۱۵ سال است در کنارش زندگی می‌کند، سخن گفت؛ میهمانی که در این چند سال آخر، او و خانواده‌اش را بسیار اذیت کرد. از اسفند ۹۸ به این طرف، بارها شدت بیماری بیشتر و بیشتر شد تا ۱۷ مهر که دیگر نفس، «صدای مردم ایران» را یاری نکرد. خانواده او همراهان بی‌نظیری بودند. «همایون شجریان» که با بلندگوی دستی به میان مردم در بیمارستان جم آمد و سخن گفت: «خاک‌سپاری در کنار حضرت فردوسی خواسته همه، همه است». او که دیروز صبح در بهشت‌زهرا نیز باز هم در جمع مردمی که جامانده از نماز ساعت شش صبح به تشییع آمده بودند، قرار گرفت و سعی کرد به آنان آرامش ببخشد، درحالی‌که خود غمی بزرگ بر دوش داشت. همایون شجریان باید مراقب نام بزرگمردی می‌شد که همراه مردم بود، در روزهایی که کرونا خود قاتل بزرگِ مردمان ایران شده بود. شاید برای همین بارها و بارها تأکید کرد: «شما خودتان عزادارید». او که با بوسه‌ای بر تابوت پدرش از «خسرو خوبان» خداحافظی کرد، بیش از دیگر فرزندان در این مدت میراث‌دار و نماینده نام بزرگ شجریان بوده است. شاید چند زمانی دیگر او بتواند راحت‌تر از این روزها و لحظه‌ها و آنچه بین خانواده و دولتمردان و پدرش گذشته است، سخن بگوید. شاید بعدتر راحت‌تر بتواند از غم سخن بگوید. شاید در زمانی دیگر راحت‌تر بتواند تشریح کند که برای چگونگی تشییع، برگزاری مراسم یادبود و... چه بین خانواده و مسئولان گذشت که او گفت: «اختیار از دست من خارج بود». از همسر استاد، «کتایون خوانساری»، نیز جز سکوت و یاری در این مدت شنیده نشد. هرچند او ‌در اسفند ۹۵، در سال اول شدت بیماری در گفت‌وگویی چنین توصیف کرده بود: «چهره‌های محبوب و مردمی وقتی دچار مشکلاتی مثل این نوع بیماری می‌شوند، مورد توجه مردم قرار می‌گیرند. مردم ایشان را دوست دارند و برای من قابل درک است که نگران‌اند و می‌خواهند جزئیات بیشتری بدانند. هم نگران سلامتی استاد بودم و هم باید کاملا مراقبت می‌کردم خبری نگران‌کننده منتشر نشود. مهم‌‌تر از همه‌چیز باید در نظر می‌گرفتم که آرامش استاد بر‌هم نخورد. این‌جور وقت‌ها شایعه و اخبار کذب هم زیاد منتشر می‌شود که آرامش مردم و بیمار را برهم می‌زند. آرامش مردم و استاد برای من بسیار مهم بود. من باید تمرکز خود را روی رسیدگی به بیماری ایشان می‌گذاشتم». او در این سال‌ها، به قول خودش «اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم، در رفت‌وآمد بین این مشکل و آن مشکلم». حالا همه خانواده که روزهای سخت بیماری را شاید با تعداد کمی از آشنایان گذراندند، در کنار مردم ایران با سوگ بزرگ از‌دست‌رفتن اسطوره‌ای روبه‌رو هستند؛ سوگ فقدان «خسرو آواز ایران»‌، «صدای مردم»، «امید مردم» و... .
در این سوگ همه کنار هم هستند، اما غم آن‌چنان عظیم است که از حجم آن کاسته نمی‌شود، فقدان آن‌چنان است که همگان در خلأ گم شده‌‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.