مصطفی میرسلیم با اشاره به جنگ ایران و عراق مطرح کرد
ر وایت ساماندهیبیش از یک میلیون آواره جنگی
ایسنا: مصطفی میرسلیم با اشاره به ایده اولیه تشکیل بنیاد امور جنگزدگان گفت: «آخر شهریور سال ۵۹ بود که جنگ شروع شد. من آن زمان مسئولیت معاونت سیاسی وزیر کشور را داشتم و این حوزه معاونت متصدی امور آوارگان و پناهندگان نیز بود. وقتی جنگ شروع شد و برخی مسائل بروز کرد، جمعیت کثیری از هموطنان ما با هجوم عراقیها مواجه و ناچار شدند محل زندگی خود، کسبوکار و خانهشان را ترک کنند و خانوارهای زیادی آواره شدند. بیشتر اینها از استانهای خوزستان، ایلام، کرمانشاه، کردستان و بعدها آذربایجان غربی بودند. حتما صدام برنامههایی داشته که از فشارهایی که این آوارگان در کشور بهلحاظ اجتماعی ایجاد میکردند برای موفقیت خود استفاده کند. شما امروز تصور کنید که اگر ۱۰ هزار نفر یک گرفتاری اجتماعی داشته باشند چطور اعتراض میکنند و چطور به مشکلات آنها رسیدگی خواهد شد. آن زمان رسیدگی به مشکل آنها کار بسیار مهمی بود و ما با این مشکل مواجه بودیم».
وی افزود: «بلافاصله بعد از آغاز جنگ در یک گردهمایی، استانداران در خرمآباد جمع شده بودیم. آن زمان نخستوزیر، مرحوم شهید رجایی بود و من مسئول برگزاری این گردهمایی بودم. بعد از اتمام همایش در برگشت به تهران، شهید رجایی را همراهی میکردم. مرحوم رجایی اظهار نگرانی شدیدی از مشکلات مردم جنگزده کرد. من هم با توجه به سمتی که در وزارت کشور داشتم گفتم این مشکل راهحل دارد و ما تجربه این را داشتیم. پیش از جنگ تعدادی ایرانی بودند که عراق آنها را اخراج کرده بود و قبل از آن کردهای بارزانی هم آمده در ایران مستقر شده بودند، البته تعداد اینها ۳۰، ۴۰ هزار نفر بود اما یک تجربه حداقلی وجود داشت که چطور باید با اینها برخورد کرد. اوایل انقلاب همچنین مشکل افغانها هم بود که ما باید آن را اداره میکردیم. در واقع این تجربه را داشتیم که معضل آوارگی را چطور حل کنیم. ما از مجموعه این تجارب برای ارائه خدمات به آوارگان استفاده کردیم». میرسلیم ادامه داد: «من گفتم موضوع اسکان و حل مسائل اجتماعی و فرهنگی اینها را عملیاتی میدانم اما اگر قرار است به راهحلی در این زمینه برسیم، یک کار تماموقت را میطلبد. از ایشان خواستم که از مرحوم
مهدویکنی که آن زمان وزیر کشور بود بخواهد مسئولیت کار ساماندهی جنگزدگان را به عهده من بگذارد. این جلسه روز بعد برگزار شد و من مسئولیت رسیدگی به کار جنگزدگان را بر عهده گرفتم؛ آن هم در شرایطی که بهلحاظ امکانات چیزی نداشتیم. من مسئولیت شهربانی را نیز بر عهده داشتم و از امکانات شهربانی استفاده خوبی برای این کار کردم. ما از کسانی که آمادگی داشتند درخواست کردیم فداکارانه به صحنه بیایند. به هرحال جنگزدگان کسانی بودند که از لحاظ روحی و خانوادگی گرفتاریهایی داشتند و رسیدگی به آنها نیت خالص میخواست. البته هنوز سال ۵۹ بود و حالوهوای انقلاب وجود داشت. روحیه انقلابی هنوز فروکش نکرده بود و نسل انقلاب هم پای کار بود».
ایسنا: مصطفی میرسلیم با اشاره به ایده اولیه تشکیل بنیاد امور جنگزدگان گفت: «آخر شهریور سال ۵۹ بود که جنگ شروع شد. من آن زمان مسئولیت معاونت سیاسی وزیر کشور را داشتم و این حوزه معاونت متصدی امور آوارگان و پناهندگان نیز بود. وقتی جنگ شروع شد و برخی مسائل بروز کرد، جمعیت کثیری از هموطنان ما با هجوم عراقیها مواجه و ناچار شدند محل زندگی خود، کسبوکار و خانهشان را ترک کنند و خانوارهای زیادی آواره شدند. بیشتر اینها از استانهای خوزستان، ایلام، کرمانشاه، کردستان و بعدها آذربایجان غربی بودند. حتما صدام برنامههایی داشته که از فشارهایی که این آوارگان در کشور بهلحاظ اجتماعی ایجاد میکردند برای موفقیت خود استفاده کند. شما امروز تصور کنید که اگر ۱۰ هزار نفر یک گرفتاری اجتماعی داشته باشند چطور اعتراض میکنند و چطور به مشکلات آنها رسیدگی خواهد شد. آن زمان رسیدگی به مشکل آنها کار بسیار مهمی بود و ما با این مشکل مواجه بودیم».
وی افزود: «بلافاصله بعد از آغاز جنگ در یک گردهمایی، استانداران در خرمآباد جمع شده بودیم. آن زمان نخستوزیر، مرحوم شهید رجایی بود و من مسئول برگزاری این گردهمایی بودم. بعد از اتمام همایش در برگشت به تهران، شهید رجایی را همراهی میکردم. مرحوم رجایی اظهار نگرانی شدیدی از مشکلات مردم جنگزده کرد. من هم با توجه به سمتی که در وزارت کشور داشتم گفتم این مشکل راهحل دارد و ما تجربه این را داشتیم. پیش از جنگ تعدادی ایرانی بودند که عراق آنها را اخراج کرده بود و قبل از آن کردهای بارزانی هم آمده در ایران مستقر شده بودند، البته تعداد اینها ۳۰، ۴۰ هزار نفر بود اما یک تجربه حداقلی وجود داشت که چطور باید با اینها برخورد کرد. اوایل انقلاب همچنین مشکل افغانها هم بود که ما باید آن را اداره میکردیم. در واقع این تجربه را داشتیم که معضل آوارگی را چطور حل کنیم. ما از مجموعه این تجارب برای ارائه خدمات به آوارگان استفاده کردیم». میرسلیم ادامه داد: «من گفتم موضوع اسکان و حل مسائل اجتماعی و فرهنگی اینها را عملیاتی میدانم اما اگر قرار است به راهحلی در این زمینه برسیم، یک کار تماموقت را میطلبد. از ایشان خواستم که از مرحوم
مهدویکنی که آن زمان وزیر کشور بود بخواهد مسئولیت کار ساماندهی جنگزدگان را به عهده من بگذارد. این جلسه روز بعد برگزار شد و من مسئولیت رسیدگی به کار جنگزدگان را بر عهده گرفتم؛ آن هم در شرایطی که بهلحاظ امکانات چیزی نداشتیم. من مسئولیت شهربانی را نیز بر عهده داشتم و از امکانات شهربانی استفاده خوبی برای این کار کردم. ما از کسانی که آمادگی داشتند درخواست کردیم فداکارانه به صحنه بیایند. به هرحال جنگزدگان کسانی بودند که از لحاظ روحی و خانوادگی گرفتاریهایی داشتند و رسیدگی به آنها نیت خالص میخواست. البته هنوز سال ۵۹ بود و حالوهوای انقلاب وجود داشت. روحیه انقلابی هنوز فروکش نکرده بود و نسل انقلاب هم پای کار بود».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.