|

بی‌توجه به سالمندی

نبی‌اله عشقی‌ثانی

روز جهانی سالمندان را در حالی پشت‌سر گذاشتیم که در اوج بحران کرونا هیچ توجه ویژه‌ای به آنان نشد. روزی جهانی به این مهم اختصاص داده شده تا کشور‌ها در این روز به سالمندان توجه و آنان را تکریم کنند و ما بی‌تفاوت از کنارش گذشتیم.

توسعه علم و دانش در دهه‌های اخیر و رعایت مراقبت‌های بهداشتی و درمانی از سوی مردم موجب بالارفتن طول عمر و افزایش امید به زندگی تا حدود 90‌سالگی شده است؛ به‌طوری‌که اگر ۶۰ سالگی را آغاز سالمندی بدانیم حدود یک‌سوم عمر انسان‌ها در دوران سالمندی سپری می‌شود و آمار سالمندان جهان به یک میلیارد نفر رسیده است.
سازمان بهداشت جهانی سالمندان را به سه گروه تقسیم کرده است: یکم، ۶۰ تا ۷۴‌سالگی را سالمندی جوان؛ دوم، ۷۴ تا ۹۰سالگی را دوران سالمندی و سوم، ۹۰سالگی و بیشتر را سالمندی پیر نامیده است.
بررسی‌ها نشان می‌دهد که توسعه‌یافته‌ترین کشور‌ها سالخورده‌ترین جمعیت سالمندی را دارند، از این نظر، اروپا پیرترین قاره جهان است؛ زیرا
۲۰‎ درصد جمعیت آن پیر هستند. این موضوع برنامه‌ریزی طولانی‌مدت اقتصادی و اجتماعی را ضروری کرده است؛ برنامه‌هایی که باید زندگی سالمندان را از ابعاد جسمی، ذهنی، روانی و فرهنگی در یک دوره 30ساله مورد توجه قرار دهد. اکنون کشور‌ها باید منابع بیشتری را صرف اجرای طرح‌های حمایتی، مراقبتی و بهداشتی- درمانی برای سالمندان کنند تا زندگی برای آنان در آخرین مرحله حیاتشان قابل تحمل و همراه با سلامت، شادابی و نشاط باشد.
برنامه‌های مراقبت از سالمندان مسئولیت جدیدی برای کشور‌ها ایجاد کرده است که تاکنون چندان مورد عنایت قرار نمی‌گرفت. اگرچه سالخوردگی جمعیت بر اساس نظر سازمان بهداشت جهانی یک موفقیت است، در صورت عدم برنامه‌ریزی تبدیل به چالشی مهم می‌شود. در کشور ما سالمندان 8.7 درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند که همچنان رو به افزایش است؛ به‌طوری‌که در 10 سال آینده به هشت میلیون نفر می‌رسد و این هشدار مهمی برای برنامه‌ریزان کشور است تا از هم‌اکنون برنامه‌های حمایتی، مراقبتی، رفاهی و بهداشتی مناسب با دوران سالخوردگی را مورد توجه قرار دهند. از منظر پزشکی با افزایش زندگی در دوران سالمندی به حدود ۳۰ سال از زندگی فرد، ضرورت‌های مراقبتی، بهداشتی و درمانی اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کند. اختلال حافظه و شناخت در سالمندان افزایش یافته و گسترده می‌شود که از موضوعات مهم در طب سالمندی است؛ به‌خصوص که می‌تواند پیامد‌های مهمی مثل زوال عقل یا آلزایمر را همراه داشته باشد و به چالش اصلی سالمندان و خانواده آنها تبدیل شود؛ ضمن آنکه بروز بیماری‌های قلبی- عروقی و سرطان نیز در سالمندان نسبت به سایر گروه‌های سنی افزایش بالاتری دارد. از منظر زندگی اجتماعی و خانوادگی اگرچه حضور سالمندان در خانواده و در کنار فرزندان، نوه‌ها و نتیجه‌ها باعث برکت و شادابی محیط خانواده است و انرژی بسیار مثبتی ایجاد می‌کند و به روابط خانوادگی عمق می‌بخشد، مسئولان سازمان بهزیستی می‌گویند حدود ۲۰ هزار نفر از سالمندان در ۳۰۰ مرکز نگهداری و خانه سالمندان در نقاط مختلف کشور زندگی می‌کنند که آنها هم مشکلات و چالش‌های خود را دارند. نکته پایانی آنکه جمعیت کشور رو به سالمندشدن است، بنابراین برنامه‌ریزان باید از هم‌اکنون به فکر ارائه طرح و برنامه‌هایی باشند که در دوران پیک سالمندی کشور به آن نیازمند است.

روز جهانی سالمندان را در حالی پشت‌سر گذاشتیم که در اوج بحران کرونا هیچ توجه ویژه‌ای به آنان نشد. روزی جهانی به این مهم اختصاص داده شده تا کشور‌ها در این روز به سالمندان توجه و آنان را تکریم کنند و ما بی‌تفاوت از کنارش گذشتیم.

توسعه علم و دانش در دهه‌های اخیر و رعایت مراقبت‌های بهداشتی و درمانی از سوی مردم موجب بالارفتن طول عمر و افزایش امید به زندگی تا حدود 90‌سالگی شده است؛ به‌طوری‌که اگر ۶۰ سالگی را آغاز سالمندی بدانیم حدود یک‌سوم عمر انسان‌ها در دوران سالمندی سپری می‌شود و آمار سالمندان جهان به یک میلیارد نفر رسیده است.
سازمان بهداشت جهانی سالمندان را به سه گروه تقسیم کرده است: یکم، ۶۰ تا ۷۴‌سالگی را سالمندی جوان؛ دوم، ۷۴ تا ۹۰سالگی را دوران سالمندی و سوم، ۹۰سالگی و بیشتر را سالمندی پیر نامیده است.
بررسی‌ها نشان می‌دهد که توسعه‌یافته‌ترین کشور‌ها سالخورده‌ترین جمعیت سالمندی را دارند، از این نظر، اروپا پیرترین قاره جهان است؛ زیرا
۲۰‎ درصد جمعیت آن پیر هستند. این موضوع برنامه‌ریزی طولانی‌مدت اقتصادی و اجتماعی را ضروری کرده است؛ برنامه‌هایی که باید زندگی سالمندان را از ابعاد جسمی، ذهنی، روانی و فرهنگی در یک دوره 30ساله مورد توجه قرار دهد. اکنون کشور‌ها باید منابع بیشتری را صرف اجرای طرح‌های حمایتی، مراقبتی و بهداشتی- درمانی برای سالمندان کنند تا زندگی برای آنان در آخرین مرحله حیاتشان قابل تحمل و همراه با سلامت، شادابی و نشاط باشد.
برنامه‌های مراقبت از سالمندان مسئولیت جدیدی برای کشور‌ها ایجاد کرده است که تاکنون چندان مورد عنایت قرار نمی‌گرفت. اگرچه سالخوردگی جمعیت بر اساس نظر سازمان بهداشت جهانی یک موفقیت است، در صورت عدم برنامه‌ریزی تبدیل به چالشی مهم می‌شود. در کشور ما سالمندان 8.7 درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند که همچنان رو به افزایش است؛ به‌طوری‌که در 10 سال آینده به هشت میلیون نفر می‌رسد و این هشدار مهمی برای برنامه‌ریزان کشور است تا از هم‌اکنون برنامه‌های حمایتی، مراقبتی، رفاهی و بهداشتی مناسب با دوران سالخوردگی را مورد توجه قرار دهند. از منظر پزشکی با افزایش زندگی در دوران سالمندی به حدود ۳۰ سال از زندگی فرد، ضرورت‌های مراقبتی، بهداشتی و درمانی اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کند. اختلال حافظه و شناخت در سالمندان افزایش یافته و گسترده می‌شود که از موضوعات مهم در طب سالمندی است؛ به‌خصوص که می‌تواند پیامد‌های مهمی مثل زوال عقل یا آلزایمر را همراه داشته باشد و به چالش اصلی سالمندان و خانواده آنها تبدیل شود؛ ضمن آنکه بروز بیماری‌های قلبی- عروقی و سرطان نیز در سالمندان نسبت به سایر گروه‌های سنی افزایش بالاتری دارد. از منظر زندگی اجتماعی و خانوادگی اگرچه حضور سالمندان در خانواده و در کنار فرزندان، نوه‌ها و نتیجه‌ها باعث برکت و شادابی محیط خانواده است و انرژی بسیار مثبتی ایجاد می‌کند و به روابط خانوادگی عمق می‌بخشد، مسئولان سازمان بهزیستی می‌گویند حدود ۲۰ هزار نفر از سالمندان در ۳۰۰ مرکز نگهداری و خانه سالمندان در نقاط مختلف کشور زندگی می‌کنند که آنها هم مشکلات و چالش‌های خود را دارند. نکته پایانی آنکه جمعیت کشور رو به سالمندشدن است، بنابراین برنامه‌ریزان باید از هم‌اکنون به فکر ارائه طرح و برنامه‌هایی باشند که در دوران پیک سالمندی کشور به آن نیازمند است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.