چالش «والد خوب» بودن در دوران همهگیری کووید۱۹
زندگی ما با کووید١٩ زیرورو شده است. ما به درون جهانی سوررئال و جدید پرتاب شدهایم؛ جایی که در آن خود حرفهای و خود شخصیمان درهم آمیخته است. انگار که همه ابعاد زندگیمان با ترس، عدم قطعیت و تهدیدها محاصره شده است. برای والدینی که بچههای کوچک دارند، چالش ادامهدادن شغل همزمان با آموزش در خانه میتواند طاقتفرسا باشد. در این زمانه، هدف، به جای کاملبودن، باید «به قدر کافی خوببودن» باشد.
فرزندپروری «به قدر کافی خوب» چه چیزی است؟
سالها قبل مطالعهای برای فهم اینکه کدام مدل فرزندپروری بیشترین اثر را بر تطابق خوب در کودک میگذارد، انجام شد. سه گروه مورد مطالعه قرار گرفتند: یک گروه از کودکان فرزندپروریای را دریافت کردند که بهعنوان غفلتکننده یا مسامحهکار یا حتی سوءاستفادهگرانه و توأم با بدرفتاری در نظر گرفته میشد. گروه دیگر والدینی داشتند که بیشتر اوقات اما نه همیشه، برای فرزندانشان حضور داشتند. گروه آخر والدینی بودند که سعی میکردند به همه نیازهای کودکانشان با هماهنگی کامل توجه کنند. کدام گروه بیشتر احتمال دارد که به پرورش سالمترین فرزندان منجر شود؟ پاسخ گروه میانی است، یعنی والدینی که اکثر اوقات کارشان را درست انجام دادند و همراه با آن اشتباهاتی هم داشتند. به بیان دیگر والدینی که «به قدر کافی خوب» بودند. دانلد وینیکات، مؤلف این مطالعه، این والدین را اینطور تعریف میکرد که بیشتر اوقات نیازهای هیجانی و جسمی فرزندشان را برآورده میکنند اما بعضی وقتها هم این والدین با کودکانشان هماهنگ نیستند. بعضی وقتها کنترلشان را از دست میدادند و بعضی وقتها نمیتوانستند با کودکانشان همدلی کنند. پس چرا این کودکان توانایی تطابق و
سازگاری بهتری پیدا میکنند؟ به این خاطر که در همان مواقعی که والدینشان عملکرد موفقیتآمیزی ندارند، این فرزندان درسها و مهارتهای مهمی میآموزند. در آنان تحمل ناکامی شکل میگیرد. آنان این توانایی را در خود ایجاد میکنند که خودشان را آرام کنند و یاد میگیرند که بعضی وقتها مجبورند خودشان بهتنهایی مشکلاتشان را حل کنند.
اجازه ندهید کاملبودن تبدیل به دشمن «به قدر کافی خوببودن» بشود
والدی که به قدر کافی خوب است، از خود و فرزندانش انتظار ندارد که کامل و بینقص باشند. این والدین میدانند که فرزندانشان با وجود اشتباهکردن آنان دوام خواهند آورد و در نتیجه، تابآوری و مقاومتشان بیشتر خواهد شد. امروزه، «والدین هلیکوپتری» معتقدند که باید همه حرکات کودکشان را زیر نظر داشته باشند و کنترل کنند، با دقت بهترین فعالیتها را انتخاب کنند و به جای آنان در زندگی مبارزه کنند تا آنها «تروماتیزه» نشوند و آسیب نبینند. متأسفانه، فرزندان والدین هلیکوپتری هرگز یاد نمیگیرند که شکست بخورند یا چگونه با سختیها و چالشهای زندگی روزمره مقابله کنند و از پسِ مشکلات آن بربیایند. این افراد احتمال بیشتری دارد که در اولین برخورد با موانع دست از تلاش بردارند و تسلیم شوند. اگر شما فردی بینقصگرا هستید، دارید فرزندپروری را برای خودتان سختتر و برای فرزندانتان بیفایدهتر میکنید. اینکه از میل به کامل و بینقصبودن دست بردارید ممکن است سخت باشد و ممکن است باعث شود که احساس خسران یا سرخوردگی و دلسردی در خودتان و فرزندانتان داشته باشید. پذیرش و بهرسمیتشناختن این احساسات، همزمان با دانستن اینکه «به قدر کافی خوب»
بودن برای شما و فرزندانتان مناسب است، اگر نگران عقبماندن فرزندانتان در مدرسه هستید، به خودتان یادآوردی کنید که همه در یک کشتی نشستهاند و این موضوع بعدها جبران خواهد شد. اگر اکنون در کارکردن و تمرکز بر کارتان مشکل دارید، یادتان باشد که در زمانهای پراسترس این مسئله طبیعی است. خانهتان به هم ریخته است؟ نگران نباشید، به وقت خود دوباره تمیز خواهد شد. وقتی ما تحت استرس و فشار هستیم، بهترین کار این است که انتظارات خود را به صورت منطقی تنظیم کنیم. اکنون زمان دشواری است، ولی اوضاع همینطور باقی نمیماند. به یاد داشته باشید:
فرزندپروریِ «به قدر کافی خوب» باعث میشود کودکان سالم باشند
شخصیت فرزندانتان را ارزیابی کنید و اینکه از نظر تکاملی در چه مرحلهای هستند. درباره کارهایی که قبل از کووید١٩ میتوانستند انجام بدهند، فکر کنید. سعی کنید بفهمید آنها در کجاها ممکن است نیاز به حمایت بیشتری داشته باشند و راه «به قدر کافی خوب» برای برآوردهکردن نیازهایشان درحالحاضر کدام است. اضطراب خودتان را مدیریت کنید و خودتان را آرام کنید و این کار را برای کودکان خود نیز انجام دهید. به یاد داشته باشید که سرانجام روزی، به گونهای، اوضاع به حالت طبیعی باز خواهد گشت. عدم قطعیت و ترسی را که همگی این روزها تجربهاش میکنیم، به رسمیت بشناسید و انتظاراتی را که همیشه از خود داشتید، معوق بگذارید. سرتان را خیلی شلوغ کردهاید و کارهای زیادی برای رسیدگی دارید. مشکلی نیست -اینکه تلاش کنید این مسئله را نادیده بگیرید، فقط میتواند منجر به افزایش اضطراب و استرستان شود.
*این یادداشت را جنیفر لین بریگز (مددکار اجتماعی بالینی) در وبلاگ انجمن روانکاوی آمریکا در Psychology Today منتشر کرده بود.
زندگی ما با کووید١٩ زیرورو شده است. ما به درون جهانی سوررئال و جدید پرتاب شدهایم؛ جایی که در آن خود حرفهای و خود شخصیمان درهم آمیخته است. انگار که همه ابعاد زندگیمان با ترس، عدم قطعیت و تهدیدها محاصره شده است. برای والدینی که بچههای کوچک دارند، چالش ادامهدادن شغل همزمان با آموزش در خانه میتواند طاقتفرسا باشد. در این زمانه، هدف، به جای کاملبودن، باید «به قدر کافی خوببودن» باشد.
فرزندپروری «به قدر کافی خوب» چه چیزی است؟
سالها قبل مطالعهای برای فهم اینکه کدام مدل فرزندپروری بیشترین اثر را بر تطابق خوب در کودک میگذارد، انجام شد. سه گروه مورد مطالعه قرار گرفتند: یک گروه از کودکان فرزندپروریای را دریافت کردند که بهعنوان غفلتکننده یا مسامحهکار یا حتی سوءاستفادهگرانه و توأم با بدرفتاری در نظر گرفته میشد. گروه دیگر والدینی داشتند که بیشتر اوقات اما نه همیشه، برای فرزندانشان حضور داشتند. گروه آخر والدینی بودند که سعی میکردند به همه نیازهای کودکانشان با هماهنگی کامل توجه کنند. کدام گروه بیشتر احتمال دارد که به پرورش سالمترین فرزندان منجر شود؟ پاسخ گروه میانی است، یعنی والدینی که اکثر اوقات کارشان را درست انجام دادند و همراه با آن اشتباهاتی هم داشتند. به بیان دیگر والدینی که «به قدر کافی خوب» بودند. دانلد وینیکات، مؤلف این مطالعه، این والدین را اینطور تعریف میکرد که بیشتر اوقات نیازهای هیجانی و جسمی فرزندشان را برآورده میکنند اما بعضی وقتها هم این والدین با کودکانشان هماهنگ نیستند. بعضی وقتها کنترلشان را از دست میدادند و بعضی وقتها نمیتوانستند با کودکانشان همدلی کنند. پس چرا این کودکان توانایی تطابق و
سازگاری بهتری پیدا میکنند؟ به این خاطر که در همان مواقعی که والدینشان عملکرد موفقیتآمیزی ندارند، این فرزندان درسها و مهارتهای مهمی میآموزند. در آنان تحمل ناکامی شکل میگیرد. آنان این توانایی را در خود ایجاد میکنند که خودشان را آرام کنند و یاد میگیرند که بعضی وقتها مجبورند خودشان بهتنهایی مشکلاتشان را حل کنند.
اجازه ندهید کاملبودن تبدیل به دشمن «به قدر کافی خوببودن» بشود
والدی که به قدر کافی خوب است، از خود و فرزندانش انتظار ندارد که کامل و بینقص باشند. این والدین میدانند که فرزندانشان با وجود اشتباهکردن آنان دوام خواهند آورد و در نتیجه، تابآوری و مقاومتشان بیشتر خواهد شد. امروزه، «والدین هلیکوپتری» معتقدند که باید همه حرکات کودکشان را زیر نظر داشته باشند و کنترل کنند، با دقت بهترین فعالیتها را انتخاب کنند و به جای آنان در زندگی مبارزه کنند تا آنها «تروماتیزه» نشوند و آسیب نبینند. متأسفانه، فرزندان والدین هلیکوپتری هرگز یاد نمیگیرند که شکست بخورند یا چگونه با سختیها و چالشهای زندگی روزمره مقابله کنند و از پسِ مشکلات آن بربیایند. این افراد احتمال بیشتری دارد که در اولین برخورد با موانع دست از تلاش بردارند و تسلیم شوند. اگر شما فردی بینقصگرا هستید، دارید فرزندپروری را برای خودتان سختتر و برای فرزندانتان بیفایدهتر میکنید. اینکه از میل به کامل و بینقصبودن دست بردارید ممکن است سخت باشد و ممکن است باعث شود که احساس خسران یا سرخوردگی و دلسردی در خودتان و فرزندانتان داشته باشید. پذیرش و بهرسمیتشناختن این احساسات، همزمان با دانستن اینکه «به قدر کافی خوب»
بودن برای شما و فرزندانتان مناسب است، اگر نگران عقبماندن فرزندانتان در مدرسه هستید، به خودتان یادآوردی کنید که همه در یک کشتی نشستهاند و این موضوع بعدها جبران خواهد شد. اگر اکنون در کارکردن و تمرکز بر کارتان مشکل دارید، یادتان باشد که در زمانهای پراسترس این مسئله طبیعی است. خانهتان به هم ریخته است؟ نگران نباشید، به وقت خود دوباره تمیز خواهد شد. وقتی ما تحت استرس و فشار هستیم، بهترین کار این است که انتظارات خود را به صورت منطقی تنظیم کنیم. اکنون زمان دشواری است، ولی اوضاع همینطور باقی نمیماند. به یاد داشته باشید:
فرزندپروریِ «به قدر کافی خوب» باعث میشود کودکان سالم باشند
شخصیت فرزندانتان را ارزیابی کنید و اینکه از نظر تکاملی در چه مرحلهای هستند. درباره کارهایی که قبل از کووید١٩ میتوانستند انجام بدهند، فکر کنید. سعی کنید بفهمید آنها در کجاها ممکن است نیاز به حمایت بیشتری داشته باشند و راه «به قدر کافی خوب» برای برآوردهکردن نیازهایشان درحالحاضر کدام است. اضطراب خودتان را مدیریت کنید و خودتان را آرام کنید و این کار را برای کودکان خود نیز انجام دهید. به یاد داشته باشید که سرانجام روزی، به گونهای، اوضاع به حالت طبیعی باز خواهد گشت. عدم قطعیت و ترسی را که همگی این روزها تجربهاش میکنیم، به رسمیت بشناسید و انتظاراتی را که همیشه از خود داشتید، معوق بگذارید. سرتان را خیلی شلوغ کردهاید و کارهای زیادی برای رسیدگی دارید. مشکلی نیست -اینکه تلاش کنید این مسئله را نادیده بگیرید، فقط میتواند منجر به افزایش اضطراب و استرستان شود.
*این یادداشت را جنیفر لین بریگز (مددکار اجتماعی بالینی) در وبلاگ انجمن روانکاوی آمریکا در Psychology Today منتشر کرده بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.