آلودگی کلامی در فضای ورزشی
عبدالحمید احمدی: رییس انجمن ورزشینویسان
بدون شک یکی از بیماریهای رایج در ورزش کشور را میتوان بیماری پرحرفی یا حرافیهای زاید و بدون اندیشه و تفکر قلمداد کرد؛ حرفهایی که به دلیل نادرستی، بیهودگی و بیاصالتی آنها، فرهنگنویسانی چون دهخدا و معین واژه «اراجیف» را به عنوان معادل برای آن انتخاب کردهاند؛ سخنانی خارج از محدوده مسوولیت و وظیفه حرفهای که معلوم نیست چرا و با چه هدفی به زبان جاری میشود؛ حرفهایی که بیشتر به جیغ شبیه است و شاید بتوان تنها دلیل آن را جلب توجه دیگران و البته رسانهها به سمت خود توجیه کرد و متاسفانه حرفهایی از این جنس در حدی خارج از اندازه و شمارش از سوی کوچک و بزرگ، مدیر و غیرمدیر، مربی و کارشناس، رسانهای و غیررسانهای، که فضای ورزش را تا حدی بسیار بالاتر از مرز هشدار و آلودگی تحتتاثیر خود قرار داده است (اذا وقعت المخاویف کثرت الاراجیف). شاید بتوان یکی از ویژگیها و شاخصهای مهم ورزش حرفهای را مرزبندی حدود و محدوده افراد در آن دانست؛ محدودهای که اصول و چارچوبهای آن باید توسط مدیر، مربی، بازیکن، داور، عوامل اجرایی و رسانهها بهطور کامل شناخته شده و به صورت دقیق و کامل رعایت شود. ناگفته پیداست که حرف زدن و اظهارنظر کردن نیز یکی از همین محدودههاست و نگاهی به آنچه در دنیای واقعی ورزش حرفهای میگذرد به خوبی گویای این واقعیت است که در آن همه عناصر با توجه به نقش و جایگاهشان، فقط در محدوده مربوط به خود ایفای نقش میکنند و به قول فارسیزبانان پایشان از محدوده گلیم فراتر نمیرود. آیا تاکنون فکر کردهایم که ظرفیت و گنجایش حرف و حرافی در ورزش ما تا چه اندازهای است و از این اندازه و ظرفیت، چه میزان سهم هرکدام از ما در هر جایگاه و مسوولیتی که قرار داریم، خواهد بود؟ ظاهر قضایا و آنچه که در عمل اتفاق افتاده و میافتد بیانگر آن است که محدودیتی در اینباره مشخص و تعریف نشده و افراد دستاندرکار به اقتضای جایگاه خود و تشخیص ناقص خویش و براساس قاعده پر رویی و پرگویی، در هربارهای، مربوط یا نامربوط، به خود اجازه سخن میدهند. اگر ادعایمان این است که ورزش باید حرفهای شود یا فکر میکنیم که در حال حاضر ورزش را نه فقط در بعد مالی آن بلکه در همه ابعاد به صورت حرفهای دنبال میکنیم، پس باید به اصول حرفهای بودن در عمل نیز پایبند باشیم. رفتار و گفتار حرفهای از اصول اولیه و بدیهیات ورزش حرفهای است و نمیتوان توجیه و بهانهای برای عدم رعایت آن تراشید. مدیران باشگاههای حرفهای موظفند ابتدا و پیش از همه خود را و سپس کادر زیرمجموعه خود را در اینباره مدیریت کنند و اجازه ندهند که اینگونه فضای ورزش تحتالشعاع آلودگیهای کلامی و رفتاری از جانب مربی، بازیکن و سایر عوامل اجرایی مرتبط با آنها قرار گیرد. رسانهها بهویژه رسانه ملی نیز به دلیل نقش آموزشی و مسوولیتشان در قبال جامعه در اینباره مسوولیتی فراتر از آنچه که امروز شاهد آنیم برعهده دارند. قرار نیست که در آشفتهبازار ورزش به اصطلاح حرفهای، رسانههای ورزشی تریبون مدیران یا مربیان پرگو و حرافی باشند که بدون رعایت حدود و چارچوبهای حرفهای، هرچه از دل تنگشان برآمد بگویند و فضای رسانهای ورزش را اینگونه در اشغال خود درآورند. اگر افرادی از این دست به دلیل عدم برخورداری از آموزش یا نداشتن مشاورانی آگاه، به وظیفه و محدوده خود آشنا و پایبند نیستند، رسانهها به حکم وظیفه باید در جهت توجیه و هدایت آنان در مسیر درست گام بردارند تا شاید فضای ورزش از آشفتگی به سمت شفافیت و آرامش تغییر کند.
بدون شک یکی از بیماریهای رایج در ورزش کشور را میتوان بیماری پرحرفی یا حرافیهای زاید و بدون اندیشه و تفکر قلمداد کرد؛ حرفهایی که به دلیل نادرستی، بیهودگی و بیاصالتی آنها، فرهنگنویسانی چون دهخدا و معین واژه «اراجیف» را به عنوان معادل برای آن انتخاب کردهاند؛ سخنانی خارج از محدوده مسوولیت و وظیفه حرفهای که معلوم نیست چرا و با چه هدفی به زبان جاری میشود؛ حرفهایی که بیشتر به جیغ شبیه است و شاید بتوان تنها دلیل آن را جلب توجه دیگران و البته رسانهها به سمت خود توجیه کرد و متاسفانه حرفهایی از این جنس در حدی خارج از اندازه و شمارش از سوی کوچک و بزرگ، مدیر و غیرمدیر، مربی و کارشناس، رسانهای و غیررسانهای، که فضای ورزش را تا حدی بسیار بالاتر از مرز هشدار و آلودگی تحتتاثیر خود قرار داده است (اذا وقعت المخاویف کثرت الاراجیف). شاید بتوان یکی از ویژگیها و شاخصهای مهم ورزش حرفهای را مرزبندی حدود و محدوده افراد در آن دانست؛ محدودهای که اصول و چارچوبهای آن باید توسط مدیر، مربی، بازیکن، داور، عوامل اجرایی و رسانهها بهطور کامل شناخته شده و به صورت دقیق و کامل رعایت شود. ناگفته پیداست که حرف زدن و اظهارنظر کردن نیز یکی از همین محدودههاست و نگاهی به آنچه در دنیای واقعی ورزش حرفهای میگذرد به خوبی گویای این واقعیت است که در آن همه عناصر با توجه به نقش و جایگاهشان، فقط در محدوده مربوط به خود ایفای نقش میکنند و به قول فارسیزبانان پایشان از محدوده گلیم فراتر نمیرود. آیا تاکنون فکر کردهایم که ظرفیت و گنجایش حرف و حرافی در ورزش ما تا چه اندازهای است و از این اندازه و ظرفیت، چه میزان سهم هرکدام از ما در هر جایگاه و مسوولیتی که قرار داریم، خواهد بود؟ ظاهر قضایا و آنچه که در عمل اتفاق افتاده و میافتد بیانگر آن است که محدودیتی در اینباره مشخص و تعریف نشده و افراد دستاندرکار به اقتضای جایگاه خود و تشخیص ناقص خویش و براساس قاعده پر رویی و پرگویی، در هربارهای، مربوط یا نامربوط، به خود اجازه سخن میدهند. اگر ادعایمان این است که ورزش باید حرفهای شود یا فکر میکنیم که در حال حاضر ورزش را نه فقط در بعد مالی آن بلکه در همه ابعاد به صورت حرفهای دنبال میکنیم، پس باید به اصول حرفهای بودن در عمل نیز پایبند باشیم. رفتار و گفتار حرفهای از اصول اولیه و بدیهیات ورزش حرفهای است و نمیتوان توجیه و بهانهای برای عدم رعایت آن تراشید. مدیران باشگاههای حرفهای موظفند ابتدا و پیش از همه خود را و سپس کادر زیرمجموعه خود را در اینباره مدیریت کنند و اجازه ندهند که اینگونه فضای ورزش تحتالشعاع آلودگیهای کلامی و رفتاری از جانب مربی، بازیکن و سایر عوامل اجرایی مرتبط با آنها قرار گیرد. رسانهها بهویژه رسانه ملی نیز به دلیل نقش آموزشی و مسوولیتشان در قبال جامعه در اینباره مسوولیتی فراتر از آنچه که امروز شاهد آنیم برعهده دارند. قرار نیست که در آشفتهبازار ورزش به اصطلاح حرفهای، رسانههای ورزشی تریبون مدیران یا مربیان پرگو و حرافی باشند که بدون رعایت حدود و چارچوبهای حرفهای، هرچه از دل تنگشان برآمد بگویند و فضای رسانهای ورزش را اینگونه در اشغال خود درآورند. اگر افرادی از این دست به دلیل عدم برخورداری از آموزش یا نداشتن مشاورانی آگاه، به وظیفه و محدوده خود آشنا و پایبند نیستند، رسانهها به حکم وظیفه باید در جهت توجیه و هدایت آنان در مسیر درست گام بردارند تا شاید فضای ورزش از آشفتگی به سمت شفافیت و آرامش تغییر کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.