صد سال پس از حق رأي زنان
درحالیكه روزهای كمی تا انتخابات ریاستجمهوری آمریكا مانده است، جین مورفی در سیكاست آنلاین به محدودیتهای زنان در داشتن حق رأی اشاره كرده و تشویق به فعالیت در زمینه افزایش حقوق زنان بهویژه زنهای سیاهپوست كرده است. او در مطلبی نوشته است:
هرچند از نظر ظاهری زنان در ایالات متحده حدود صد سال پیش حق رأی را به دست آوردند، اما بهطور واقعی پس از تصویب نوزدهمین اصلاحیه در سال 1920، این اتفاق رخ داد. با وجود این زنان سیاهپوست در بسیاری از مناطق تا زمان تصویب قانون حقوق مدنی مصوب سال 1965 نمیتوانستند رأی بدهند. آمریکاییهای بومی، آمریکاییهای آسیایی و سایر زنان غیرانگلیسی هم از سال 1975 به بعد با گسترش قانون حق رأیگیری، امكان دادن رأی را پیدا كردند. امسال، با وجود جشن صدسالگی حق رأی، زنان هنوز برابری در حق رأی را به دست نیاوردهاند و برابری جنسیتی جهانی هنوز دور از دسترس به نظر میرسد.
امروز زنان زندانی در اکثر ایالتها نمیتوانند رأی دهند و در برخی ایالتها، حتی پس از تحمل مجازات خود، هرگز حق رأی را به دست نمیآورند. رأیدهندگان دارای معلولیت با موانعی از جمله دسترسینداشتن به اطلاعات رأیگیری آنلاین در شهر یا گزینههای رأیگیری حضوری مواجه هستند. زنان سیاهپوست هنوز هم با رعایت قوانین شناسایی رأیدهندگان با دقت بررسی میشوند. زنان بومی آمریکایی که در ایالات متحده زندگی میکنند بدون داشتن آدرس خیابان، حق رأی خود را در داکوتای شمالی در سال 2018 از دست دادند. هرچند بسیاری از رهبران زن سیاهپوست در مبارزه برای حق رأی شرکت کردند اما همبستگینداشتن با هموطنان زن سیاهپوست هم هنوز وجود دارد. این سؤال مطرح است كه چگونه میتوان برای برابری جنسیتی تلاش كرد؟ در اینجا چند پیشنهاد ارائه شده است:
1. رأیدادن و كمك به دیگران برای دادن رأی. تهیه طرحی برای رأیدادن، اطمینان پیداكردن از اینکه سایر افرادی که هنوز از این حق محروم هستند نیز میتوانند این کار را انجام دهند. این تلاش حتی ممکن است به معنای بهاشتراکگذاشتن اطلاعات درباره چگونگی تغییر روند رأیگیری در سال جاری با همسایگان حتی با وجود این بیماری همهگیر باشد. تماسگرفتن با مسئولان شهری و تلاش برای تغییر شرایط.
2. افراد میتوانند تعصبات خود و دیگران را بازخوانی كنند. شاید واکنشهایشان منعکسکننده کلیشههای تاریخی بهویژه درباره زنان یا افراد رنگینپوست باشد. همچنین میتوان در گفتمان سیاسی و گفتوگوهای مربوط به تبعیض، تلاش برای دستیابی به حق رأی و رفع شیوههای تبعیض را دوبرابر كرد.
3. برای برابری زنان یا برابری جنسیتی تلاش مضاعف كرد. حتی افراد مبارز برای حقوق زنان تا سال 1920 نیز عمدتا این حقیقت را به رسمیت نشناخته بودند که زنان سیاهپوست نیز جزء زنان حساب میشوند. مبارزه برای برابری جنسیتی در سال 2020 و بعد از آن باید شامل شناخت همه باشد. این سؤال مطرح است كه آیا رهبران و فعالان جنبش «زندگی سیاهان مهم است» برای برابری زنان سیاهپوست نیز تلاش میكنند؟ این تمایل برای بهرسمیتشناختن و بهروزکردن خواستههای آنان برای برابری حقوق زنان نشاندهنده تعهد به آزادی مشترک است که باید در جریان جنبش برای حق رأی دنبال شود.
درحالیكه روزهای كمی تا انتخابات ریاستجمهوری آمریكا مانده است، جین مورفی در سیكاست آنلاین به محدودیتهای زنان در داشتن حق رأی اشاره كرده و تشویق به فعالیت در زمینه افزایش حقوق زنان بهویژه زنهای سیاهپوست كرده است. او در مطلبی نوشته است:
هرچند از نظر ظاهری زنان در ایالات متحده حدود صد سال پیش حق رأی را به دست آوردند، اما بهطور واقعی پس از تصویب نوزدهمین اصلاحیه در سال 1920، این اتفاق رخ داد. با وجود این زنان سیاهپوست در بسیاری از مناطق تا زمان تصویب قانون حقوق مدنی مصوب سال 1965 نمیتوانستند رأی بدهند. آمریکاییهای بومی، آمریکاییهای آسیایی و سایر زنان غیرانگلیسی هم از سال 1975 به بعد با گسترش قانون حق رأیگیری، امكان دادن رأی را پیدا كردند. امسال، با وجود جشن صدسالگی حق رأی، زنان هنوز برابری در حق رأی را به دست نیاوردهاند و برابری جنسیتی جهانی هنوز دور از دسترس به نظر میرسد.
امروز زنان زندانی در اکثر ایالتها نمیتوانند رأی دهند و در برخی ایالتها، حتی پس از تحمل مجازات خود، هرگز حق رأی را به دست نمیآورند. رأیدهندگان دارای معلولیت با موانعی از جمله دسترسینداشتن به اطلاعات رأیگیری آنلاین در شهر یا گزینههای رأیگیری حضوری مواجه هستند. زنان سیاهپوست هنوز هم با رعایت قوانین شناسایی رأیدهندگان با دقت بررسی میشوند. زنان بومی آمریکایی که در ایالات متحده زندگی میکنند بدون داشتن آدرس خیابان، حق رأی خود را در داکوتای شمالی در سال 2018 از دست دادند. هرچند بسیاری از رهبران زن سیاهپوست در مبارزه برای حق رأی شرکت کردند اما همبستگینداشتن با هموطنان زن سیاهپوست هم هنوز وجود دارد. این سؤال مطرح است كه چگونه میتوان برای برابری جنسیتی تلاش كرد؟ در اینجا چند پیشنهاد ارائه شده است:
1. رأیدادن و كمك به دیگران برای دادن رأی. تهیه طرحی برای رأیدادن، اطمینان پیداكردن از اینکه سایر افرادی که هنوز از این حق محروم هستند نیز میتوانند این کار را انجام دهند. این تلاش حتی ممکن است به معنای بهاشتراکگذاشتن اطلاعات درباره چگونگی تغییر روند رأیگیری در سال جاری با همسایگان حتی با وجود این بیماری همهگیر باشد. تماسگرفتن با مسئولان شهری و تلاش برای تغییر شرایط.
2. افراد میتوانند تعصبات خود و دیگران را بازخوانی كنند. شاید واکنشهایشان منعکسکننده کلیشههای تاریخی بهویژه درباره زنان یا افراد رنگینپوست باشد. همچنین میتوان در گفتمان سیاسی و گفتوگوهای مربوط به تبعیض، تلاش برای دستیابی به حق رأی و رفع شیوههای تبعیض را دوبرابر كرد.
3. برای برابری زنان یا برابری جنسیتی تلاش مضاعف كرد. حتی افراد مبارز برای حقوق زنان تا سال 1920 نیز عمدتا این حقیقت را به رسمیت نشناخته بودند که زنان سیاهپوست نیز جزء زنان حساب میشوند. مبارزه برای برابری جنسیتی در سال 2020 و بعد از آن باید شامل شناخت همه باشد. این سؤال مطرح است كه آیا رهبران و فعالان جنبش «زندگی سیاهان مهم است» برای برابری زنان سیاهپوست نیز تلاش میكنند؟ این تمایل برای بهرسمیتشناختن و بهروزکردن خواستههای آنان برای برابری حقوق زنان نشاندهنده تعهد به آزادی مشترک است که باید در جریان جنبش برای حق رأی دنبال شود.
