منتقدان بیانصاف
مسعود رضویفقیه . روزنامهنگار
گزارش رییسجمهوری در صدمینروز از آغاز بهدستگرفتن قوهمجریه بازتابهای متعدد و متفاوتی داشت که اتفاقا بسیار سرراست و صریح بود. برخی از منتقدان که خود در ایجاد شرایط نابسامان کنونی ایفای نقش کردهاند، البته ساز مخالف زده و کوشیدند به مردم القا کنند رییسجمهور منتخب ملت به این دلیل حقایق تکاندهنده هشتسال گذشته را بازگو کرده که از پاسخگویی بگریزد! اما کیست که نداند بزرگترین هنر دولتی کارآمد در شرایط تزلزل و ویرانی، جلوگیری از ریزش آوار و تلفشدن مردم است و نه آذینبستن و سفرهای بیهوده به خرج ملت راهانداختن و چکپول پخشکردن. در میان منتقدان گزارش رییسجمهور، از همه جالبتر فرمایشات آقای مهرداد بذرپاش، نماینده مجلسشورایاسلامی و مدیر جوان در دولت احمدینژاد و یکی از نمادهای جوانگرایی و بهاریشدن در آن دولت بود.
ایشان فرمودهاند: «مصاحبه گزارش عملکرد صدروزه نشان داد تا آخر سال حداکثر اقدامات راهبردی دولت در حوزه اقتصاد بعد از یکسال طرح چندساله، توزیع شیر رایگان در مدارس و احتمالا دادن دوبسته کالایی ارزان به برخی اقشار کمدرآمد است. آیا حداکثر تدبیر دولت ژنرالها همین بود؟» همچنین اضافه کردهاند که: «آقای رییسجمهور با این سابقه اجرایی زیاد و تیم باتجربه گزارش عملکرد صدروزه خود را میداد ولی جز سیاهنمایی که نسبت به کل نظام بود کار دیگری انجام نشد.» باید گفت که آقای بذرپاش، کاملا درست دریافته و با فراستی که در دولت قبل معنا مییابد قضاوت فرمودهاند جز آنکه به اصل مساله و حاق قضیه اشارت نفرمودهاند و آن این است که دولت یازدهم مردم را به راستی از خطر قحطی نجات داد و از هرجومرج و بیبرنامگی و فروپاشی، به ثبات روانی و عقلی سوق داد. برای درک این مساله ساده به فرمایش حجتالاسلام سعیدی، نماینده محترم ولیفقیه در سپاه پاسداران اشاره میکنم که دستاورد دوران مدیریت جناب آقای بذرپاش و همکارانشان را در بیانی صریح روشن کرده و فرمودهاند: «ما نباید اجازه میدادیم در دولت دهم بیتالمال حیفومیل و خزانه خالی شود یا نباید آخرین ریالها را هزینه میکردیم؛ ما نباید قولهای بیش از ظرفیتهای موجود به مردم میدادیم و انتظارات آنها را بالا میبردیم.» پس بنا بر این میبینید که سخن رییسجمهور چقدر ساده و سرراست است. باری، این دولت از منافع ملی سخن گفت و این گزارهای است که در هشتسال گذشته از فرهنگ سیاسی رایج غایب بود. اما سخن دیگر بذرپاش در باب مذاکره و توافق با 1+5 هم بسیار بدیع است- و البته یادآور سخنسراییهای دوران هشتساله بود- آنجا که اخیرا فرمودهاند: «خبرهایی که به ما رسیده، عملا تقریبا همه برنامههای توسعهایمان تعلیق شده است، من متوجه نشدم در ازای تعلیق این برنامهها چه چیزی عاید کشورمان شده است... باید مشخص شود متنی که مورد توافق ایران و 1+5 قرار گرفته، چه نامی دارد، آیا عهدنامه است؟ آیا موافقتنامه است؟ اگر اینطور نیست، یک کاغذپاره است؟» حضور ایشان باید عرض کرد که این توافق، بهطور مشخص با شش وزیرخارجه و نماینده اتحادیه اروپا صورت گرفته و نه ونزوئلا یا برخی دولتهای شمال و مرکز آفریقا و در این توافق بهطور مشخص برای تغییر وضعیت خطرناکی که در حال رخدادن بود، گامهای دیپلماتیک بجا و مناسبی برداشته شده است. مقاممعظمرهبری که مسلما در جریان همه امور بودهاند از هیات مذاکرهکننده تشکر کردند. به این ترتیب دورانی که قطعنامهها کاغذپاره خوانده میشد هم به تاریخ سپرده شد، زیرا مردم ایران معنای ادبیاتی را که میگفت: «آنقدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامهدانتان پاره شود.» با پوست و گوشت احساس کردند.
ایشان فرمودهاند: «مصاحبه گزارش عملکرد صدروزه نشان داد تا آخر سال حداکثر اقدامات راهبردی دولت در حوزه اقتصاد بعد از یکسال طرح چندساله، توزیع شیر رایگان در مدارس و احتمالا دادن دوبسته کالایی ارزان به برخی اقشار کمدرآمد است. آیا حداکثر تدبیر دولت ژنرالها همین بود؟» همچنین اضافه کردهاند که: «آقای رییسجمهور با این سابقه اجرایی زیاد و تیم باتجربه گزارش عملکرد صدروزه خود را میداد ولی جز سیاهنمایی که نسبت به کل نظام بود کار دیگری انجام نشد.» باید گفت که آقای بذرپاش، کاملا درست دریافته و با فراستی که در دولت قبل معنا مییابد قضاوت فرمودهاند جز آنکه به اصل مساله و حاق قضیه اشارت نفرمودهاند و آن این است که دولت یازدهم مردم را به راستی از خطر قحطی نجات داد و از هرجومرج و بیبرنامگی و فروپاشی، به ثبات روانی و عقلی سوق داد. برای درک این مساله ساده به فرمایش حجتالاسلام سعیدی، نماینده محترم ولیفقیه در سپاه پاسداران اشاره میکنم که دستاورد دوران مدیریت جناب آقای بذرپاش و همکارانشان را در بیانی صریح روشن کرده و فرمودهاند: «ما نباید اجازه میدادیم در دولت دهم بیتالمال حیفومیل و خزانه خالی شود یا نباید آخرین ریالها را هزینه میکردیم؛ ما نباید قولهای بیش از ظرفیتهای موجود به مردم میدادیم و انتظارات آنها را بالا میبردیم.» پس بنا بر این میبینید که سخن رییسجمهور چقدر ساده و سرراست است. باری، این دولت از منافع ملی سخن گفت و این گزارهای است که در هشتسال گذشته از فرهنگ سیاسی رایج غایب بود. اما سخن دیگر بذرپاش در باب مذاکره و توافق با 1+5 هم بسیار بدیع است- و البته یادآور سخنسراییهای دوران هشتساله بود- آنجا که اخیرا فرمودهاند: «خبرهایی که به ما رسیده، عملا تقریبا همه برنامههای توسعهایمان تعلیق شده است، من متوجه نشدم در ازای تعلیق این برنامهها چه چیزی عاید کشورمان شده است... باید مشخص شود متنی که مورد توافق ایران و 1+5 قرار گرفته، چه نامی دارد، آیا عهدنامه است؟ آیا موافقتنامه است؟ اگر اینطور نیست، یک کاغذپاره است؟» حضور ایشان باید عرض کرد که این توافق، بهطور مشخص با شش وزیرخارجه و نماینده اتحادیه اروپا صورت گرفته و نه ونزوئلا یا برخی دولتهای شمال و مرکز آفریقا و در این توافق بهطور مشخص برای تغییر وضعیت خطرناکی که در حال رخدادن بود، گامهای دیپلماتیک بجا و مناسبی برداشته شده است. مقاممعظمرهبری که مسلما در جریان همه امور بودهاند از هیات مذاکرهکننده تشکر کردند. به این ترتیب دورانی که قطعنامهها کاغذپاره خوانده میشد هم به تاریخ سپرده شد، زیرا مردم ایران معنای ادبیاتی را که میگفت: «آنقدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامهدانتان پاره شود.» با پوست و گوشت احساس کردند.
گزارش رییسجمهوری در صدمینروز از آغاز بهدستگرفتن قوهمجریه بازتابهای متعدد و متفاوتی داشت که اتفاقا بسیار سرراست و صریح بود. برخی از منتقدان که خود در ایجاد شرایط نابسامان کنونی ایفای نقش کردهاند، البته ساز مخالف زده و کوشیدند به مردم القا کنند رییسجمهور منتخب ملت به این دلیل حقایق تکاندهنده هشتسال گذشته را بازگو کرده که از پاسخگویی بگریزد! اما کیست که نداند بزرگترین هنر دولتی کارآمد در شرایط تزلزل و ویرانی، جلوگیری از ریزش آوار و تلفشدن مردم است و نه آذینبستن و سفرهای بیهوده به خرج ملت راهانداختن و چکپول پخشکردن. در میان منتقدان گزارش رییسجمهور، از همه جالبتر فرمایشات آقای مهرداد بذرپاش، نماینده مجلسشورایاسلامی و مدیر جوان در دولت احمدینژاد و یکی از نمادهای جوانگرایی و بهاریشدن در آن دولت بود.
ایشان فرمودهاند: «مصاحبه گزارش عملکرد صدروزه نشان داد تا آخر سال حداکثر اقدامات راهبردی دولت در حوزه اقتصاد بعد از یکسال طرح چندساله، توزیع شیر رایگان در مدارس و احتمالا دادن دوبسته کالایی ارزان به برخی اقشار کمدرآمد است. آیا حداکثر تدبیر دولت ژنرالها همین بود؟» همچنین اضافه کردهاند که: «آقای رییسجمهور با این سابقه اجرایی زیاد و تیم باتجربه گزارش عملکرد صدروزه خود را میداد ولی جز سیاهنمایی که نسبت به کل نظام بود کار دیگری انجام نشد.» باید گفت که آقای بذرپاش، کاملا درست دریافته و با فراستی که در دولت قبل معنا مییابد قضاوت فرمودهاند جز آنکه به اصل مساله و حاق قضیه اشارت نفرمودهاند و آن این است که دولت یازدهم مردم را به راستی از خطر قحطی نجات داد و از هرجومرج و بیبرنامگی و فروپاشی، به ثبات روانی و عقلی سوق داد. برای درک این مساله ساده به فرمایش حجتالاسلام سعیدی، نماینده محترم ولیفقیه در سپاه پاسداران اشاره میکنم که دستاورد دوران مدیریت جناب آقای بذرپاش و همکارانشان را در بیانی صریح روشن کرده و فرمودهاند: «ما نباید اجازه میدادیم در دولت دهم بیتالمال حیفومیل و خزانه خالی شود یا نباید آخرین ریالها را هزینه میکردیم؛ ما نباید قولهای بیش از ظرفیتهای موجود به مردم میدادیم و انتظارات آنها را بالا میبردیم.» پس بنا بر این میبینید که سخن رییسجمهور چقدر ساده و سرراست است. باری، این دولت از منافع ملی سخن گفت و این گزارهای است که در هشتسال گذشته از فرهنگ سیاسی رایج غایب بود. اما سخن دیگر بذرپاش در باب مذاکره و توافق با 1+5 هم بسیار بدیع است- و البته یادآور سخنسراییهای دوران هشتساله بود- آنجا که اخیرا فرمودهاند: «خبرهایی که به ما رسیده، عملا تقریبا همه برنامههای توسعهایمان تعلیق شده است، من متوجه نشدم در ازای تعلیق این برنامهها چه چیزی عاید کشورمان شده است... باید مشخص شود متنی که مورد توافق ایران و 1+5 قرار گرفته، چه نامی دارد، آیا عهدنامه است؟ آیا موافقتنامه است؟ اگر اینطور نیست، یک کاغذپاره است؟» حضور ایشان باید عرض کرد که این توافق، بهطور مشخص با شش وزیرخارجه و نماینده اتحادیه اروپا صورت گرفته و نه ونزوئلا یا برخی دولتهای شمال و مرکز آفریقا و در این توافق بهطور مشخص برای تغییر وضعیت خطرناکی که در حال رخدادن بود، گامهای دیپلماتیک بجا و مناسبی برداشته شده است. مقاممعظمرهبری که مسلما در جریان همه امور بودهاند از هیات مذاکرهکننده تشکر کردند. به این ترتیب دورانی که قطعنامهها کاغذپاره خوانده میشد هم به تاریخ سپرده شد، زیرا مردم ایران معنای ادبیاتی را که میگفت: «آنقدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامهدانتان پاره شود.» با پوست و گوشت احساس کردند.
ایشان فرمودهاند: «مصاحبه گزارش عملکرد صدروزه نشان داد تا آخر سال حداکثر اقدامات راهبردی دولت در حوزه اقتصاد بعد از یکسال طرح چندساله، توزیع شیر رایگان در مدارس و احتمالا دادن دوبسته کالایی ارزان به برخی اقشار کمدرآمد است. آیا حداکثر تدبیر دولت ژنرالها همین بود؟» همچنین اضافه کردهاند که: «آقای رییسجمهور با این سابقه اجرایی زیاد و تیم باتجربه گزارش عملکرد صدروزه خود را میداد ولی جز سیاهنمایی که نسبت به کل نظام بود کار دیگری انجام نشد.» باید گفت که آقای بذرپاش، کاملا درست دریافته و با فراستی که در دولت قبل معنا مییابد قضاوت فرمودهاند جز آنکه به اصل مساله و حاق قضیه اشارت نفرمودهاند و آن این است که دولت یازدهم مردم را به راستی از خطر قحطی نجات داد و از هرجومرج و بیبرنامگی و فروپاشی، به ثبات روانی و عقلی سوق داد. برای درک این مساله ساده به فرمایش حجتالاسلام سعیدی، نماینده محترم ولیفقیه در سپاه پاسداران اشاره میکنم که دستاورد دوران مدیریت جناب آقای بذرپاش و همکارانشان را در بیانی صریح روشن کرده و فرمودهاند: «ما نباید اجازه میدادیم در دولت دهم بیتالمال حیفومیل و خزانه خالی شود یا نباید آخرین ریالها را هزینه میکردیم؛ ما نباید قولهای بیش از ظرفیتهای موجود به مردم میدادیم و انتظارات آنها را بالا میبردیم.» پس بنا بر این میبینید که سخن رییسجمهور چقدر ساده و سرراست است. باری، این دولت از منافع ملی سخن گفت و این گزارهای است که در هشتسال گذشته از فرهنگ سیاسی رایج غایب بود. اما سخن دیگر بذرپاش در باب مذاکره و توافق با 1+5 هم بسیار بدیع است- و البته یادآور سخنسراییهای دوران هشتساله بود- آنجا که اخیرا فرمودهاند: «خبرهایی که به ما رسیده، عملا تقریبا همه برنامههای توسعهایمان تعلیق شده است، من متوجه نشدم در ازای تعلیق این برنامهها چه چیزی عاید کشورمان شده است... باید مشخص شود متنی که مورد توافق ایران و 1+5 قرار گرفته، چه نامی دارد، آیا عهدنامه است؟ آیا موافقتنامه است؟ اگر اینطور نیست، یک کاغذپاره است؟» حضور ایشان باید عرض کرد که این توافق، بهطور مشخص با شش وزیرخارجه و نماینده اتحادیه اروپا صورت گرفته و نه ونزوئلا یا برخی دولتهای شمال و مرکز آفریقا و در این توافق بهطور مشخص برای تغییر وضعیت خطرناکی که در حال رخدادن بود، گامهای دیپلماتیک بجا و مناسبی برداشته شده است. مقاممعظمرهبری که مسلما در جریان همه امور بودهاند از هیات مذاکرهکننده تشکر کردند. به این ترتیب دورانی که قطعنامهها کاغذپاره خوانده میشد هم به تاریخ سپرده شد، زیرا مردم ایران معنای ادبیاتی را که میگفت: «آنقدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامهدانتان پاره شود.» با پوست و گوشت احساس کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.