گفتوگو با اولین ورزشکار المپیکی استان سیستانوبلوچستان
دانیال شهبخش: عمرم را گذاشتهام تا در المپیک مسابقه دهم
دانیال شهبخش از چهرههای نوظهور ورزش ایران است که خیلی برای مردم شناختهشده نیست. او بوکسوری است از دیار محروم سیستانوبلوچستان که یکی، دو سالی است به عضویت تیم ملی بزرگسالان درآمده است. افتخاراتش زیاد نیست و به دو مدال طلا و برنز در تورنمنتهای بینالمللی خلاصه میشود اما در همین مدت کوتاهی که ملیپوش بوده توانسته یکی از چهرههای مطرح تیم ملی بوکس مردان باشد. بوکسور جوان و آیندهداری که در ابتدای مسیر ورزش قهرمانی مجوز حضور در بازیهای المپیک توکیو را به دست آورده است؛ مجوزی که کمتر کسی پیشازاین آن کسب را میکرد. علاوه بر اینها شهبخش لقب اولین ورزشکار المپیکی سیستانوبلوچستان را هم به خود اختصاص داده که در جای خود درخور توجه است. در ادامه گفتوگوی «شرق» را با بوکسور وزن 57 کیلوگرم تیم ملی میخوانید.
آقای شهبخش چه میکنید با کرونا؟
واقعا روزهای سختی است. اصلا فکرش را نمیکردم با چنین شرایطی روبهرو شوم. تمرینات تیم ملی که عملا تعطیل است. فقط مجبوریم تمرینات بدنسازی را انجام دهیم که بدنمان افت نکند. تمرین بوکس هم که اصلا نداریم؛ چون باید حریف تمرینی داشته باشیم.
تمریناتتان را در خانه انجام میدهید؟
نه، مسئولان اداره ورزش استان به من لطف داشتند و یکی از باشگاههای دولتی را در اختیارم قرار دادند که تنهایی تمرین کنم. چون من تنها المپیکی استان هستم، همهجوره امکانات را در اختیارم قرار دادهاند. البته مربیان استان هم بالای سرم هستند و از آنها برنامه میگیرم.
شما اولین ورزشکار المپیکی تاریخ استان سیستانوبلوچستان هستید. گرفتن سهمیه المپیک هم به نوبه خود کار بزرگی است. حمایت مسئولان استان از شما چطور بوده است؟
خدا را شکر خوب بوده است. مدیر کل ورزش استان 40 میلیون پاداش کسب سهمیه به من داد. حتی میخواست من را استخدام اداره ورزش سیستان هم بکند اما متأسفانه بهدلیل اینکه مدرک تحصیلیام پایین بود و دیپلم نداشتم، نتوانست کاری برایم بکند، حالا قرار است درسم را بخوانم و یک مدرکی بگیرم تا استخدام شوم. مدیر کل به من قول صددرصد داده که حتما استخدامم میکند. از طرف اداره راه هم یک زمین مسکونی هدیه گرفتم و سپاه هزینههای ساخت آن را متقبل شده است. خدا کند مسئولان همیشه با همه ورزشکاران به این شکل برخورد کنند و آنها را تحت حمایت مالی خود قرار دهند. ورزش حرفهای خیلی دشوار و طاقتفرساست. اصلا زمانی برایت نمیماند که بخواهی شغلی داشته باشی.
شما با سهمیهای که گرفتید، خیلیها را غافلگیر کردید. فکر میکنید در المپیک هم بتوانید باز هم باعث غافلگیری اهالی ورزش شوید؟
خودم خیلی به این موضوع خوشبین هستم. من همانطورکه در مسابقات انتخابی المپیک آسیا توانستم سهمیه را بگیرم، در المپیک هم میتوانم تاریخساز شوم. من در این رقابتها چهار مبارزه انجام دادم، ابتدا مبارزه چینتایپه را شکست دادم، سپس از سد قهرمان قاره اقیانوسیه گذشتم و در مسابقه سوم با حریف قزاقستان شکست خوردم. من به خودم ایمان داشتم و با برتری در جدول شانس مجدد برابر حریف هنگکنگ سهمیه المپیک را به دست آوردم. من 21سالهام و انگیزه بسیار بالایی دارم. قطعا این انگیزه به من کمک خواهد کرد که در یک سال باقیمانده تا المپیک روزبهروز بهتر شوم.
البته شاید هم با وجود کرونا برگزار نشود... .
واقعا ناراحتکننده است اگر برگزار نشود. من تمام عمرم را گذاشتم که چنین روزی را ببینم و در این بازیهای بدرخشم، اما اگر المپیک برگزار هم نشود، اصلا جا نمیزنم و عقب نمیکشم. ممکن است چند روزی ناراحت و افسرده شوم اما باز به کارم ادامه میدهم. من فعلا اول راه هستم و میتوانم المپیک 2024 را ببینم. ضمن اینکه میتوانم به مدالآوری در مسابقات جهانی و بازیهای آسیایی فکر کنم.
بوکس یکی از رشتههایی است که ایرانیها تابهحال نتوانستهاند در بازیهای المپیک و رقابتهای جهانی در آن مدال کسب کنند.
بله، درست میگویید کار خیلی سختی است و به نظر من دلیل اصلیاش هم این است که ما در فدراسیون جهانی و آسیایی این رشته نفوذ نداریم و صاحب کرسی نیستم. همه اینها باعث میشود که ما همهجا بازنده باشیم. ما در همین رقابتهای انتخابی المپیک آسیا حداقل میتوانستیم سه سهمیه به دست بیاوریم اما قضاوتهای ناعادلانه به ضرر برخی از ملیپوشان رقم خورد. هرطور حساب میکردیم، امید احمدیصفا باید سهمیه را میگرفت. همیشه در مسابقات برای ایران ناداوری هست و اینبار حق امید را خوردند. مسابقه من بعد از رقابت امید بود و نزدیک به رینگ بودم و مسابقه را از نزدیک دیدم. انتظار داشتم با درخشش در مبارزهاش دست او را بهعنوان فرد برنده بالا ببرند ولی بهراحتی او را از دور مسابقات خارج کردند. انشاءالله در آخرین فرصتی که پیشروست، بتوانیم به تعداد سهمیهها اضافه کنیم. فقط یک مرحله دیگر از رقابتهای انتخابی المپیک مانده که در سطح جهانی برگزار میشود.
دانیال شهبخش از چهرههای نوظهور ورزش ایران است که خیلی برای مردم شناختهشده نیست. او بوکسوری است از دیار محروم سیستانوبلوچستان که یکی، دو سالی است به عضویت تیم ملی بزرگسالان درآمده است. افتخاراتش زیاد نیست و به دو مدال طلا و برنز در تورنمنتهای بینالمللی خلاصه میشود اما در همین مدت کوتاهی که ملیپوش بوده توانسته یکی از چهرههای مطرح تیم ملی بوکس مردان باشد. بوکسور جوان و آیندهداری که در ابتدای مسیر ورزش قهرمانی مجوز حضور در بازیهای المپیک توکیو را به دست آورده است؛ مجوزی که کمتر کسی پیشازاین آن کسب را میکرد. علاوه بر اینها شهبخش لقب اولین ورزشکار المپیکی سیستانوبلوچستان را هم به خود اختصاص داده که در جای خود درخور توجه است. در ادامه گفتوگوی «شرق» را با بوکسور وزن 57 کیلوگرم تیم ملی میخوانید.
آقای شهبخش چه میکنید با کرونا؟
واقعا روزهای سختی است. اصلا فکرش را نمیکردم با چنین شرایطی روبهرو شوم. تمرینات تیم ملی که عملا تعطیل است. فقط مجبوریم تمرینات بدنسازی را انجام دهیم که بدنمان افت نکند. تمرین بوکس هم که اصلا نداریم؛ چون باید حریف تمرینی داشته باشیم.
تمریناتتان را در خانه انجام میدهید؟
نه، مسئولان اداره ورزش استان به من لطف داشتند و یکی از باشگاههای دولتی را در اختیارم قرار دادند که تنهایی تمرین کنم. چون من تنها المپیکی استان هستم، همهجوره امکانات را در اختیارم قرار دادهاند. البته مربیان استان هم بالای سرم هستند و از آنها برنامه میگیرم.
شما اولین ورزشکار المپیکی تاریخ استان سیستانوبلوچستان هستید. گرفتن سهمیه المپیک هم به نوبه خود کار بزرگی است. حمایت مسئولان استان از شما چطور بوده است؟
خدا را شکر خوب بوده است. مدیر کل ورزش استان 40 میلیون پاداش کسب سهمیه به من داد. حتی میخواست من را استخدام اداره ورزش سیستان هم بکند اما متأسفانه بهدلیل اینکه مدرک تحصیلیام پایین بود و دیپلم نداشتم، نتوانست کاری برایم بکند، حالا قرار است درسم را بخوانم و یک مدرکی بگیرم تا استخدام شوم. مدیر کل به من قول صددرصد داده که حتما استخدامم میکند. از طرف اداره راه هم یک زمین مسکونی هدیه گرفتم و سپاه هزینههای ساخت آن را متقبل شده است. خدا کند مسئولان همیشه با همه ورزشکاران به این شکل برخورد کنند و آنها را تحت حمایت مالی خود قرار دهند. ورزش حرفهای خیلی دشوار و طاقتفرساست. اصلا زمانی برایت نمیماند که بخواهی شغلی داشته باشی.
شما با سهمیهای که گرفتید، خیلیها را غافلگیر کردید. فکر میکنید در المپیک هم بتوانید باز هم باعث غافلگیری اهالی ورزش شوید؟
خودم خیلی به این موضوع خوشبین هستم. من همانطورکه در مسابقات انتخابی المپیک آسیا توانستم سهمیه را بگیرم، در المپیک هم میتوانم تاریخساز شوم. من در این رقابتها چهار مبارزه انجام دادم، ابتدا مبارزه چینتایپه را شکست دادم، سپس از سد قهرمان قاره اقیانوسیه گذشتم و در مسابقه سوم با حریف قزاقستان شکست خوردم. من به خودم ایمان داشتم و با برتری در جدول شانس مجدد برابر حریف هنگکنگ سهمیه المپیک را به دست آوردم. من 21سالهام و انگیزه بسیار بالایی دارم. قطعا این انگیزه به من کمک خواهد کرد که در یک سال باقیمانده تا المپیک روزبهروز بهتر شوم.
البته شاید هم با وجود کرونا برگزار نشود... .
واقعا ناراحتکننده است اگر برگزار نشود. من تمام عمرم را گذاشتم که چنین روزی را ببینم و در این بازیهای بدرخشم، اما اگر المپیک برگزار هم نشود، اصلا جا نمیزنم و عقب نمیکشم. ممکن است چند روزی ناراحت و افسرده شوم اما باز به کارم ادامه میدهم. من فعلا اول راه هستم و میتوانم المپیک 2024 را ببینم. ضمن اینکه میتوانم به مدالآوری در مسابقات جهانی و بازیهای آسیایی فکر کنم.
بوکس یکی از رشتههایی است که ایرانیها تابهحال نتوانستهاند در بازیهای المپیک و رقابتهای جهانی در آن مدال کسب کنند.
بله، درست میگویید کار خیلی سختی است و به نظر من دلیل اصلیاش هم این است که ما در فدراسیون جهانی و آسیایی این رشته نفوذ نداریم و صاحب کرسی نیستم. همه اینها باعث میشود که ما همهجا بازنده باشیم. ما در همین رقابتهای انتخابی المپیک آسیا حداقل میتوانستیم سه سهمیه به دست بیاوریم اما قضاوتهای ناعادلانه به ضرر برخی از ملیپوشان رقم خورد. هرطور حساب میکردیم، امید احمدیصفا باید سهمیه را میگرفت. همیشه در مسابقات برای ایران ناداوری هست و اینبار حق امید را خوردند. مسابقه من بعد از رقابت امید بود و نزدیک به رینگ بودم و مسابقه را از نزدیک دیدم. انتظار داشتم با درخشش در مبارزهاش دست او را بهعنوان فرد برنده بالا ببرند ولی بهراحتی او را از دور مسابقات خارج کردند. انشاءالله در آخرین فرصتی که پیشروست، بتوانیم به تعداد سهمیهها اضافه کنیم. فقط یک مرحله دیگر از رقابتهای انتخابی المپیک مانده که در سطح جهانی برگزار میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.