به مناسبت نمايشگاه سالانه هنرمندان جوان در گالري الهه
در حوالی یقین و تردید
فرید امینالاسلام
به تازگی گالری الهه میزبان نمایشگاه عکس-چیدمان ویدیو و مجسمه از سری نمایشگاههای سالانه خود بود. این نوع نمایشگاه گروهی که از سال 1390 شروع شده، با رویکردی به هنرهای طراحی، نقاشی، عکس و مجسمه برای معرفی جوانانی است که سعی دارند بدون تقلید و بدون تحتتاثیر قرارگرفتن از اساتید خود دست به آفرینش هنری بزنند.
سیدامیر سقراطی انتخابکننده این مجموعه در مقدمه نمایشگاه مینویسد: «در دومین دوره برگزاری این نمایشگاه سالانه، آثار12هنرمند جوان، متولدین 1370تا1366 را انتخاب کردم. «جوانی من» عنوان این دوره از نمایشگاه سالانه «+من» است. برخلاف دوره اول که ایده را انتخاب کرده و سپس هنرمندان را برگزیدم این بار هنرمندان جوان را آزاد گذاشتم تا بیاطلاع از نگرش و ذهنیت من، آثار برتر خویش را در آزادی کامل فکری و تکنیکی بیافرینند. در تمام مراحل خلق اثر از اتود تا اجرای نهایی، گفتوگوهای من با هنرمندان بیشتر در مقام یک همراه و مشاور ادامه داشته و سعی کردم از اعمالنظرهایی که به روحیه و اندیشه هنرمندان خدشه وارد میکرد پرهیز کنم.»
نمایشگاه با اثری از هامون باقری متولد1370 اصفهان با 9 قطعه طراحی 30×30 سانتیمتر از مجموعه «رفتار» شروع میشود که در دو ردیف افقی و عمودی قرار گرفتهاند. طراحی ترکیب مواد روی کاغذ با زمینه خاکستری تیره است که تودهای سفید در آن قرار دارد و هویتی انسانی به خود گرفته است. نکته جالب، فقدان این رفتار در قطر هندسی این 9 قطعه میباشد که کل کار را به دو نیمه مثلث بالایی و پایینی تبدیل کرده است اما هیچگونه قرینگی در رفتار شی موردنظر وجود ندارد که خود بازتابی است از رفتارهای متناقضنما انسان روزگار ما. دومین اثر اختصاص دارد به کتایون برزگر متولد 1369 و دانشجوی کارشناسی مجسمهسازی. تودهای با شکل هندسی نامشخص با ابعاد 50×60×100سانتیمتر و از جنس نمد و پوست درخت نخل. تودهای اسرارآمیز با نام «درون» که در ابتدا فرم و جنس به کار رفته در آن به چشم میآید و سپس مخاطب با سعی فراوان میخواهد از درون آن با خبر شود که شاید هم، چیزی دستگیرش نشود. بهترین حالت برای چنین کارهایی تهیه ویدیو از روند ساخت چنین مجسمههایی میباشد، چون خود روند ساخت، مهمتر از خود اثر میباشد.
صدرا بنی متولد1370 و دانشجوی کارشناسی نقاشی، روی مقوا نقاشی آبرنگی کشیده است که بازنمودی از خود و همنسلان خودش میباشد. پسر جوانی با چهارچشم که از دو چشم پایین آن اشک با فرم عجیب سرازیر است و در حال گوشدادن به موسیقی با هدفون است. جوانانی در عالم خود و منفک از پیرامون، منفعل و فقط نظارهگر، اما استفاده از رنگهای شاد، تضاد عجیبی به این نقاشی داده است. رنگهای قرمز و زرد و سبز و استفاده بازیگوشانه از رنگها نویدبخش آینده این نسل میتواند باشد. سینا چوپانی با لایت باکسهای خودش توانسته به تصویرسازی معاصر دست پیدا کند. او که متولد 1369و دانشجوی کارشناسی مجسمهسازی است با استفاده از تصاویر علمی و چاپ روی کاغذ رادیولوژی، رنگ صنعتی و نور در ابعاد 30×30×7 دست به آفرینشی زده که گرتهبرداری از تصاویر فیلمهای علمی-تخیلی است. استفاده از اعداد روی عکس جمجمه و تصاویر کنار و متناظر با اعداد روی جمجمه، فضایی ساخته که میتوان رابطه ذهن و اشیا را باز تعریف کرد. برخورد ماشینگونه با جمجمه انسان در این تصاویر و استفاده از شمارهای تکراری، زندگی ماشینی ذهن را در عصر حاضر خاطر نشان میکند؛ ذهنی که گویا فقط برای کارهای خاص و زندگی خاص برنامهریزی شده و هر شی باید مطابق با شماره سرجایش قرار بگیرد.
یکی از بهترین آثار نمایشگاه، مجموعه عکس محمد رضایی است. او که متولد 1370 و دانشجوی سینماست، تجربه زیستی خود را از اسارت پدر با عکسهای 15×15 سانتیمتری که مانند تقویم دیواری چیدمان شده نشان داده، همراه با نامههای صلیبسرخ در مدت اسارات پدر که بین او و خانوادهاش ردوبدل شده است؛ ترکیبی هوشمندانه از عکس و متن بدون هیچگونه دستکاری کردن عکسهای مستند. برشهای عکسها هم که صورت پدر اسیر و خانواده را بهجز بچه خردسال نشان میدهد، توجه ما را به راوی این داستان یعنی خود هنرمند معطوف میکند. ثمین فروغی با اینستالیشن «قدر مطلق» یک اثر کاملا فمینیستی آفریده است. این اینستالیشن دوکی شکل از پلکسی آینه و 78 عدد سر ریشتراش مردانه که به آن چسبیده و خردهموهای ریختهشده روی زمین تشکیل شده است. مجتبی قاسمیشیلسر متولد 1366 با اثر اکریلیک روی بوم «اوج» از مجموعه «شیرجه» و ملاحت محبخواه متولد 1366 و کارشناس نقاشی با اثری از مجموعه «وهزاران شبی که از پی هم گذشت» به صورت لایت باکس و تلفیق مواد بر روی پلکسی و مهدی محسنی متولد 1367 با ارایه اثر «وضعیت6» از مجموعه «هوا، فضا» و با ترکیب مواد روی مقوا و سیدمحمدرضا موسوی متولد1368 با اثری بدون عنوان و ترکیب مواد روی کاغذ، هر کدام دست به تجربههایی نو در خلق اثر با استفاده از متدهای متفاوت زدهاند که با تمرین بیشتر و جاانداختن تکنیک خود میتوانند حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشند. پونه مختارپور متولد1369 و کارشناس نقاشی با دوختودوز روی عکس دیجیتال سعی در ایجاد ترکیببندی جدیدی کرده که در نوع خود قابل توجه است. آخرین اثر نمایشگاه، مجسمهای است اثر مجید کیامهر متولد 1369 از مجموعه «24ساعت» و از جنس پارافین و فیبرگلاس در وان حمام و در حال فروپاشی، مجسمهای بدون سر با کف دستی که به بازویی وصل نیست (اصلا بازویی وجود ندارد) که باعث تعادل مجسمه در وان حمام شده است. این اثر که فضایی کوتیگ دارد، مخاطب را به یاد داستانهای کافکا میاندازد.
به تازگی گالری الهه میزبان نمایشگاه عکس-چیدمان ویدیو و مجسمه از سری نمایشگاههای سالانه خود بود. این نوع نمایشگاه گروهی که از سال 1390 شروع شده، با رویکردی به هنرهای طراحی، نقاشی، عکس و مجسمه برای معرفی جوانانی است که سعی دارند بدون تقلید و بدون تحتتاثیر قرارگرفتن از اساتید خود دست به آفرینش هنری بزنند.
سیدامیر سقراطی انتخابکننده این مجموعه در مقدمه نمایشگاه مینویسد: «در دومین دوره برگزاری این نمایشگاه سالانه، آثار12هنرمند جوان، متولدین 1370تا1366 را انتخاب کردم. «جوانی من» عنوان این دوره از نمایشگاه سالانه «+من» است. برخلاف دوره اول که ایده را انتخاب کرده و سپس هنرمندان را برگزیدم این بار هنرمندان جوان را آزاد گذاشتم تا بیاطلاع از نگرش و ذهنیت من، آثار برتر خویش را در آزادی کامل فکری و تکنیکی بیافرینند. در تمام مراحل خلق اثر از اتود تا اجرای نهایی، گفتوگوهای من با هنرمندان بیشتر در مقام یک همراه و مشاور ادامه داشته و سعی کردم از اعمالنظرهایی که به روحیه و اندیشه هنرمندان خدشه وارد میکرد پرهیز کنم.»
نمایشگاه با اثری از هامون باقری متولد1370 اصفهان با 9 قطعه طراحی 30×30 سانتیمتر از مجموعه «رفتار» شروع میشود که در دو ردیف افقی و عمودی قرار گرفتهاند. طراحی ترکیب مواد روی کاغذ با زمینه خاکستری تیره است که تودهای سفید در آن قرار دارد و هویتی انسانی به خود گرفته است. نکته جالب، فقدان این رفتار در قطر هندسی این 9 قطعه میباشد که کل کار را به دو نیمه مثلث بالایی و پایینی تبدیل کرده است اما هیچگونه قرینگی در رفتار شی موردنظر وجود ندارد که خود بازتابی است از رفتارهای متناقضنما انسان روزگار ما. دومین اثر اختصاص دارد به کتایون برزگر متولد 1369 و دانشجوی کارشناسی مجسمهسازی. تودهای با شکل هندسی نامشخص با ابعاد 50×60×100سانتیمتر و از جنس نمد و پوست درخت نخل. تودهای اسرارآمیز با نام «درون» که در ابتدا فرم و جنس به کار رفته در آن به چشم میآید و سپس مخاطب با سعی فراوان میخواهد از درون آن با خبر شود که شاید هم، چیزی دستگیرش نشود. بهترین حالت برای چنین کارهایی تهیه ویدیو از روند ساخت چنین مجسمههایی میباشد، چون خود روند ساخت، مهمتر از خود اثر میباشد.
صدرا بنی متولد1370 و دانشجوی کارشناسی نقاشی، روی مقوا نقاشی آبرنگی کشیده است که بازنمودی از خود و همنسلان خودش میباشد. پسر جوانی با چهارچشم که از دو چشم پایین آن اشک با فرم عجیب سرازیر است و در حال گوشدادن به موسیقی با هدفون است. جوانانی در عالم خود و منفک از پیرامون، منفعل و فقط نظارهگر، اما استفاده از رنگهای شاد، تضاد عجیبی به این نقاشی داده است. رنگهای قرمز و زرد و سبز و استفاده بازیگوشانه از رنگها نویدبخش آینده این نسل میتواند باشد. سینا چوپانی با لایت باکسهای خودش توانسته به تصویرسازی معاصر دست پیدا کند. او که متولد 1369و دانشجوی کارشناسی مجسمهسازی است با استفاده از تصاویر علمی و چاپ روی کاغذ رادیولوژی، رنگ صنعتی و نور در ابعاد 30×30×7 دست به آفرینشی زده که گرتهبرداری از تصاویر فیلمهای علمی-تخیلی است. استفاده از اعداد روی عکس جمجمه و تصاویر کنار و متناظر با اعداد روی جمجمه، فضایی ساخته که میتوان رابطه ذهن و اشیا را باز تعریف کرد. برخورد ماشینگونه با جمجمه انسان در این تصاویر و استفاده از شمارهای تکراری، زندگی ماشینی ذهن را در عصر حاضر خاطر نشان میکند؛ ذهنی که گویا فقط برای کارهای خاص و زندگی خاص برنامهریزی شده و هر شی باید مطابق با شماره سرجایش قرار بگیرد.
یکی از بهترین آثار نمایشگاه، مجموعه عکس محمد رضایی است. او که متولد 1370 و دانشجوی سینماست، تجربه زیستی خود را از اسارت پدر با عکسهای 15×15 سانتیمتری که مانند تقویم دیواری چیدمان شده نشان داده، همراه با نامههای صلیبسرخ در مدت اسارات پدر که بین او و خانوادهاش ردوبدل شده است؛ ترکیبی هوشمندانه از عکس و متن بدون هیچگونه دستکاری کردن عکسهای مستند. برشهای عکسها هم که صورت پدر اسیر و خانواده را بهجز بچه خردسال نشان میدهد، توجه ما را به راوی این داستان یعنی خود هنرمند معطوف میکند. ثمین فروغی با اینستالیشن «قدر مطلق» یک اثر کاملا فمینیستی آفریده است. این اینستالیشن دوکی شکل از پلکسی آینه و 78 عدد سر ریشتراش مردانه که به آن چسبیده و خردهموهای ریختهشده روی زمین تشکیل شده است. مجتبی قاسمیشیلسر متولد 1366 با اثر اکریلیک روی بوم «اوج» از مجموعه «شیرجه» و ملاحت محبخواه متولد 1366 و کارشناس نقاشی با اثری از مجموعه «وهزاران شبی که از پی هم گذشت» به صورت لایت باکس و تلفیق مواد بر روی پلکسی و مهدی محسنی متولد 1367 با ارایه اثر «وضعیت6» از مجموعه «هوا، فضا» و با ترکیب مواد روی مقوا و سیدمحمدرضا موسوی متولد1368 با اثری بدون عنوان و ترکیب مواد روی کاغذ، هر کدام دست به تجربههایی نو در خلق اثر با استفاده از متدهای متفاوت زدهاند که با تمرین بیشتر و جاانداختن تکنیک خود میتوانند حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشند. پونه مختارپور متولد1369 و کارشناس نقاشی با دوختودوز روی عکس دیجیتال سعی در ایجاد ترکیببندی جدیدی کرده که در نوع خود قابل توجه است. آخرین اثر نمایشگاه، مجسمهای است اثر مجید کیامهر متولد 1369 از مجموعه «24ساعت» و از جنس پارافین و فیبرگلاس در وان حمام و در حال فروپاشی، مجسمهای بدون سر با کف دستی که به بازویی وصل نیست (اصلا بازویی وجود ندارد) که باعث تعادل مجسمه در وان حمام شده است. این اثر که فضایی کوتیگ دارد، مخاطب را به یاد داستانهای کافکا میاندازد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.