هوا را از ما گرفتند خنده را نه!
علیرضا خمسه
«پابلو نرودا» شاعر بزرگ شیلیایی در شعری با نام «خنده تو» که توسط آقای «احمد پوری» به فارسی ترجمه شده، سروده است:
«نان را از من بگیر؛ اگر میخواهی
هوا را از من بگیر؛ اما
خندهات را نه...
نان را، هوا را
روشنی و بهار را
از من بگیر
اما خندهات را هرگز!
تا چشم از دنیا نبندم.»
اگر آن مرحوم در تهران امروز زندگی میکرد و به چشم خویش میدید که هوا را از ما میگیرند و خنده تحویلمان میدهند، مطمئن میشد که راهی جز چشمفروبستن از دنیا برایمان باقی نمیماند. البته این نکته را از بنده نشنیده بگیرید و بگذارید بهحساب مصاحبهای که چندی پیش با مسوول آرامگاه تهران به چاپ رسیده بود.
یکی از افرادی که در هر زمینهای با نگاه طنزآمیز خود دست به قلم میبرد و مخاطب خویش را با امید به عمر طولانی میخنداند، مرحوم «عمران صلاحی» بود. مرحوم «صلاحی» به آلودگی هوای تهران نه بهعنوان یک تراژدی بلکه بهمثابه امری کمیک نگاه میکرد. به همین دلیل خندان از دنیا رفت.
ایشان در کتاب «کمال تعجب» که در سال 1386 توسط نشر پوینده به چاپ رسید، خاطرات خندهداری در این زمینه به رشتهتحریر درآوردهاند که یادآوری آنها برای آن دسته از افرادی که با وجود آلودگی هوا بهخاطر خنده هنوز چشم از دنیا فرو نبستهاند، خالی از لطف نخواهد بود:
یک. تبعیض
احمدرضا احمدی میگفت: در روزهای آلودگی شدید هوا، چرا دولت فقط مدارس را تعطیل میکند؟ مگر ریه دانشجویان دوجداره است؟
دو. وارونه
اینروزها آلودگی از حد گذشته و هوای تهران وارونه شده است. ما خودمان هم، کمکم حس میکنیم داریم کلهپا میشویم. بهطوری که میترسیم اگر سرفه یا عطسه کنیم، تصور دیگری از ما داشته باشند.
سه. صدریه
یکی میگفت آقای صدریه با اینکه صد تا ریه دارد؛ باز هم نمیتواند در هوای آلوده تهران زندگی کند.
چهار. پهن و دراز
روزنامهها نوشته بودند برگهای پهن درختان تهران بر اثر آلودگی هوا تبدیل به برگهای سوزنی شده است. واقعا هم این هوای تهران، همهچیز را سوزنی کرده.
پنج. محدوده
آقای «ع. شکرچیان» متخلص به «شکر» این رباعی را در اختیار «کمال تعجب» گذاشتهاند که از ایشان کمال تشکر را داریم:
زان روز که ما وارد محدوده شدیم
یکباره دچار پیچش روده شدیم
محدوده شهر ما پر از دود بُود
«محدوده» مگو، که «مه» در «دوده» شدیم
یادش گرامی و روحش شاد.
ایضا بهخاطر این آلودگیها، خداوند همه ما را ببخشد و بیامرزد و دیدار در قیامت. خندان، منتظریم.
«نان را از من بگیر؛ اگر میخواهی
هوا را از من بگیر؛ اما
خندهات را نه...
نان را، هوا را
روشنی و بهار را
از من بگیر
اما خندهات را هرگز!
تا چشم از دنیا نبندم.»
اگر آن مرحوم در تهران امروز زندگی میکرد و به چشم خویش میدید که هوا را از ما میگیرند و خنده تحویلمان میدهند، مطمئن میشد که راهی جز چشمفروبستن از دنیا برایمان باقی نمیماند. البته این نکته را از بنده نشنیده بگیرید و بگذارید بهحساب مصاحبهای که چندی پیش با مسوول آرامگاه تهران به چاپ رسیده بود.
یکی از افرادی که در هر زمینهای با نگاه طنزآمیز خود دست به قلم میبرد و مخاطب خویش را با امید به عمر طولانی میخنداند، مرحوم «عمران صلاحی» بود. مرحوم «صلاحی» به آلودگی هوای تهران نه بهعنوان یک تراژدی بلکه بهمثابه امری کمیک نگاه میکرد. به همین دلیل خندان از دنیا رفت.
ایشان در کتاب «کمال تعجب» که در سال 1386 توسط نشر پوینده به چاپ رسید، خاطرات خندهداری در این زمینه به رشتهتحریر درآوردهاند که یادآوری آنها برای آن دسته از افرادی که با وجود آلودگی هوا بهخاطر خنده هنوز چشم از دنیا فرو نبستهاند، خالی از لطف نخواهد بود:
یک. تبعیض
احمدرضا احمدی میگفت: در روزهای آلودگی شدید هوا، چرا دولت فقط مدارس را تعطیل میکند؟ مگر ریه دانشجویان دوجداره است؟
دو. وارونه
اینروزها آلودگی از حد گذشته و هوای تهران وارونه شده است. ما خودمان هم، کمکم حس میکنیم داریم کلهپا میشویم. بهطوری که میترسیم اگر سرفه یا عطسه کنیم، تصور دیگری از ما داشته باشند.
سه. صدریه
یکی میگفت آقای صدریه با اینکه صد تا ریه دارد؛ باز هم نمیتواند در هوای آلوده تهران زندگی کند.
چهار. پهن و دراز
روزنامهها نوشته بودند برگهای پهن درختان تهران بر اثر آلودگی هوا تبدیل به برگهای سوزنی شده است. واقعا هم این هوای تهران، همهچیز را سوزنی کرده.
پنج. محدوده
آقای «ع. شکرچیان» متخلص به «شکر» این رباعی را در اختیار «کمال تعجب» گذاشتهاند که از ایشان کمال تشکر را داریم:
زان روز که ما وارد محدوده شدیم
یکباره دچار پیچش روده شدیم
محدوده شهر ما پر از دود بُود
«محدوده» مگو، که «مه» در «دوده» شدیم
یادش گرامی و روحش شاد.
ایضا بهخاطر این آلودگیها، خداوند همه ما را ببخشد و بیامرزد و دیدار در قیامت. خندان، منتظریم.
«پابلو نرودا» شاعر بزرگ شیلیایی در شعری با نام «خنده تو» که توسط آقای «احمد پوری» به فارسی ترجمه شده، سروده است:
«نان را از من بگیر؛ اگر میخواهی
هوا را از من بگیر؛ اما
خندهات را نه...
نان را، هوا را
روشنی و بهار را
از من بگیر
اما خندهات را هرگز!
تا چشم از دنیا نبندم.»
اگر آن مرحوم در تهران امروز زندگی میکرد و به چشم خویش میدید که هوا را از ما میگیرند و خنده تحویلمان میدهند، مطمئن میشد که راهی جز چشمفروبستن از دنیا برایمان باقی نمیماند. البته این نکته را از بنده نشنیده بگیرید و بگذارید بهحساب مصاحبهای که چندی پیش با مسوول آرامگاه تهران به چاپ رسیده بود.
یکی از افرادی که در هر زمینهای با نگاه طنزآمیز خود دست به قلم میبرد و مخاطب خویش را با امید به عمر طولانی میخنداند، مرحوم «عمران صلاحی» بود. مرحوم «صلاحی» به آلودگی هوای تهران نه بهعنوان یک تراژدی بلکه بهمثابه امری کمیک نگاه میکرد. به همین دلیل خندان از دنیا رفت.
ایشان در کتاب «کمال تعجب» که در سال 1386 توسط نشر پوینده به چاپ رسید، خاطرات خندهداری در این زمینه به رشتهتحریر درآوردهاند که یادآوری آنها برای آن دسته از افرادی که با وجود آلودگی هوا بهخاطر خنده هنوز چشم از دنیا فرو نبستهاند، خالی از لطف نخواهد بود:
یک. تبعیض
احمدرضا احمدی میگفت: در روزهای آلودگی شدید هوا، چرا دولت فقط مدارس را تعطیل میکند؟ مگر ریه دانشجویان دوجداره است؟
دو. وارونه
اینروزها آلودگی از حد گذشته و هوای تهران وارونه شده است. ما خودمان هم، کمکم حس میکنیم داریم کلهپا میشویم. بهطوری که میترسیم اگر سرفه یا عطسه کنیم، تصور دیگری از ما داشته باشند.
سه. صدریه
یکی میگفت آقای صدریه با اینکه صد تا ریه دارد؛ باز هم نمیتواند در هوای آلوده تهران زندگی کند.
چهار. پهن و دراز
روزنامهها نوشته بودند برگهای پهن درختان تهران بر اثر آلودگی هوا تبدیل به برگهای سوزنی شده است. واقعا هم این هوای تهران، همهچیز را سوزنی کرده.
پنج. محدوده
آقای «ع. شکرچیان» متخلص به «شکر» این رباعی را در اختیار «کمال تعجب» گذاشتهاند که از ایشان کمال تشکر را داریم:
زان روز که ما وارد محدوده شدیم
یکباره دچار پیچش روده شدیم
محدوده شهر ما پر از دود بُود
«محدوده» مگو، که «مه» در «دوده» شدیم
یادش گرامی و روحش شاد.
ایضا بهخاطر این آلودگیها، خداوند همه ما را ببخشد و بیامرزد و دیدار در قیامت. خندان، منتظریم.
«نان را از من بگیر؛ اگر میخواهی
هوا را از من بگیر؛ اما
خندهات را نه...
نان را، هوا را
روشنی و بهار را
از من بگیر
اما خندهات را هرگز!
تا چشم از دنیا نبندم.»
اگر آن مرحوم در تهران امروز زندگی میکرد و به چشم خویش میدید که هوا را از ما میگیرند و خنده تحویلمان میدهند، مطمئن میشد که راهی جز چشمفروبستن از دنیا برایمان باقی نمیماند. البته این نکته را از بنده نشنیده بگیرید و بگذارید بهحساب مصاحبهای که چندی پیش با مسوول آرامگاه تهران به چاپ رسیده بود.
یکی از افرادی که در هر زمینهای با نگاه طنزآمیز خود دست به قلم میبرد و مخاطب خویش را با امید به عمر طولانی میخنداند، مرحوم «عمران صلاحی» بود. مرحوم «صلاحی» به آلودگی هوای تهران نه بهعنوان یک تراژدی بلکه بهمثابه امری کمیک نگاه میکرد. به همین دلیل خندان از دنیا رفت.
ایشان در کتاب «کمال تعجب» که در سال 1386 توسط نشر پوینده به چاپ رسید، خاطرات خندهداری در این زمینه به رشتهتحریر درآوردهاند که یادآوری آنها برای آن دسته از افرادی که با وجود آلودگی هوا بهخاطر خنده هنوز چشم از دنیا فرو نبستهاند، خالی از لطف نخواهد بود:
یک. تبعیض
احمدرضا احمدی میگفت: در روزهای آلودگی شدید هوا، چرا دولت فقط مدارس را تعطیل میکند؟ مگر ریه دانشجویان دوجداره است؟
دو. وارونه
اینروزها آلودگی از حد گذشته و هوای تهران وارونه شده است. ما خودمان هم، کمکم حس میکنیم داریم کلهپا میشویم. بهطوری که میترسیم اگر سرفه یا عطسه کنیم، تصور دیگری از ما داشته باشند.
سه. صدریه
یکی میگفت آقای صدریه با اینکه صد تا ریه دارد؛ باز هم نمیتواند در هوای آلوده تهران زندگی کند.
چهار. پهن و دراز
روزنامهها نوشته بودند برگهای پهن درختان تهران بر اثر آلودگی هوا تبدیل به برگهای سوزنی شده است. واقعا هم این هوای تهران، همهچیز را سوزنی کرده.
پنج. محدوده
آقای «ع. شکرچیان» متخلص به «شکر» این رباعی را در اختیار «کمال تعجب» گذاشتهاند که از ایشان کمال تشکر را داریم:
زان روز که ما وارد محدوده شدیم
یکباره دچار پیچش روده شدیم
محدوده شهر ما پر از دود بُود
«محدوده» مگو، که «مه» در «دوده» شدیم
یادش گرامی و روحش شاد.
ایضا بهخاطر این آلودگیها، خداوند همه ما را ببخشد و بیامرزد و دیدار در قیامت. خندان، منتظریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.