او را با آینه، کاریست کارستان
مسعود فروتن کارگردان
پاییز بود و هزاران برگ جداافتاده، زمستان را منتظر بودند. پاییز بود که «جمشید» آمد و هزار روز را منتظر شد تا باز هم پاییز شود. پاییز شد. پدر، حافظ را روی طاقچه نهاد. مادر قرآن را برداشت و بوسید و «جمشید» را به او سپرد. باز پاییز شد و «جمشید» بلندبالا و رعنا. آینه را دید. خود را در آینه ندید. دانست او را با آینه کاری است کارستان. خورشید بر سر نهاد و آینه در دست گرفت. سالهاست که جمشید زمانه را در آینهای که با خود دارد به ما نشان میدهد. پاییزهایت جاودان، جمشید مشایخی!
پاییز بود و هزاران برگ جداافتاده، زمستان را منتظر بودند. پاییز بود که «جمشید» آمد و هزار روز را منتظر شد تا باز هم پاییز شود. پاییز شد. پدر، حافظ را روی طاقچه نهاد. مادر قرآن را برداشت و بوسید و «جمشید» را به او سپرد. باز پاییز شد و «جمشید» بلندبالا و رعنا. آینه را دید. خود را در آینه ندید. دانست او را با آینه کاری است کارستان. خورشید بر سر نهاد و آینه در دست گرفت. سالهاست که جمشید زمانه را در آینهای که با خود دارد به ما نشان میدهد. پاییزهایت جاودان، جمشید مشایخی!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.