|

همگامی، ضروری‌تر از همدلی

احمد شیرزاد . استاد دانشگاه و نماینده مجلس ششم

در دوران اصلاحات، گروه‌های مخالف همواره تلاش می‌کردند شیوه‌ای را در ادبیات سیاسی کشور زنده نگه دارند که برای ما خیلی رنج‌آور بود. هرگاه، اصلاح‌طلبان یکی از کاستی‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و... را مطرح می‌کردند؛ از فردای آن روز، رسانه‌های پرتعداد مخالف پر می‌شد از سخنان چهره‌های تندرو که فلان فرد اصلاح‌طلب که مثلا درباره لزوم آزادی بیان و مطبوعات سخن می‌گوید، در دوران جنگ در وزارت ارشاد به شکل دیگری عمل کرده است! این در حالی است که همواره، نگاه روبه‌آینده و تحلیل صحیح از شرایط فعلی دارای اهمیت است. اگر فردی حتی در گذشته کارنامه‌ای انتقاد‌برانگیز داشته باشد که موردپسند ما نیست اما امروز نقد درستی پیرامون شرایط روز دارد، سخنانش حتما باید مورد تقدیر قرار گیرد و البته، حق انتقاد از عملکرد وی در گذشته هم محفوظ است. توام‌کردن این دو گفتمان، امری ناصحیح است. حال که آقای لاریجانی یا هر مسوول دیگری که در جبهه اصولگرایان قرار دارد، عملکردهای پوپولیستی دولت گذشته را می‌پذیرد و از آن انتقاد می‌کند.
باید از این موضع‌گیری استقبال کرد و نباید این تقدیر، زیر سایه این نکته قرار گیرد که چرا لاریجانی طی دوره ریاستش بر مجلس، در مواجهه با خطای اجرای یارانه هدفمند واکنش جدی از خود نشان نداده است. امروز باید پرسید آیا وقتی دولت تدبیر و امید تلاش کرد تا معایب اجرای یارانه هدفمند را کاهش دهد، آیا همراهی لازم از سوی مجلس اصولگرا صورت گرفته است؟ یا مجلس، کاملا محتاطانه رفتار کرد تا در هزینه روانی این مساله برای افکارعمومی، شریک نشود؟ اگر واقعا قرار است در تصحیح یارانه هدفمند گامی عملی برداشته شود، نباید دولت روحانی را در «مخمصه» عواقب و زیان‌های اجرای یارانه هدفمند انداخت و کوشید تا مجلس از بار مسوولیت مشارکت در بازنگری این اجرای پرهزینه، شانه خالی کند. اگر کشور در شرایط نابسامانی تحویل دولت یازدهم شده، چرا طرح دو فوریتی به صحن می‌برند که به‌کارگیری نیروهای باتجربه در دولت را محدود کنند؟ چرا چهار بار باید گزینه وزارت ورزش‌وجوانان به مجلس معرفی شود؟ یا در حوزه انتصابات قانونی و بحق وزیر علوم و عملکرد دستگاه دیپلماسی، در گوشه‌وکنار مجلس نواهایی شنیده شود که بوی نقد سازنده نمی‌دهد و«سنگ‌اندازی» را تداعی می‌کند؟ انتظار افکار عمومی آن است که نمایندگان مجلس، همزمان با اذعان به نقایص و کاستی‌هایی که میراث دولت احمدی‌نژاد برای دولت روحانی است، علاوه بر همدلی، همگامی لازم را با قوه مجریه داشته باشند تا دولتمردان بتوانند به دور از جنجال‌ها و مسایل حاشیه‌ای، تدابیر کارشناسی لازم را تدوین و برای تصویب به قوه مقننه ارایه دهند و در صحن، با «آرای» کارشناسی - و نه جناحی نمایندگان - مواجه شوند.
در دوران اصلاحات، گروه‌های مخالف همواره تلاش می‌کردند شیوه‌ای را در ادبیات سیاسی کشور زنده نگه دارند که برای ما خیلی رنج‌آور بود. هرگاه، اصلاح‌طلبان یکی از کاستی‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و... را مطرح می‌کردند؛ از فردای آن روز، رسانه‌های پرتعداد مخالف پر می‌شد از سخنان چهره‌های تندرو که فلان فرد اصلاح‌طلب که مثلا درباره لزوم آزادی بیان و مطبوعات سخن می‌گوید، در دوران جنگ در وزارت ارشاد به شکل دیگری عمل کرده است! این در حالی است که همواره، نگاه روبه‌آینده و تحلیل صحیح از شرایط فعلی دارای اهمیت است. اگر فردی حتی در گذشته کارنامه‌ای انتقاد‌برانگیز داشته باشد که موردپسند ما نیست اما امروز نقد درستی پیرامون شرایط روز دارد، سخنانش حتما باید مورد تقدیر قرار گیرد و البته، حق انتقاد از عملکرد وی در گذشته هم محفوظ است. توام‌کردن این دو گفتمان، امری ناصحیح است. حال که آقای لاریجانی یا هر مسوول دیگری که در جبهه اصولگرایان قرار دارد، عملکردهای پوپولیستی دولت گذشته را می‌پذیرد و از آن انتقاد می‌کند.
باید از این موضع‌گیری استقبال کرد و نباید این تقدیر، زیر سایه این نکته قرار گیرد که چرا لاریجانی طی دوره ریاستش بر مجلس، در مواجهه با خطای اجرای یارانه هدفمند واکنش جدی از خود نشان نداده است. امروز باید پرسید آیا وقتی دولت تدبیر و امید تلاش کرد تا معایب اجرای یارانه هدفمند را کاهش دهد، آیا همراهی لازم از سوی مجلس اصولگرا صورت گرفته است؟ یا مجلس، کاملا محتاطانه رفتار کرد تا در هزینه روانی این مساله برای افکارعمومی، شریک نشود؟ اگر واقعا قرار است در تصحیح یارانه هدفمند گامی عملی برداشته شود، نباید دولت روحانی را در «مخمصه» عواقب و زیان‌های اجرای یارانه هدفمند انداخت و کوشید تا مجلس از بار مسوولیت مشارکت در بازنگری این اجرای پرهزینه، شانه خالی کند. اگر کشور در شرایط نابسامانی تحویل دولت یازدهم شده، چرا طرح دو فوریتی به صحن می‌برند که به‌کارگیری نیروهای باتجربه در دولت را محدود کنند؟ چرا چهار بار باید گزینه وزارت ورزش‌وجوانان به مجلس معرفی شود؟ یا در حوزه انتصابات قانونی و بحق وزیر علوم و عملکرد دستگاه دیپلماسی، در گوشه‌وکنار مجلس نواهایی شنیده شود که بوی نقد سازنده نمی‌دهد و«سنگ‌اندازی» را تداعی می‌کند؟ انتظار افکار عمومی آن است که نمایندگان مجلس، همزمان با اذعان به نقایص و کاستی‌هایی که میراث دولت احمدی‌نژاد برای دولت روحانی است، علاوه بر همدلی، همگامی لازم را با قوه مجریه داشته باشند تا دولتمردان بتوانند به دور از جنجال‌ها و مسایل حاشیه‌ای، تدابیر کارشناسی لازم را تدوین و برای تصویب به قوه مقننه ارایه دهند و در صحن، با «آرای» کارشناسی - و نه جناحی نمایندگان - مواجه شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.