درسهایی از مکتب اصفهان
شروین شلایی
1- در بررسی تاریخ فلسفه و هنر این آبوخاک به نحلهای درخشان برمیخوریم که تحتعنوان مکتب اصفهان شناخته میشود. این دوره از زمانی آغاز شد که شاهعباس پایتخت امپراتوریاش را به اصفهان منتقل کرد. در مکتب اصفهان باغها و گلها بسیار زیباتر و پرشکوهتر شدند و افراد در نگارگری کاهش یافته و تکچهرهها و نقاشیهای دیواری افزایش یافتند و لباسها و سر و ریش و مو، حالتی رئال پیدا کردند. تاثیرات مکتب اصفهان از مرزهای ایران فراتر رفت و هنرمندان عثمانی و هندی را تحتتاثیر خود قرار داد و تا سالهای آغازین سده بیستم نیز ادامه یافت. نابغهای چون رضا عباسی از دامان این ژانر هنری متولد شد. در فلسفه نیز اصالت وجود، اتحاد عاقل و معقول و حرکت جوهری از سوی متفکران پیش از ملاصدرا و در این نحله فکری مطرح شده بودند؛ اما وی صورتی استدلالی به این مباحث بخشید و یکی از مهمترین دکترینهای فلسفه مشرقزمین را شکل داد.
2- ورزش باشگاهی کشورمان بهویژه در رشته فوتبال نیز در یکدهه اخیر شاهد تولد قطب جدیدی از این جغرافیای تاریخی بوده است که به همان نسبت و به واسطه تفاوتهای ماهوی که با جریان رایج در کارزار دوقطبی لیگ باشگاهی و فراتر از آن در رقابتهای آسیایی و منطقهای داشته است را میتوان ادامه منطقی این جریان هنری- فلسفی البته در هیات جدید ورزش-صنعت تعریف کرد؛ ساختارشکنی دو باشگاه بزرگ اصفهانی با طرح ادعای تیمهای شهرستانی برای تصاحب راس جداول لیگهای باشگاهی و گشودن راه سومی برای جریان متصلب فوتبال حرفهای کشورمان پرداختن به این مهم را ملموستر میکند.
3- ثبات مدیریتی و نگاه تخصصی و تکنوکراتیک در اداره دو باشگاه عمده اصفهانی با حضور مدیران شاخصی همچون محمدرضا ساکت (با 11سال مدیریت پیوسته در فولادمبارکهسپاهان) و سعید آذری (با پنجسال مدیریت پیوسته در ذوبآهن) در فضایی که انتصابات و اختیارات مبتنی بر رفتار جناحی و گروهی بدون توجه به تخصص صورت میپذیرد این دو مدیر شهرستانی با رفتار صحیح و دلگرم از حمایت مدیران کلان و ارایه مدیریتی باثبات این دو باشگاه را و درواقع ورزش اصفهان را از شمایلی ابتدایی و داخلی (local) بهنامهای مطرح و برندهایی فرامنطقهای مبدل کردند. مکتب اصفهان امروز نیز میتواند الگویی فراگیر برای دگردیسی تمامی باشگاههای حاضر در لیگهای مختلف ورزشی کشور و بیرونآمدن آنان از دور باطل، فرسایشی و هزینهبر فعلی حاکم بر روابط بازیکنان و کادرهای فنی که بدون شک با این روال به بیراههای بیسرانجام ختم خواهد شد، باشد!
2- ورزش باشگاهی کشورمان بهویژه در رشته فوتبال نیز در یکدهه اخیر شاهد تولد قطب جدیدی از این جغرافیای تاریخی بوده است که به همان نسبت و به واسطه تفاوتهای ماهوی که با جریان رایج در کارزار دوقطبی لیگ باشگاهی و فراتر از آن در رقابتهای آسیایی و منطقهای داشته است را میتوان ادامه منطقی این جریان هنری- فلسفی البته در هیات جدید ورزش-صنعت تعریف کرد؛ ساختارشکنی دو باشگاه بزرگ اصفهانی با طرح ادعای تیمهای شهرستانی برای تصاحب راس جداول لیگهای باشگاهی و گشودن راه سومی برای جریان متصلب فوتبال حرفهای کشورمان پرداختن به این مهم را ملموستر میکند.
3- ثبات مدیریتی و نگاه تخصصی و تکنوکراتیک در اداره دو باشگاه عمده اصفهانی با حضور مدیران شاخصی همچون محمدرضا ساکت (با 11سال مدیریت پیوسته در فولادمبارکهسپاهان) و سعید آذری (با پنجسال مدیریت پیوسته در ذوبآهن) در فضایی که انتصابات و اختیارات مبتنی بر رفتار جناحی و گروهی بدون توجه به تخصص صورت میپذیرد این دو مدیر شهرستانی با رفتار صحیح و دلگرم از حمایت مدیران کلان و ارایه مدیریتی باثبات این دو باشگاه را و درواقع ورزش اصفهان را از شمایلی ابتدایی و داخلی (local) بهنامهای مطرح و برندهایی فرامنطقهای مبدل کردند. مکتب اصفهان امروز نیز میتواند الگویی فراگیر برای دگردیسی تمامی باشگاههای حاضر در لیگهای مختلف ورزشی کشور و بیرونآمدن آنان از دور باطل، فرسایشی و هزینهبر فعلی حاکم بر روابط بازیکنان و کادرهای فنی که بدون شک با این روال به بیراههای بیسرانجام ختم خواهد شد، باشد!
1- در بررسی تاریخ فلسفه و هنر این آبوخاک به نحلهای درخشان برمیخوریم که تحتعنوان مکتب اصفهان شناخته میشود. این دوره از زمانی آغاز شد که شاهعباس پایتخت امپراتوریاش را به اصفهان منتقل کرد. در مکتب اصفهان باغها و گلها بسیار زیباتر و پرشکوهتر شدند و افراد در نگارگری کاهش یافته و تکچهرهها و نقاشیهای دیواری افزایش یافتند و لباسها و سر و ریش و مو، حالتی رئال پیدا کردند. تاثیرات مکتب اصفهان از مرزهای ایران فراتر رفت و هنرمندان عثمانی و هندی را تحتتاثیر خود قرار داد و تا سالهای آغازین سده بیستم نیز ادامه یافت. نابغهای چون رضا عباسی از دامان این ژانر هنری متولد شد. در فلسفه نیز اصالت وجود، اتحاد عاقل و معقول و حرکت جوهری از سوی متفکران پیش از ملاصدرا و در این نحله فکری مطرح شده بودند؛ اما وی صورتی استدلالی به این مباحث بخشید و یکی از مهمترین دکترینهای فلسفه مشرقزمین را شکل داد.
2- ورزش باشگاهی کشورمان بهویژه در رشته فوتبال نیز در یکدهه اخیر شاهد تولد قطب جدیدی از این جغرافیای تاریخی بوده است که به همان نسبت و به واسطه تفاوتهای ماهوی که با جریان رایج در کارزار دوقطبی لیگ باشگاهی و فراتر از آن در رقابتهای آسیایی و منطقهای داشته است را میتوان ادامه منطقی این جریان هنری- فلسفی البته در هیات جدید ورزش-صنعت تعریف کرد؛ ساختارشکنی دو باشگاه بزرگ اصفهانی با طرح ادعای تیمهای شهرستانی برای تصاحب راس جداول لیگهای باشگاهی و گشودن راه سومی برای جریان متصلب فوتبال حرفهای کشورمان پرداختن به این مهم را ملموستر میکند.
3- ثبات مدیریتی و نگاه تخصصی و تکنوکراتیک در اداره دو باشگاه عمده اصفهانی با حضور مدیران شاخصی همچون محمدرضا ساکت (با 11سال مدیریت پیوسته در فولادمبارکهسپاهان) و سعید آذری (با پنجسال مدیریت پیوسته در ذوبآهن) در فضایی که انتصابات و اختیارات مبتنی بر رفتار جناحی و گروهی بدون توجه به تخصص صورت میپذیرد این دو مدیر شهرستانی با رفتار صحیح و دلگرم از حمایت مدیران کلان و ارایه مدیریتی باثبات این دو باشگاه را و درواقع ورزش اصفهان را از شمایلی ابتدایی و داخلی (local) بهنامهای مطرح و برندهایی فرامنطقهای مبدل کردند. مکتب اصفهان امروز نیز میتواند الگویی فراگیر برای دگردیسی تمامی باشگاههای حاضر در لیگهای مختلف ورزشی کشور و بیرونآمدن آنان از دور باطل، فرسایشی و هزینهبر فعلی حاکم بر روابط بازیکنان و کادرهای فنی که بدون شک با این روال به بیراههای بیسرانجام ختم خواهد شد، باشد!
2- ورزش باشگاهی کشورمان بهویژه در رشته فوتبال نیز در یکدهه اخیر شاهد تولد قطب جدیدی از این جغرافیای تاریخی بوده است که به همان نسبت و به واسطه تفاوتهای ماهوی که با جریان رایج در کارزار دوقطبی لیگ باشگاهی و فراتر از آن در رقابتهای آسیایی و منطقهای داشته است را میتوان ادامه منطقی این جریان هنری- فلسفی البته در هیات جدید ورزش-صنعت تعریف کرد؛ ساختارشکنی دو باشگاه بزرگ اصفهانی با طرح ادعای تیمهای شهرستانی برای تصاحب راس جداول لیگهای باشگاهی و گشودن راه سومی برای جریان متصلب فوتبال حرفهای کشورمان پرداختن به این مهم را ملموستر میکند.
3- ثبات مدیریتی و نگاه تخصصی و تکنوکراتیک در اداره دو باشگاه عمده اصفهانی با حضور مدیران شاخصی همچون محمدرضا ساکت (با 11سال مدیریت پیوسته در فولادمبارکهسپاهان) و سعید آذری (با پنجسال مدیریت پیوسته در ذوبآهن) در فضایی که انتصابات و اختیارات مبتنی بر رفتار جناحی و گروهی بدون توجه به تخصص صورت میپذیرد این دو مدیر شهرستانی با رفتار صحیح و دلگرم از حمایت مدیران کلان و ارایه مدیریتی باثبات این دو باشگاه را و درواقع ورزش اصفهان را از شمایلی ابتدایی و داخلی (local) بهنامهای مطرح و برندهایی فرامنطقهای مبدل کردند. مکتب اصفهان امروز نیز میتواند الگویی فراگیر برای دگردیسی تمامی باشگاههای حاضر در لیگهای مختلف ورزشی کشور و بیرونآمدن آنان از دور باطل، فرسایشی و هزینهبر فعلی حاکم بر روابط بازیکنان و کادرهای فنی که بدون شک با این روال به بیراههای بیسرانجام ختم خواهد شد، باشد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.