|

وقتی خانه ناامن است

نبی‌اله عشقی‌ثانی-عضو شبکه ملی حامی ایتام

به گزارش مورخ دهم خرداد خبرنگار روزنامه «شرق»، مدتی قبل مددکار اجتماعی مرکز نگهداری معلولان ذهنی گزارش داده است که دختر نوجوانی که برای چند روز از مرکز نگهداری به خانه پدری‌اش رفته بود تا با خانواده‌اش دیدار کند، مورد اذیت و آزار بستگان مرد خانواده‌اش قرار گرفته و زمانی هم که تصمیم می‌گیرد به مرکز نگهداری بازگردد، مانع بازگشت او می‌شوند تا بیشتر به او تعرض کنند. پیرو گزارش مددکار اجتماعی، براساس شکایت مسئولان مرکز نگهداری، مراجع قضائی و پزشکی قانونی، به این پرونده ورود پیدا می‌کنند و وقوع این جنایت هولناک تأیید می‌شود و متعرضان و متهاجمان تحت تعقیب قضائی قرار می‌گیرند. برابر نظر پزشکی قانونی آثار تعرض و اذیت و آزار جسمی، روحی و روانی بر بدن این دختر معلول ذهنی مشهود است. این حادثه به دلیل نوجوانی دختر و معلولیت ذهنی و ناتوانی برای دفاع از خود متأسفانه بسیار دردناک و تأثربرانگیز است و انتظار می‌رود مقامات قضائی نیز با شدت و قاطعیت با این جرم و جنایت خانوادگی برخورد کنند و مسببان این حادثه تلخ را به اشد مجازات خود برسانند تا درس عبرتی برای نامردمانی باشد که در مواجهه با انسان‌های ضعیف و ناتوانی که قدرت دفاع از خود را ندارند، این‌همه خباثت بروز ندهند و دست به رفتار‌های غیرانسانی نزنند. درعین‌حال باید سپاسگزار کارمندان خدوم مراکز نگهداری معلولان ذهنی باشیم که سخت‌ترین مسئولیت‌ها یعنی مراقبت از کودکان معلول ذهنی را برعهده دارند. بررسی اولیه این حادثه تلخ و نفرت‌انگیز چند پیام و هشدار درس‌آموز به ما می‌دهد.

اول آنکه در امن‌ترین مکان زندگی یعنی خانه پدری، دختر معلول نوجوان مورد هجمه و آسیب جسمی، روحی و روانی به دست نزدیک‌ترین مردان خویشاوند خودش واقع می‌شود. اینجاست که موضوع صلاحیت‌های والدین و خانواده افراد معلول باید به دقت مورد مداقه قرار گیرد و کودکان این‌چنینی به‌آسانی تحویل محیط‌های ناامن فاقد شرایط لازم نشوند.
دوم: متأسفانه خانواده این نوجوان معلول که دست‌کم از سوی دختر دیگرشان متوجه این جنایت تلخ و تأسف‌بار شده بودند، هیچ‌گونه عکس‌العملی از خودشان نشان نمی‌دهند، شکایتی نمی‌کنند، از حقوق طبیعی و قانونی فرزندشان دفاع نمی‌کنند و دخترشان را به مرکز نگهداری برمی‌گردانند. این بی‌عملی خانواده درباره چنین رفتاری بسیار شرم‌آور و سؤال‌برانگیز است.
سوم: سپاسگزار باشیم از مددکار اجتماعی مرکز نگهداری معلولان ذهنی که به وظیفه شرعی، قانونی و انسانی خود عمل کرده و هنگامی که متوجه حالت نامتعادل روحی و روانی این دختر نوجوان معلول می‌شود، با کنکاش و دقت نظر کافی وقوع آزار و اذیت به دست بستگان مرد به این دختر را کشف کرده و آن را به مقامات مسئول در مرکز نگهداری بهزیستی گزارش می‌دهد.
نکته پایانی آنکه انتظار می‌رود متولیان و خبرگان مباحث اجتماعی و بهداشت روانی و حقوق‌دانان به این موضوع ورود کنند و به این حادثه تلخ بیندیشند و بررسی کنند که بر سر این انسان‌ها چه آمده است؟ چگونه خود را قانع و راضی می‌کنند تا ضعیف‌ترین و ترحم‌برانگیزترین انسان بی‌دفاع را شکنجه و اذیت و آزار کنند و هنوز خود را انسان بدانند؟!
متخصصان، بررسی و کندوکاو کنند که چگونه ممکن است خانواده‌‌ای تا این میزان درباره دفاع از فرزند خود غفلت بورزد و بی‌تفاوت از آن‌همه آزار فرزندشان بگذرد؟ و چه کنیم تا جامعه ما در آینده شاهد چنین حوادثی نباشد و این قبیل فجایع تکرار نشود؟

به گزارش مورخ دهم خرداد خبرنگار روزنامه «شرق»، مدتی قبل مددکار اجتماعی مرکز نگهداری معلولان ذهنی گزارش داده است که دختر نوجوانی که برای چند روز از مرکز نگهداری به خانه پدری‌اش رفته بود تا با خانواده‌اش دیدار کند، مورد اذیت و آزار بستگان مرد خانواده‌اش قرار گرفته و زمانی هم که تصمیم می‌گیرد به مرکز نگهداری بازگردد، مانع بازگشت او می‌شوند تا بیشتر به او تعرض کنند. پیرو گزارش مددکار اجتماعی، براساس شکایت مسئولان مرکز نگهداری، مراجع قضائی و پزشکی قانونی، به این پرونده ورود پیدا می‌کنند و وقوع این جنایت هولناک تأیید می‌شود و متعرضان و متهاجمان تحت تعقیب قضائی قرار می‌گیرند. برابر نظر پزشکی قانونی آثار تعرض و اذیت و آزار جسمی، روحی و روانی بر بدن این دختر معلول ذهنی مشهود است. این حادثه به دلیل نوجوانی دختر و معلولیت ذهنی و ناتوانی برای دفاع از خود متأسفانه بسیار دردناک و تأثربرانگیز است و انتظار می‌رود مقامات قضائی نیز با شدت و قاطعیت با این جرم و جنایت خانوادگی برخورد کنند و مسببان این حادثه تلخ را به اشد مجازات خود برسانند تا درس عبرتی برای نامردمانی باشد که در مواجهه با انسان‌های ضعیف و ناتوانی که قدرت دفاع از خود را ندارند، این‌همه خباثت بروز ندهند و دست به رفتار‌های غیرانسانی نزنند. درعین‌حال باید سپاسگزار کارمندان خدوم مراکز نگهداری معلولان ذهنی باشیم که سخت‌ترین مسئولیت‌ها یعنی مراقبت از کودکان معلول ذهنی را برعهده دارند. بررسی اولیه این حادثه تلخ و نفرت‌انگیز چند پیام و هشدار درس‌آموز به ما می‌دهد.

اول آنکه در امن‌ترین مکان زندگی یعنی خانه پدری، دختر معلول نوجوان مورد هجمه و آسیب جسمی، روحی و روانی به دست نزدیک‌ترین مردان خویشاوند خودش واقع می‌شود. اینجاست که موضوع صلاحیت‌های والدین و خانواده افراد معلول باید به دقت مورد مداقه قرار گیرد و کودکان این‌چنینی به‌آسانی تحویل محیط‌های ناامن فاقد شرایط لازم نشوند.
دوم: متأسفانه خانواده این نوجوان معلول که دست‌کم از سوی دختر دیگرشان متوجه این جنایت تلخ و تأسف‌بار شده بودند، هیچ‌گونه عکس‌العملی از خودشان نشان نمی‌دهند، شکایتی نمی‌کنند، از حقوق طبیعی و قانونی فرزندشان دفاع نمی‌کنند و دخترشان را به مرکز نگهداری برمی‌گردانند. این بی‌عملی خانواده درباره چنین رفتاری بسیار شرم‌آور و سؤال‌برانگیز است.
سوم: سپاسگزار باشیم از مددکار اجتماعی مرکز نگهداری معلولان ذهنی که به وظیفه شرعی، قانونی و انسانی خود عمل کرده و هنگامی که متوجه حالت نامتعادل روحی و روانی این دختر نوجوان معلول می‌شود، با کنکاش و دقت نظر کافی وقوع آزار و اذیت به دست بستگان مرد به این دختر را کشف کرده و آن را به مقامات مسئول در مرکز نگهداری بهزیستی گزارش می‌دهد.
نکته پایانی آنکه انتظار می‌رود متولیان و خبرگان مباحث اجتماعی و بهداشت روانی و حقوق‌دانان به این موضوع ورود کنند و به این حادثه تلخ بیندیشند و بررسی کنند که بر سر این انسان‌ها چه آمده است؟ چگونه خود را قانع و راضی می‌کنند تا ضعیف‌ترین و ترحم‌برانگیزترین انسان بی‌دفاع را شکنجه و اذیت و آزار کنند و هنوز خود را انسان بدانند؟!
متخصصان، بررسی و کندوکاو کنند که چگونه ممکن است خانواده‌‌ای تا این میزان درباره دفاع از فرزند خود غفلت بورزد و بی‌تفاوت از آن‌همه آزار فرزندشان بگذرد؟ و چه کنیم تا جامعه ما در آینده شاهد چنین حوادثی نباشد و این قبیل فجایع تکرار نشود؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.