داستان سیاست و زندگی شخصی
شرق: «بهار 1966، در شرایطی بحرانی، لیلا جعبهای فلزی حاوی هشت دفتر یادداشت را به من سپرد. گفت نمیتواند آنها را در خانه نگه دارد چون میترسید همسرش آنها را بخواند. جعبه را بیهیچ حرفی پذیرفتم هرچند طعنه زدم که چقدر بند دور آن پیچیده! آن زمان، رابطه ما وحشتناک بود، اما انگار فقط برای من اینگونه بود. در زمانهای محدودی که همدیگر را میدیدیم، لیلا هیچگونه ناراحتیای بروز نمیداد، هیچ حرف کینهتوزانهای نمیزد و فقط محبتش را ابراز میکرد. از من خواست قسم بخورم که تحت هیچ شرایطی جعبه را باز نکنم. قسم خوردم. اما به محض اینکه سوار قطار شدم، بندها را باز کردم، دفترچهها را بیرون آوردم و خواندم». دومین کتاب از سری رمانهای ناپلِ النا فرانته با این سطور آغاز میشود. این کتاب که «داستان یک اسم جدید» نام دارد نیز با ترجمه سودابه قیصری در نشر ثالث منتشر شده است.
در این رمان، به دوران جوانی لیلا و النا، دو شخصیت اصلی رمان پرداخته شده است. در بخش دوم چهارگانه ناپل، لیلا ازدواج میکند و وارد تجارت خانوادگی میشود و همزمان، النا به تحصیل و کشف دنیایی بیرون از محلهای که آن را خفهکننده میداند ادامه میدهد. در بخشی از خود کتاب درباره ماجراهای این رمان آمده: «عشق، حسادت، خانواده، آزادی، تعهد و از همه مهمتر دوستی: اینها علائمی هستند که تحت آنها، هر دو زن این دوره از زندگی را در قصههایشان تاب میآورند. به نظر میرسد ازدواج، لیلا را محبوس کرده و فشار برای برتر بودن در آن زمان برای النا خارج از تحمل بوده است». النا درگیر گذشته و خاطراتی است که در محلهشان در ناپل داشته و فشار این خاطرات او را آزار میدهد. او با مرور خاطراتش، تصویری از زمانهای که در آن بهسر میبرد هم به دست میدهد: «احساس میکردم سدی پیش رویم قد علم کرده است. مدتی نمیتوانستم روی پایاننامهام کار کنم، به صفحات کتابها خیره میشدم بدون اینکه خطوط نوشتهها را ببینم. روی تخت دراز میکشیدم و به سقف خیره میشدم، از خود میپرسیدم چه کنم. درست در پایان تحصیل تسلیم شوم و به محله برگردم. مدرکم را بگیرم و
در مدرسه متوسطه درس بدهم. استاد؟ بله، چیزی بیشتر از اولیویرو، برابر با گالیانی. شاید هم نه، شاید کمتر از او. استاد گرکو. در محله مرا آدم مهمی فرض میکنند، دختر نگهبان که از بچگی همهچیز میدانست. فقط من که، به پیزا رفته بودم، استادان مهمی را ملاقات کرده بودم و پیترو، ماریاروزا و پدرشان را - به وضوح فهمیدم که خیلی پیش نرفته بودم. تلاش بسیار، امیدهای فراوان، لحظات فوقالعاده. تمام زندگیام، دلتنگ دورهای میشوم که با فرانکو ماری بودم. چقدر ماهها و سالهای با او بودن دوستداشتنی بودند. آنموقع، اهمیتشان را درک نکرده بودم و حالا من بودم و غمی که فزونی میگرفت. باران، سرما، برف، بوی بهار در طول آرنو و در خیابانهای پرگل شهر، گرمایی که به هم میبخشیدیم، انتخاب یک لباس، عینک. لذت او در تغییر دادن من. و پاریس، سفر هیجانانگیز به کشوری خارجی، کافهها، سیاست، ادبیات، انقلابی که به زودی سر میرسید، طبقه زحمتکشی که یکپارچه شده بود».
در کتاب دوم چهارگانه ناپل، لیلا و النا، وارد رابطههایی میشوند که به محور زندگیشان بدل میشوند و زندگی احساسیشان تحتتأثیر قرار میگیرد. در اینجا، تصویری از زندگی شخصی و خانوادگی و مسائل تاریخی و سیاسی و ارتباط این دو ساحت دیده میشود. در بخشی دیگر از این رمان میخوانیم: «بازگشتم به ناپل مثل داشتن چتری معیوب بود که در تندبادی، ناگهان بالای سرم بسته شود. اواسط تابستان به آنجا رسیدم. میخواستم به محض رسیدن دنبال کار بگردم، اما شرایطم به عنوان یک فارغالتحصیل دانشگاه به این معنا بود که مناسب نبود دنبال کارهای کوچکی مثل آنها که قبلا داشتم بگردم. از سوی دیگر پول نداشتم و تحقیرآمیز بود که از پدر و مادرم که قبلا به اندازه کافی برای مخارجم ازخودگذشتگی کرده بودند، پول بخواهم. عصبی شدم، هرچیزی آزارم میداد، خیابانها، نمای زشت خانهها، استاردونه، پارکها، هرچند در ابتدا، هر سنگی، هر بویی بهشدت تحتتاثیرم قرار میداد. فکر کردم اگر پیترو کس دیگری پیدا کند، اگر نتوانم وارد کالج معلمان شوم، چهکار کنم؟ امکان ندارد که تا ابد زندانی این مکان و این مردم بمانم. والدین، خواهر و برادرانم بسیار به من افتخار میکردند،
اما، درک کردم که نمیدانند چرا: به چه دردی میخوردم، چرا برگشته بودم، چطور میتوانستند به همسایهها نشان دهند که من افتخار خانوادهام؟ اگر به آن فکر کنید، متوجه میشوید که من فقط زندگیشان را پیچیدهتر کرده بودم، آپارتمان کوچکشان را شلوغتر کرده بودم، وضعیت خوابیدن روی تختخوابها در شب را پرالتهابتر کرده بودم، در کارهای روزانه که حالا اجازه انجامشان را به من نمیدادند، فقط توی دست و پا بودم».
شرق: «بهار 1966، در شرایطی بحرانی، لیلا جعبهای فلزی حاوی هشت دفتر یادداشت را به من سپرد. گفت نمیتواند آنها را در خانه نگه دارد چون میترسید همسرش آنها را بخواند. جعبه را بیهیچ حرفی پذیرفتم هرچند طعنه زدم که چقدر بند دور آن پیچیده! آن زمان، رابطه ما وحشتناک بود، اما انگار فقط برای من اینگونه بود. در زمانهای محدودی که همدیگر را میدیدیم، لیلا هیچگونه ناراحتیای بروز نمیداد، هیچ حرف کینهتوزانهای نمیزد و فقط محبتش را ابراز میکرد. از من خواست قسم بخورم که تحت هیچ شرایطی جعبه را باز نکنم. قسم خوردم. اما به محض اینکه سوار قطار شدم، بندها را باز کردم، دفترچهها را بیرون آوردم و خواندم». دومین کتاب از سری رمانهای ناپلِ النا فرانته با این سطور آغاز میشود. این کتاب که «داستان یک اسم جدید» نام دارد نیز با ترجمه سودابه قیصری در نشر ثالث منتشر شده است.
در این رمان، به دوران جوانی لیلا و النا، دو شخصیت اصلی رمان پرداخته شده است. در بخش دوم چهارگانه ناپل، لیلا ازدواج میکند و وارد تجارت خانوادگی میشود و همزمان، النا به تحصیل و کشف دنیایی بیرون از محلهای که آن را خفهکننده میداند ادامه میدهد. در بخشی از خود کتاب درباره ماجراهای این رمان آمده: «عشق، حسادت، خانواده، آزادی، تعهد و از همه مهمتر دوستی: اینها علائمی هستند که تحت آنها، هر دو زن این دوره از زندگی را در قصههایشان تاب میآورند. به نظر میرسد ازدواج، لیلا را محبوس کرده و فشار برای برتر بودن در آن زمان برای النا خارج از تحمل بوده است». النا درگیر گذشته و خاطراتی است که در محلهشان در ناپل داشته و فشار این خاطرات او را آزار میدهد. او با مرور خاطراتش، تصویری از زمانهای که در آن بهسر میبرد هم به دست میدهد: «احساس میکردم سدی پیش رویم قد علم کرده است. مدتی نمیتوانستم روی پایاننامهام کار کنم، به صفحات کتابها خیره میشدم بدون اینکه خطوط نوشتهها را ببینم. روی تخت دراز میکشیدم و به سقف خیره میشدم، از خود میپرسیدم چه کنم. درست در پایان تحصیل تسلیم شوم و به محله برگردم. مدرکم را بگیرم و
در مدرسه متوسطه درس بدهم. استاد؟ بله، چیزی بیشتر از اولیویرو، برابر با گالیانی. شاید هم نه، شاید کمتر از او. استاد گرکو. در محله مرا آدم مهمی فرض میکنند، دختر نگهبان که از بچگی همهچیز میدانست. فقط من که، به پیزا رفته بودم، استادان مهمی را ملاقات کرده بودم و پیترو، ماریاروزا و پدرشان را - به وضوح فهمیدم که خیلی پیش نرفته بودم. تلاش بسیار، امیدهای فراوان، لحظات فوقالعاده. تمام زندگیام، دلتنگ دورهای میشوم که با فرانکو ماری بودم. چقدر ماهها و سالهای با او بودن دوستداشتنی بودند. آنموقع، اهمیتشان را درک نکرده بودم و حالا من بودم و غمی که فزونی میگرفت. باران، سرما، برف، بوی بهار در طول آرنو و در خیابانهای پرگل شهر، گرمایی که به هم میبخشیدیم، انتخاب یک لباس، عینک. لذت او در تغییر دادن من. و پاریس، سفر هیجانانگیز به کشوری خارجی، کافهها، سیاست، ادبیات، انقلابی که به زودی سر میرسید، طبقه زحمتکشی که یکپارچه شده بود».
در کتاب دوم چهارگانه ناپل، لیلا و النا، وارد رابطههایی میشوند که به محور زندگیشان بدل میشوند و زندگی احساسیشان تحتتأثیر قرار میگیرد. در اینجا، تصویری از زندگی شخصی و خانوادگی و مسائل تاریخی و سیاسی و ارتباط این دو ساحت دیده میشود. در بخشی دیگر از این رمان میخوانیم: «بازگشتم به ناپل مثل داشتن چتری معیوب بود که در تندبادی، ناگهان بالای سرم بسته شود. اواسط تابستان به آنجا رسیدم. میخواستم به محض رسیدن دنبال کار بگردم، اما شرایطم به عنوان یک فارغالتحصیل دانشگاه به این معنا بود که مناسب نبود دنبال کارهای کوچکی مثل آنها که قبلا داشتم بگردم. از سوی دیگر پول نداشتم و تحقیرآمیز بود که از پدر و مادرم که قبلا به اندازه کافی برای مخارجم ازخودگذشتگی کرده بودند، پول بخواهم. عصبی شدم، هرچیزی آزارم میداد، خیابانها، نمای زشت خانهها، استاردونه، پارکها، هرچند در ابتدا، هر سنگی، هر بویی بهشدت تحتتاثیرم قرار میداد. فکر کردم اگر پیترو کس دیگری پیدا کند، اگر نتوانم وارد کالج معلمان شوم، چهکار کنم؟ امکان ندارد که تا ابد زندانی این مکان و این مردم بمانم. والدین، خواهر و برادرانم بسیار به من افتخار میکردند،
اما، درک کردم که نمیدانند چرا: به چه دردی میخوردم، چرا برگشته بودم، چطور میتوانستند به همسایهها نشان دهند که من افتخار خانوادهام؟ اگر به آن فکر کنید، متوجه میشوید که من فقط زندگیشان را پیچیدهتر کرده بودم، آپارتمان کوچکشان را شلوغتر کرده بودم، وضعیت خوابیدن روی تختخوابها در شب را پرالتهابتر کرده بودم، در کارهای روزانه که حالا اجازه انجامشان را به من نمیدادند، فقط توی دست و پا بودم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.