|

بازی ضرورت دوران کودکی

مينا شاه‌ملكي. کارشناس ارشد علوم تربیتی

اصطلاح بازی حدود وسیعی از الگوهای رفتاری را دربر می‌گیرد. بااین‌حال تعریف بازی آسان نیست. تعریفی که صاحب‌نظران می‌دهند این است که بازی یک انتخاب آزادانه است، شخصا هدایت می‌شود، ذاتی و درون‌خیز است و کودک را به فعالیت وامی‌دارد و یک مهارت لذت‌بخش است.
به عقیده‌ روان‌شناسان فرانسوی، بازی برای پسران بیشتر وسیله‌ای برای اثبات خود در برابر دیگران است و برای دختران وسیله‌ای برای بودن با دیگران؛ یعنی پسران بیشتر ترجیح می‌دهند در پی یکدیگر بدوند و به جست‌وخیز بپردازند و دخترها بیشتر دوست دارند دور هم گرد آیند و با یکدیگر درددل کنند.
بازی در هر شکل و نوعی، امتداد کودکی به بزرگ‌سالی است و افرادی که در هیچ نوعی از بازی شرکت نمی‌کنند، احتمالا بیشتر از استرس، افسردگی، خستگی و ناراحتی رنج می‌برند.
بازی یک فعالیت تمام‌حرکتی است که بلافاصله پس از تولد انجام می‌شود و به واسطه‌ آن کودکان دنیای فیزیکی، اجتماعی و تخیلشان و روابط خودشان را با آن کشف می‌کنند و به چالش‌های خود پاسخ می‌دهند.
در بازی کودکان می‌آموزند به‌عنوان عضوی مؤثر در جامعه رشد کنند و از طریق بازی خود را بشناسند و در آن عواطف و احساسات و مشکلات خود را نشان دهند.
درواقع بازی عرصه و میدانی است که در آن جسم، فکر و اندیشه، روح و روان به تعادل می‌رسند.
بدون بازی و بدون کودکی که هنوز در وجود تمام ماست، ما همیشه ناقص خواهیم بود و نه‌تنها از نظر جسمانی، بلکه از نظر هوشی، عاطفی و روانی و خلاقیت نیز ناکامل خواهیم بود. بسیاری از والدین وقتی کلمه‌ بازی را می‌شنوند تصوراتی از بازی کودکان در ذهنشان دارند؛ به‌عنوان‌مثال:
خط‌خطی‌کردن، یا به‌پروازدرآوردن بادبادک در هوا. اما باید دانست که بازی چیزی فراتر از آن است که ما می‌بینیم. بازی همیشه بخشی از یادگیری و رشد بوده و شادی و لذت و تفریح را با خود داشته است.
والدین باید وقت زیادی به آن اختصاص بدهند. اکتشاف و یادگیری محور بازی است و یادگیری نامحدودی که در بازی حاصل می‌شود به رشد اجتماعی، شخصی و روانی و همچنین اکتساب مهارت و آگاهی کودک منجر می‌شود، طوری که در سال‌های اولیه‌ کودکی، بازی به‌عنوان جاده بزرگ یادگیری شناخته می‌شود و راه را برای شکوفایی، خلاقیت و تقویت توانایی‌های فردی او باز می‌کند و به‌ویژه در بازی‌های گروهی رعایت قراردادها و مقررات جمعی، سازماندهی و مدیریت، صبر و بردباری و انعطاف‌پذیری در مقابل دیگران و بیش از هر چیز مسئولیت‌پذیری را تمرین می‌کند، ازاین‌رو به‌حق می‌توان گفت بازی کلید یادگیری کودک و بسیار حائز اهمیت است.
اصطلاح بازی حدود وسیعی از الگوهای رفتاری را دربر می‌گیرد. بااین‌حال تعریف بازی آسان نیست. تعریفی که صاحب‌نظران می‌دهند این است که بازی یک انتخاب آزادانه است، شخصا هدایت می‌شود، ذاتی و درون‌خیز است و کودک را به فعالیت وامی‌دارد و یک مهارت لذت‌بخش است.
به عقیده‌ روان‌شناسان فرانسوی، بازی برای پسران بیشتر وسیله‌ای برای اثبات خود در برابر دیگران است و برای دختران وسیله‌ای برای بودن با دیگران؛ یعنی پسران بیشتر ترجیح می‌دهند در پی یکدیگر بدوند و به جست‌وخیز بپردازند و دخترها بیشتر دوست دارند دور هم گرد آیند و با یکدیگر درددل کنند.
بازی در هر شکل و نوعی، امتداد کودکی به بزرگ‌سالی است و افرادی که در هیچ نوعی از بازی شرکت نمی‌کنند، احتمالا بیشتر از استرس، افسردگی، خستگی و ناراحتی رنج می‌برند.
بازی یک فعالیت تمام‌حرکتی است که بلافاصله پس از تولد انجام می‌شود و به واسطه‌ آن کودکان دنیای فیزیکی، اجتماعی و تخیلشان و روابط خودشان را با آن کشف می‌کنند و به چالش‌های خود پاسخ می‌دهند.
در بازی کودکان می‌آموزند به‌عنوان عضوی مؤثر در جامعه رشد کنند و از طریق بازی خود را بشناسند و در آن عواطف و احساسات و مشکلات خود را نشان دهند.
درواقع بازی عرصه و میدانی است که در آن جسم، فکر و اندیشه، روح و روان به تعادل می‌رسند.
بدون بازی و بدون کودکی که هنوز در وجود تمام ماست، ما همیشه ناقص خواهیم بود و نه‌تنها از نظر جسمانی، بلکه از نظر هوشی، عاطفی و روانی و خلاقیت نیز ناکامل خواهیم بود. بسیاری از والدین وقتی کلمه‌ بازی را می‌شنوند تصوراتی از بازی کودکان در ذهنشان دارند؛ به‌عنوان‌مثال:
خط‌خطی‌کردن، یا به‌پروازدرآوردن بادبادک در هوا. اما باید دانست که بازی چیزی فراتر از آن است که ما می‌بینیم. بازی همیشه بخشی از یادگیری و رشد بوده و شادی و لذت و تفریح را با خود داشته است.
والدین باید وقت زیادی به آن اختصاص بدهند. اکتشاف و یادگیری محور بازی است و یادگیری نامحدودی که در بازی حاصل می‌شود به رشد اجتماعی، شخصی و روانی و همچنین اکتساب مهارت و آگاهی کودک منجر می‌شود، طوری که در سال‌های اولیه‌ کودکی، بازی به‌عنوان جاده بزرگ یادگیری شناخته می‌شود و راه را برای شکوفایی، خلاقیت و تقویت توانایی‌های فردی او باز می‌کند و به‌ویژه در بازی‌های گروهی رعایت قراردادها و مقررات جمعی، سازماندهی و مدیریت، صبر و بردباری و انعطاف‌پذیری در مقابل دیگران و بیش از هر چیز مسئولیت‌پذیری را تمرین می‌کند، ازاین‌رو به‌حق می‌توان گفت بازی کلید یادگیری کودک و بسیار حائز اهمیت است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.