|

طلايه‌داران علم

سيدحسن موسوي‌چلک*-رئيس انجمن مددکاران اجتماعي ايران

يکي از روزهايي که نام‌گذاري‌اش براي همه ما بسيار مهم و جذاب است، روز 12 ارديبهشت هر سال است که به عنوان «روز معلم» نام‌گذاري شده و اين مناسبت را به همه معلمان خودم از ابتدايي تا دانشگاه و همه معلمان عزيز ايران‌زمين تبريک مي‌گويم. روزي که ما را ياد گذشت‌ها و ايثار‌هاي معلم‌هایمان مي‌اندازد. اين بار براي نوشتن سراغ دفترچه‌اي رفتم که در آن دل‌نوشته‌ها و دغدغه‌هايم را مي‌نويسم و متن‌هاي مرتبط با معلم را از منابع مختلف (که گاهي اوقات هم نمي‌دانم چه کسي نوشته و همين جا از آنان اجازه مي‌گيرم) يادداشت مي‌کنم و به ياد تمام معلمان عزيزم افتادم که هميشه مديونشان هستم و در برابرشان سر تعظيم فرود مي‌آورم. معلم حامل نور از گنجينه پرفيض هدايت تا سراپرده دل‌هاي مشتاق است و شايد به همين دليل است که حبيبمان مي‌فرمايد: «العلم نور يقذفه‌الله في قلب من يشاء». بي‌دليل نيست که خداوند عليم در قرآن مجيد به «قلم» سوگند ياد مي‌کند و امام علي (ع) در اهميت مقام معلم اين‌گونه مي‌فرمايد: هر آن کس که آموخت حرفي به من، سزد گر کند بنده خويشتن (من علمني حرفا فقد صيرني عبدا). يا در جايي که معلم شهيد دکتر علي شريعتي از توتم ياد مي‌کند و سوگند مي‌خورد، ويژگي و نقش معلم و مقام علم را يادآوري مي‌کند. بي‌مناسبت نمي‌بينم که در روز بزرگداشت طلايه‌داران علم يعني معلمان گذري کوتاه بر اين نوشته ايشان داشته باشم؛ به‌ويژه آنجا که مي‌گويد: «قلم توتم، من است. توتم ماست. به قلم سوگند. به رشحه خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه‌اش برمي‌آيد سوگند. توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و قلم را از دستم نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتان را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبان را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم، اما قلمم را به بيگانه نمي‌دهم. قلم توتم من است. امانت روح‌القدس من است. وديعه مريم پاک من است. صليب مقدس من است. بگذار بر قامت بلند و راستين قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي بر قلمم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشسته‌ام، تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالتم را بلعميان نمي‌توانند از من ربود. قلم زبان خداست، قلم امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هر کسي را توتمي است و قلم توتم من است و قلم توتم ماست». به‌راستي که روز معلم روز تکريم کساني است که خود را به بيگانه نفروختند و به همين دليل شايسته بهترين تکريم‌ها هستند. در پايان باز هم مي‌نويسم معلمان عزيز و مهربان روزتان مبارک، انديشه‌تان پويا، تفکرتان زيبا و معلم‌بودنتان مبارک باشد.

يکي از روزهايي که نام‌گذاري‌اش براي همه ما بسيار مهم و جذاب است، روز 12 ارديبهشت هر سال است که به عنوان «روز معلم» نام‌گذاري شده و اين مناسبت را به همه معلمان خودم از ابتدايي تا دانشگاه و همه معلمان عزيز ايران‌زمين تبريک مي‌گويم. روزي که ما را ياد گذشت‌ها و ايثار‌هاي معلم‌هایمان مي‌اندازد. اين بار براي نوشتن سراغ دفترچه‌اي رفتم که در آن دل‌نوشته‌ها و دغدغه‌هايم را مي‌نويسم و متن‌هاي مرتبط با معلم را از منابع مختلف (که گاهي اوقات هم نمي‌دانم چه کسي نوشته و همين جا از آنان اجازه مي‌گيرم) يادداشت مي‌کنم و به ياد تمام معلمان عزيزم افتادم که هميشه مديونشان هستم و در برابرشان سر تعظيم فرود مي‌آورم. معلم حامل نور از گنجينه پرفيض هدايت تا سراپرده دل‌هاي مشتاق است و شايد به همين دليل است که حبيبمان مي‌فرمايد: «العلم نور يقذفه‌الله في قلب من يشاء». بي‌دليل نيست که خداوند عليم در قرآن مجيد به «قلم» سوگند ياد مي‌کند و امام علي (ع) در اهميت مقام معلم اين‌گونه مي‌فرمايد: هر آن کس که آموخت حرفي به من، سزد گر کند بنده خويشتن (من علمني حرفا فقد صيرني عبدا). يا در جايي که معلم شهيد دکتر علي شريعتي از توتم ياد مي‌کند و سوگند مي‌خورد، ويژگي و نقش معلم و مقام علم را يادآوري مي‌کند. بي‌مناسبت نمي‌بينم که در روز بزرگداشت طلايه‌داران علم يعني معلمان گذري کوتاه بر اين نوشته ايشان داشته باشم؛ به‌ويژه آنجا که مي‌گويد: «قلم توتم، من است. توتم ماست. به قلم سوگند. به رشحه خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه‌اش برمي‌آيد سوگند. توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و قلم را از دستم نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتان را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبان را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم، اما قلمم را به بيگانه نمي‌دهم. قلم توتم من است. امانت روح‌القدس من است. وديعه مريم پاک من است. صليب مقدس من است. بگذار بر قامت بلند و راستين قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي بر قلمم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشسته‌ام، تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالتم را بلعميان نمي‌توانند از من ربود. قلم زبان خداست، قلم امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هر کسي را توتمي است و قلم توتم من است و قلم توتم ماست». به‌راستي که روز معلم روز تکريم کساني است که خود را به بيگانه نفروختند و به همين دليل شايسته بهترين تکريم‌ها هستند. در پايان باز هم مي‌نويسم معلمان عزيز و مهربان روزتان مبارک، انديشه‌تان پويا، تفکرتان زيبا و معلم‌بودنتان مبارک باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.