|

جای خالی سپاس از معلمان

سایه کرونا بر تمام اتفاقات و رویدادها در جهان و ایران سایه افکنده است. بزرگداشت روز معلم در روزهایی که مدارس به دلیل فاصله‌گذاری و قطع زنجیره ابتلای کودکان و معلمانشان تعطیل هستند، نیز از عجایب و تفاوت‌های این روزگار با گذشته است.
اینکه هر اتفاقی در مسیر زمان با تفاوت‌هایی روبه‌رو می‌شود و به تدریج شکل انجام آن تغییر می‌کند، لازمه زندگی است و این‌بار شرط اول یادگیری دوری است و پشت شیشه وسایل الکترونیکی هوشمند بودن.
اما در این مطلب کوتاه به یک نکته اشاره می‌شود: تفاوت پرداختن به بازتاب نقش و عملکرد معلمان در این روزگار کرونایی در ایران.
اگر مروری بر اخبار منتشرشده در این مدت داشته باشیم، در چند مبحث دسته‌بندی می‌شوند:
‌ برگزاری کلاس‌های آنلاین و نواقص و کمبودهایش: شامل عدم تسلط آموزگاران و معلمان به این فضا، عدم دسترسی دانش‌آموزان در مناطق محروم به وسایل الکترونیکی هوشمند (که منجر به تشکیل کمپین‌هایی زیر نظر وزیر مخابرات و افراد و گروه‌های خیّر مردمی شد)، رفتارهای دانش‌آموزان (از جمله حضور در کلاس و استفاده از این فرصت برای بازی‌های آنلاین و ...)
‌ سرعت پایین اینترنت، قیمت بالا در سطح شهرها و عدم دسترسی به آن مناطق محروم
‌ تأکید دوباره بر ضعف‌های متعدد سیستم آموزشی ایران از جمله کهنه و قدیمی‌بودن روش‌ها و شیوه‌های آموزش
‌ امکان استفاده از مراکز مختلف و کتابخانه‌ها به صورت آنلاین که از سوی دیگر نشان داد دانش‌آموزان کمتر با این امکانات؛ چه جست‌وجوکردن و چه استفاده‌کردن آشنا هستند.
‌بیان کمبودهای سیستم وطنی شاد (شبکه آموزش دانش‌آموزان) که هنوز بسیاری از معلمان هم نمی‌دانند قرار است چه کاری با آن انجام شود و فقط به‌عنوان دستور آن را استفاده می‌کنند و البته اعتراضات نیز از سوی مقامات و مسئولان شنیده نمی‌شود.
اینکه آموزش از راه دور چه ویژگی‌هایی دارد و ما در ایران چه راهی را باید طی کنیم و چه نگاه و تفکری نسبت به آموزش در جهان و روزهای پیش‌رو داشته باشیم؛ راهی که البته در سال‌های گذشته رفته و اکنون بیش از هر چیز دریافته‌ایم که چه کمبودهایی دارد و تفکری که باید برگزینیم که در سال‌های آتی بتوانیم کودکان و دانش‌آموزان را برای دنیای جدیدتر آماده کنیم.
در این میان نکته‌ای که بیش از همه مطرح می‌شود و جای خالی آن مشهود بود، روایت‌های انسانی از معلمان و نقش و جایگاه آنها در دنیای پس از کرونا بود؛ معلمانی که ناگزیر برای ارتباط‌گیری با دانش‌آموزان از هر امکان و شیوه‌ای استفاده کردند و حتی با توجه به امکانات محدود در ماشین یا در آشپزخانه و ... به ارتباط تصویری با دانش‌آموزان پرداختند. معلمی که از او یاد شد که با وجود داشتن کرونا، کلاس درس را تعطیل نکرد یا دیگری که پس از خاک‌سپاری فرزندش در کلاس حاضر شد یا آن دیگری که بر تخت بیمارستان به درس‌دادن پرداخت یا آن یکی که تلفن همراه خود را در اختیار شاگردش قرار داد یا آن یکی که در روستا خانه‌به‌خانه گشت تا اشکالات دانش‌آموزانش را برطرف کند.
جای خالی این خبرها در رسانه‌های مکتوب، مشهود بود. هرچند شبکه‌های اجتماعی بستری شد برای انتشار این خبرهای انسانی؛ خبرهایی که مشابه آن در سراسر جهان منتشر می‌شد. رسانه‌های جهان که از مرگ معلم موردعلاقه دانش‌آموزان بنویسند یا از معلمی خبر دهند که پرستاری نوزاد تازه به‌دنیا‌آمده مادر بستری‌شده بر اثر کرونا را برعهده گرفته بود یا سی‌ان‌ان گزارشی تهیه کرده بود از معلمی که دو هزار دریافتی‌اش را به مراکز کودکان تازه به‌دنیاآمده پرداخته، چراکه دیگر نیازی نبوده است مبلغ زیادی از حقوقش را صرف بنزین کند و به محل کار برود.
اما نکته‌ای که تفاوت اطلاع‌رسانی ایران و جهان را در زمینه فعالیت‌های معلمان مشخص می‌کرد، تعداد کم انتشار اخبار انسانی معلمان بود. این خبرها هرچند کم‌رنگ‌تر از تمام خبرهای معطوف به سیاست‌گذاری بیان و منتشر شد، اما نشان داد که معلمان و استادان چه کار سختی را برعهده دارند و چقدر عاشقانه در این حرفه حضور دارند؛ فراتر از تمام کمبودهای فنی و افزایش کار در کنار کج‌خلقی‌ها و کم‌کاری‌های دانش‌آموزان و البته بی‌مهری‌های سیاست‌گذاران و برخی مدیران مدارس غیرانتفاعی.

سایه کرونا بر تمام اتفاقات و رویدادها در جهان و ایران سایه افکنده است. بزرگداشت روز معلم در روزهایی که مدارس به دلیل فاصله‌گذاری و قطع زنجیره ابتلای کودکان و معلمانشان تعطیل هستند، نیز از عجایب و تفاوت‌های این روزگار با گذشته است.
اینکه هر اتفاقی در مسیر زمان با تفاوت‌هایی روبه‌رو می‌شود و به تدریج شکل انجام آن تغییر می‌کند، لازمه زندگی است و این‌بار شرط اول یادگیری دوری است و پشت شیشه وسایل الکترونیکی هوشمند بودن.
اما در این مطلب کوتاه به یک نکته اشاره می‌شود: تفاوت پرداختن به بازتاب نقش و عملکرد معلمان در این روزگار کرونایی در ایران.
اگر مروری بر اخبار منتشرشده در این مدت داشته باشیم، در چند مبحث دسته‌بندی می‌شوند:
‌ برگزاری کلاس‌های آنلاین و نواقص و کمبودهایش: شامل عدم تسلط آموزگاران و معلمان به این فضا، عدم دسترسی دانش‌آموزان در مناطق محروم به وسایل الکترونیکی هوشمند (که منجر به تشکیل کمپین‌هایی زیر نظر وزیر مخابرات و افراد و گروه‌های خیّر مردمی شد)، رفتارهای دانش‌آموزان (از جمله حضور در کلاس و استفاده از این فرصت برای بازی‌های آنلاین و ...)
‌ سرعت پایین اینترنت، قیمت بالا در سطح شهرها و عدم دسترسی به آن مناطق محروم
‌ تأکید دوباره بر ضعف‌های متعدد سیستم آموزشی ایران از جمله کهنه و قدیمی‌بودن روش‌ها و شیوه‌های آموزش
‌ امکان استفاده از مراکز مختلف و کتابخانه‌ها به صورت آنلاین که از سوی دیگر نشان داد دانش‌آموزان کمتر با این امکانات؛ چه جست‌وجوکردن و چه استفاده‌کردن آشنا هستند.
‌بیان کمبودهای سیستم وطنی شاد (شبکه آموزش دانش‌آموزان) که هنوز بسیاری از معلمان هم نمی‌دانند قرار است چه کاری با آن انجام شود و فقط به‌عنوان دستور آن را استفاده می‌کنند و البته اعتراضات نیز از سوی مقامات و مسئولان شنیده نمی‌شود.
اینکه آموزش از راه دور چه ویژگی‌هایی دارد و ما در ایران چه راهی را باید طی کنیم و چه نگاه و تفکری نسبت به آموزش در جهان و روزهای پیش‌رو داشته باشیم؛ راهی که البته در سال‌های گذشته رفته و اکنون بیش از هر چیز دریافته‌ایم که چه کمبودهایی دارد و تفکری که باید برگزینیم که در سال‌های آتی بتوانیم کودکان و دانش‌آموزان را برای دنیای جدیدتر آماده کنیم.
در این میان نکته‌ای که بیش از همه مطرح می‌شود و جای خالی آن مشهود بود، روایت‌های انسانی از معلمان و نقش و جایگاه آنها در دنیای پس از کرونا بود؛ معلمانی که ناگزیر برای ارتباط‌گیری با دانش‌آموزان از هر امکان و شیوه‌ای استفاده کردند و حتی با توجه به امکانات محدود در ماشین یا در آشپزخانه و ... به ارتباط تصویری با دانش‌آموزان پرداختند. معلمی که از او یاد شد که با وجود داشتن کرونا، کلاس درس را تعطیل نکرد یا دیگری که پس از خاک‌سپاری فرزندش در کلاس حاضر شد یا آن دیگری که بر تخت بیمارستان به درس‌دادن پرداخت یا آن یکی که تلفن همراه خود را در اختیار شاگردش قرار داد یا آن یکی که در روستا خانه‌به‌خانه گشت تا اشکالات دانش‌آموزانش را برطرف کند.
جای خالی این خبرها در رسانه‌های مکتوب، مشهود بود. هرچند شبکه‌های اجتماعی بستری شد برای انتشار این خبرهای انسانی؛ خبرهایی که مشابه آن در سراسر جهان منتشر می‌شد. رسانه‌های جهان که از مرگ معلم موردعلاقه دانش‌آموزان بنویسند یا از معلمی خبر دهند که پرستاری نوزاد تازه به‌دنیا‌آمده مادر بستری‌شده بر اثر کرونا را برعهده گرفته بود یا سی‌ان‌ان گزارشی تهیه کرده بود از معلمی که دو هزار دریافتی‌اش را به مراکز کودکان تازه به‌دنیاآمده پرداخته، چراکه دیگر نیازی نبوده است مبلغ زیادی از حقوقش را صرف بنزین کند و به محل کار برود.
اما نکته‌ای که تفاوت اطلاع‌رسانی ایران و جهان را در زمینه فعالیت‌های معلمان مشخص می‌کرد، تعداد کم انتشار اخبار انسانی معلمان بود. این خبرها هرچند کم‌رنگ‌تر از تمام خبرهای معطوف به سیاست‌گذاری بیان و منتشر شد، اما نشان داد که معلمان و استادان چه کار سختی را برعهده دارند و چقدر عاشقانه در این حرفه حضور دارند؛ فراتر از تمام کمبودهای فنی و افزایش کار در کنار کج‌خلقی‌ها و کم‌کاری‌های دانش‌آموزان و البته بی‌مهری‌های سیاست‌گذاران و برخی مدیران مدارس غیرانتفاعی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.