|

چرا آمار دقیق نداریم؟

مهدی بهلولی. آموزگار

در آغاز هفته آموزگار هستیم. اما امسال برخلاف سال‌های گذشته که در این روزها، مدرسه‌ها باز بودند و رونقی داشتند، درِ مدرسه‌ها بسته‌اند و آموزش‌ها نه حضوری که برخط [آنلاین] انجام می‌شوند. بسته‌شدن مدرسه‌ها به‌خاطر ویروس کرونا که درحال‌حاضر با آن روبه‌رو هستیم، پدیده‌ای گسترده و جهانی است و بنا بر برخی آمارها، حدود یک میلیارد دانش‌آموز به مدرسه نمی‌روند. بخشی از این دانش‌آموزان، از آموزش‌های برخط بهره‌مندند، اما بخشی هم این‌چنین نیستند. این روزها در سطح جهان آمارهای گوناگونی در حال انتشار است که نشان می‌دهند چه درصدی از دانش‌آموزان کشورهای گوناگون به آموزش‌های برخط دسترسی دارند و چه درصدی ندارند و اگر دسترسی دارند، چه درصدی از آنها از این آموزش‌ها به خوبی استفاده می‌کنند؛ برای نمونه در جایی درباره استرالیا خواندم: «آمار نشان می‌دهد که 87 درصد استرالیایی‌ها می‌توانند به اینترنت خانگی دسترسی داشته باشند، اما در جوامع محروم استرالیا 68 درصد بچه‌های بین ۵ تا ۱۴ ساله در مقایسه با 91 درصد دانش‌آموزانی که در مناطق بهره‌مند زندگی می‌کنند، دسترسی به اینترنت خانگی دارند». در جای دیگری خواندم که فایننشال‌تایمز بر اساس پژوهش بنیاد ساتن آورده است که «دوسوم کودکان بریتانیایی از هنگام شروع تعطیلی‌های کرونایی، در یادگیری‌های برخط شرکت نکرده‌اند». نکته درخور درنگ به ایران برمی‌گردد؛ کشوری که گویا آمار در آن به نوعی خط قرمز به شمار می‌آید؛ حتی آمار دانش‌آموزانی که درحال‌حاضر به آموزش‌های برخط دسترسی ندارند یا اگر دارند، استفاده نمی‌کنند. یکبار محسن حاجی‌میرزایی، وزیر آموزش‌وپرورش، گفت 30 درصد دانش‌آموزان به اینترنت دسترسی ندارند، اما به‌سرعت آن را تکذیب کرد و به حدود هفت درصد رساند. در روزهای گذشته و پس از انتشار برخی آمارهای جهانی که نشان می‌دهند در پیشرفته‌ترین کشورها نیز درصد چشمگیری از دانش‌آموزان، خواسته یا ناخواسته، از آموزش‌های برخط بی‌بهره‌اند و همچنین خبرهای گوناگونی که در رسانه‌ها منتشر شد مبنی‌بر اینکه شمار چشمگیری از مردم متوسط و فقیر به فکر افتاده‌اند که هرطور شده برای بچه‌هایشان گوشی هوشمند تهیه کنند، برخی نمایندگان مجلس شروع کردند به ارائه آمار از دانش‌آموزانی که به اینترنت دسترسی ندارند و از آموزش‌های برخط بی‌بهره‌اند.

باری در آموزش‌وپرورش ما، بخش آمار و پژوهش وجود دارد و در قانون‌های بودجه هم ردیف اختصاصی خود را دارند، اما کمتر دیده شده که آمار و اطلاعاتی مفید و به‌موقع منتشر کنند تا در روشن‌شدن وضعیتی که در آن هستیم و کمبودها و کاستی‌هایی که باید جبران شوند، کمکی کرده باشند؛ البته اگر به راستی قصدی برای جبران کمبودها و کاستی‌ها باشد.

در آغاز هفته آموزگار هستیم. اما امسال برخلاف سال‌های گذشته که در این روزها، مدرسه‌ها باز بودند و رونقی داشتند، درِ مدرسه‌ها بسته‌اند و آموزش‌ها نه حضوری که برخط [آنلاین] انجام می‌شوند. بسته‌شدن مدرسه‌ها به‌خاطر ویروس کرونا که درحال‌حاضر با آن روبه‌رو هستیم، پدیده‌ای گسترده و جهانی است و بنا بر برخی آمارها، حدود یک میلیارد دانش‌آموز به مدرسه نمی‌روند. بخشی از این دانش‌آموزان، از آموزش‌های برخط بهره‌مندند، اما بخشی هم این‌چنین نیستند. این روزها در سطح جهان آمارهای گوناگونی در حال انتشار است که نشان می‌دهند چه درصدی از دانش‌آموزان کشورهای گوناگون به آموزش‌های برخط دسترسی دارند و چه درصدی ندارند و اگر دسترسی دارند، چه درصدی از آنها از این آموزش‌ها به خوبی استفاده می‌کنند؛ برای نمونه در جایی درباره استرالیا خواندم: «آمار نشان می‌دهد که 87 درصد استرالیایی‌ها می‌توانند به اینترنت خانگی دسترسی داشته باشند، اما در جوامع محروم استرالیا 68 درصد بچه‌های بین ۵ تا ۱۴ ساله در مقایسه با 91 درصد دانش‌آموزانی که در مناطق بهره‌مند زندگی می‌کنند، دسترسی به اینترنت خانگی دارند». در جای دیگری خواندم که فایننشال‌تایمز بر اساس پژوهش بنیاد ساتن آورده است که «دوسوم کودکان بریتانیایی از هنگام شروع تعطیلی‌های کرونایی، در یادگیری‌های برخط شرکت نکرده‌اند». نکته درخور درنگ به ایران برمی‌گردد؛ کشوری که گویا آمار در آن به نوعی خط قرمز به شمار می‌آید؛ حتی آمار دانش‌آموزانی که درحال‌حاضر به آموزش‌های برخط دسترسی ندارند یا اگر دارند، استفاده نمی‌کنند. یکبار محسن حاجی‌میرزایی، وزیر آموزش‌وپرورش، گفت 30 درصد دانش‌آموزان به اینترنت دسترسی ندارند، اما به‌سرعت آن را تکذیب کرد و به حدود هفت درصد رساند. در روزهای گذشته و پس از انتشار برخی آمارهای جهانی که نشان می‌دهند در پیشرفته‌ترین کشورها نیز درصد چشمگیری از دانش‌آموزان، خواسته یا ناخواسته، از آموزش‌های برخط بی‌بهره‌اند و همچنین خبرهای گوناگونی که در رسانه‌ها منتشر شد مبنی‌بر اینکه شمار چشمگیری از مردم متوسط و فقیر به فکر افتاده‌اند که هرطور شده برای بچه‌هایشان گوشی هوشمند تهیه کنند، برخی نمایندگان مجلس شروع کردند به ارائه آمار از دانش‌آموزانی که به اینترنت دسترسی ندارند و از آموزش‌های برخط بی‌بهره‌اند.

باری در آموزش‌وپرورش ما، بخش آمار و پژوهش وجود دارد و در قانون‌های بودجه هم ردیف اختصاصی خود را دارند، اما کمتر دیده شده که آمار و اطلاعاتی مفید و به‌موقع منتشر کنند تا در روشن‌شدن وضعیتی که در آن هستیم و کمبودها و کاستی‌هایی که باید جبران شوند، کمکی کرده باشند؛ البته اگر به راستی قصدی برای جبران کمبودها و کاستی‌ها باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.