|

دل‌نوشته یک فرهنگی در ایام تعطیلی مدارس

هاله سمواتی. مدیر دبستان قدوسی

باید برای عاشق‌شدن به تمام انسان‌ها، قدم برداری. عشق را زمزمه کن که بدون‌ عشق نفس بی‌معناست. باید عشق را آفرید، باید عشق را نثار کرد، باید عاشقانه شنید. من یک فرهنگی هستم با زخم‌هایی بسیار، بر دل و جان که در بسیاری از طنزها، دیگران به آن خندیده‌اند! تلخندهایی گاه از جنس تمسخر، درباره حقوق ماهانه‌ام، کلاس کودکانه و ساده اما مقدس و خاطره‌انگیزم، تخته‌ سیاه و سفید و گچ و لباس‌های ساده، اما نقش گرفته از اثر گچ و دستانی زحمت‌کش، اما همیشه خط‌خطی‌شده با خودکار، بارها تلخندها درباره جایگاه طبقاتی و اجتماعی خودم و همکارانم و خانواده‌ام را شنیده‌ام، اما، همراه با دیگران از ته دل خندیده‌ام؛ خنده‌ای نه از سر شوق که از اندوهی نهفته که گفته‌اند: «خنده تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است...» بماند؛ اینها را گفتم که نگویند دردآشنا نیستم، اما حرف دلم امروز چیز دیگری است.
همیشه سخنان بسیاری از بزرگان تعلیم و تربیت می‌شنیدیم که جایگاه آموزش و پرورش بسیار والاست. مدرسه کارخانه انسان‌سازی است. اگر می‌خواهید کشوری رشد کند، به آموزش‌و‌پرورش آن بها دهید. اگر می‌خواهید ارزشی فرهنگ‌سازی شود، به کتب درسی اضافه‌اش کنید. ولی همیشه نمی‌دانستیم چطور؟! همیشه می‌گفتند؛ آموزش‌و‌پرورش نخ‌نما و فرسوده‌ای که صدساله شده، باید تکانی بخورد و پویا شود. اما هربار که نیم‌خیز می‌شد، امروز و فردا کردن‌ها، بایدها و نبایدها و شایدها، اگرها و اماها، می‌شودها و نمی‌شودها، بودجه داریم و نداریم‌ها و خیلی سبک، سنگین‌کردن‌های دیگر، خصوصا از سوی سایر نهادها و ارگان‌ها و وزارتخانه‌های خارج از این سیستم، آن را سر جایش می‌نشاند.
روی سخنم با برخی مدارس خاص و غیرانتفاعی و دارای حامی و چه و چه نیست، درواقع کل سیستم آموزشی را می‌گویم که درکل نیاز به یک ازجابرخاستن و گردوخاک از خود تکاندن دارد. اکنون که شرایط پیش‌آمده موجب شده تا مدارس سنتی، تعطیل شوند و همه به فکر یافتن شیوه‌های جدید آموزشی و کاربست آنچه می‌شود در اختیار گرفت افتاده‌اند، اکنون که همه به فکر تکاندن بدنه آموزشی این وزارتخانه تا اکنون مظلوم‌مانده افتاده‌اند، اینک، همه آنهایی که تربیت شده و محصول همین خانواده‌اند دعوت شده‌اند تا دست در دست هم بدهند، زیرساخت‌هایی را برای شیوه‌ای جدید از آموزش برنامه‌ریزی و عملی کنند، احساس می‌کنم! دارد یک چیزی می‌شود! کرونا اگر نفس خیلی از عزیزانمان را گرفت، اما باعث شد ریه‌های آموزش‌وپرورش باز شود و نفسی تازه کند.
دوستان امروز ما گرچه عجولانه و پرشتاب عمل کردیم، ولی پرچمداران تغییراتی هستیم که آیندگان از آن بسیار به نیکی یاد خواهند کرد. خاطرات این روزهای سخت را که باید جور حرکت لاک‌پشتی سال‌های قبل را بکشیم، خوب به یاد داشته باشیم، چراکه گرچه سخت و عجولانه، اما تکانی به تن رنجور این سیستم داده شد. گرچه مشکلاتی در این شبکه نوپا، بومی و انحصاری وجود دارد، ولی به دلیل تغییروتحولاتی که در آموزش‌وپرورش نخ‌نما با شیوه‌های سنتی که داشت، ایجاد می‌کند و آن را با جهشی به جلو می‌راند، قابل ستایش و دفاع است.
به‌هرحال قدم‌های بلند، بهای خود را دارد. ما که همیشه جویای تغییرات و به‌روزشدن آموزش‌وپرورش بوده‌ایم، به حکم الخیر فی ما وقع، اتفاقات پیش‌آمده را به فال نیک می‌گیریم و از آن حمایت و دفاع می‌کنیم. همه تلاش می‌کنیم نقاط‌ضعفش را منعکس و برطرف کرده و نکات مثبت آن را تقویت کنیم. این تغییرات به زعم بنده نوید افقی روشن و تغییراتی ارزشمند در عرصه تعلیم و تربیت خواهد بود. بدون خستگی و با امید به آینده بهتری برای سرزمینمان به جلو حرکت خواهیم کرد. نترسید! خسته نشوید! انگیزه‌تان را حفظ کنید که امروز تعلیم و تربیت برای جانی تازه‌ گرفتن به مدد ما نیاز دارد. آگاه باشیم که امروز، مردم و آیندگان ما را قضاوت خواهند کرد. امروز ما اگر بتوانیم، به ما اعتماد خواهند کرد و اگر سستی کنیم، شاید دیگر هرگز فرصت مشابهی برای دست بر زانوگذاشتن و برخاستن پیدا نکنیم. این یک فرصت است دوستان، غنیمت شماریمش. بیایید از جریان پیش‌آمده با تمام قوا حمایت و دفاع کنیم و خانواده‌های خسته از سختی‌های زمانه را آگاه و همراه کنیم.
این حرکت سینه‌های سپرشده می‌خواهد و حامیانی دل‌سوخته، اگر به دنبال آسایش و فراغت خیالی، نه، اما اگر دردآشنا و از جنس مایی، بسم‌الله، این گوی و این میدان، آماده شوید.
باید برای عاشق‌شدن به تمام انسان‌ها، قدم برداری. عشق را زمزمه کن که بدون‌ عشق نفس بی‌معناست. باید عشق را آفرید، باید عشق را نثار کرد، باید عاشقانه شنید. من یک فرهنگی هستم با زخم‌هایی بسیار، بر دل و جان که در بسیاری از طنزها، دیگران به آن خندیده‌اند! تلخندهایی گاه از جنس تمسخر، درباره حقوق ماهانه‌ام، کلاس کودکانه و ساده اما مقدس و خاطره‌انگیزم، تخته‌ سیاه و سفید و گچ و لباس‌های ساده، اما نقش گرفته از اثر گچ و دستانی زحمت‌کش، اما همیشه خط‌خطی‌شده با خودکار، بارها تلخندها درباره جایگاه طبقاتی و اجتماعی خودم و همکارانم و خانواده‌ام را شنیده‌ام، اما، همراه با دیگران از ته دل خندیده‌ام؛ خنده‌ای نه از سر شوق که از اندوهی نهفته که گفته‌اند: «خنده تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است...» بماند؛ اینها را گفتم که نگویند دردآشنا نیستم، اما حرف دلم امروز چیز دیگری است.
همیشه سخنان بسیاری از بزرگان تعلیم و تربیت می‌شنیدیم که جایگاه آموزش و پرورش بسیار والاست. مدرسه کارخانه انسان‌سازی است. اگر می‌خواهید کشوری رشد کند، به آموزش‌و‌پرورش آن بها دهید. اگر می‌خواهید ارزشی فرهنگ‌سازی شود، به کتب درسی اضافه‌اش کنید. ولی همیشه نمی‌دانستیم چطور؟! همیشه می‌گفتند؛ آموزش‌و‌پرورش نخ‌نما و فرسوده‌ای که صدساله شده، باید تکانی بخورد و پویا شود. اما هربار که نیم‌خیز می‌شد، امروز و فردا کردن‌ها، بایدها و نبایدها و شایدها، اگرها و اماها، می‌شودها و نمی‌شودها، بودجه داریم و نداریم‌ها و خیلی سبک، سنگین‌کردن‌های دیگر، خصوصا از سوی سایر نهادها و ارگان‌ها و وزارتخانه‌های خارج از این سیستم، آن را سر جایش می‌نشاند.
روی سخنم با برخی مدارس خاص و غیرانتفاعی و دارای حامی و چه و چه نیست، درواقع کل سیستم آموزشی را می‌گویم که درکل نیاز به یک ازجابرخاستن و گردوخاک از خود تکاندن دارد. اکنون که شرایط پیش‌آمده موجب شده تا مدارس سنتی، تعطیل شوند و همه به فکر یافتن شیوه‌های جدید آموزشی و کاربست آنچه می‌شود در اختیار گرفت افتاده‌اند، اکنون که همه به فکر تکاندن بدنه آموزشی این وزارتخانه تا اکنون مظلوم‌مانده افتاده‌اند، اینک، همه آنهایی که تربیت شده و محصول همین خانواده‌اند دعوت شده‌اند تا دست در دست هم بدهند، زیرساخت‌هایی را برای شیوه‌ای جدید از آموزش برنامه‌ریزی و عملی کنند، احساس می‌کنم! دارد یک چیزی می‌شود! کرونا اگر نفس خیلی از عزیزانمان را گرفت، اما باعث شد ریه‌های آموزش‌وپرورش باز شود و نفسی تازه کند.
دوستان امروز ما گرچه عجولانه و پرشتاب عمل کردیم، ولی پرچمداران تغییراتی هستیم که آیندگان از آن بسیار به نیکی یاد خواهند کرد. خاطرات این روزهای سخت را که باید جور حرکت لاک‌پشتی سال‌های قبل را بکشیم، خوب به یاد داشته باشیم، چراکه گرچه سخت و عجولانه، اما تکانی به تن رنجور این سیستم داده شد. گرچه مشکلاتی در این شبکه نوپا، بومی و انحصاری وجود دارد، ولی به دلیل تغییروتحولاتی که در آموزش‌وپرورش نخ‌نما با شیوه‌های سنتی که داشت، ایجاد می‌کند و آن را با جهشی به جلو می‌راند، قابل ستایش و دفاع است.
به‌هرحال قدم‌های بلند، بهای خود را دارد. ما که همیشه جویای تغییرات و به‌روزشدن آموزش‌وپرورش بوده‌ایم، به حکم الخیر فی ما وقع، اتفاقات پیش‌آمده را به فال نیک می‌گیریم و از آن حمایت و دفاع می‌کنیم. همه تلاش می‌کنیم نقاط‌ضعفش را منعکس و برطرف کرده و نکات مثبت آن را تقویت کنیم. این تغییرات به زعم بنده نوید افقی روشن و تغییراتی ارزشمند در عرصه تعلیم و تربیت خواهد بود. بدون خستگی و با امید به آینده بهتری برای سرزمینمان به جلو حرکت خواهیم کرد. نترسید! خسته نشوید! انگیزه‌تان را حفظ کنید که امروز تعلیم و تربیت برای جانی تازه‌ گرفتن به مدد ما نیاز دارد. آگاه باشیم که امروز، مردم و آیندگان ما را قضاوت خواهند کرد. امروز ما اگر بتوانیم، به ما اعتماد خواهند کرد و اگر سستی کنیم، شاید دیگر هرگز فرصت مشابهی برای دست بر زانوگذاشتن و برخاستن پیدا نکنیم. این یک فرصت است دوستان، غنیمت شماریمش. بیایید از جریان پیش‌آمده با تمام قوا حمایت و دفاع کنیم و خانواده‌های خسته از سختی‌های زمانه را آگاه و همراه کنیم.
این حرکت سینه‌های سپرشده می‌خواهد و حامیانی دل‌سوخته، اگر به دنبال آسایش و فراغت خیالی، نه، اما اگر دردآشنا و از جنس مایی، بسم‌الله، این گوی و این میدان، آماده شوید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.