|

گفت‌وگو با سلطان‌محمدی، ورزشکار معلولی که از کرونایی‌ها مراقبت می‌کند

فیروزه‌ای از جنس طلا

شرق: فیروزه سلطان‌محمدی، یکی از بانوان ورزشکار معلول ورزش کشور است که باید همت و اراده محکم او را ستود؛ بانویی که تا به الان هیچ اسمی از او در رسانه‌ها نبود، اما آمدن کرونا باعث شد به مردم شناسانده شود. فیروزه که به طور مادرزادی به بیماری لوپوس مبتلاست، سال ۸۸ فعالیتش را در رشته پاراگلایدر آغاز کرد و خیلی زود خود را به جمع برترین‌های کشور در این رشته رساند. مدتی بعد اما اتفاقی ناگوار او را از مسیری که داشت، دور کرد. او بر اثر سانحه‌ای که حین پرواز برایش رخ داد، با آسیب‌دیدگی شدید و ‌ معلولیت مواجه شد. سلطان‌محمدی با وجود نقص جسمانی دست از تلاش برنداشت و تصمیم گرفت به جمع ورزشکاران معلول بپیوندد. او حالا یک بانوی دوومیدانی‌کار است که در رشته پرتاب وزنه فعالیت می‌کند، اما دلیلی که موجب شده داستان زندگی فیروزه این روزها مورد توجه قرار بگیرد، پرستاری از بیماران کرونایی است. او این روزها در کسوت پرستار داوطلب در خط مقدم مبارزه با بیماری کووید- ۱۹ قرار دارد و بیماران زنجانی را مداوا می‌کند. گفت‌وگوی اختصاصی «شرق» را با این زن فداکار می‌خوانید.
‌‌خانم سلطان‌محمدی اول از ورودتان به عرصه ورزش شروع کنید. چه مدتی است که ورزش می‌کنید؟

من سال 88 بود که ورزش را شروع کردم. چون علاقه زیادی به پرواز داشتم، پاراگلایدر را انتخاب کردم. در داخل کشور آموزش‌های اولیه و لازم را دیدم و بعد به ترکیه رفتم تا در یک دوره کلاس‌های پیشرفته امنیت پرواز هم شرکت کنم. از آنجا که برگشتم، اولین پروازم را در ایلام انجام دادم که در مسافت 50 متر بود. کلا من اولین نفری بودم که در این استان با پاراگلایدر پرواز می‌کردم. بعد از آن کارم را در زنجان که محل زندگی‌ام بود ادامه دادم. رفته‌رفته رکوردهایم بهتر شد تا اینکه توانستم به ارتفاع 95 متر هم برسم. طی این مدت در یک دوره رقابت‌های کشوری هم شرکت کردم و سوم شدم تا اینکه با سانحه‌ای که برایم به وجود آمد، دچار معلولیت شدم و دیگر نتوانستم پرواز کنم.
‌‌ این سانحه در حین پرواز برایتان به وجود آمد؟
بله، سال 96 داشتم برای حضور در مسابقات جهانی آماده می‌شدم که در حین پرواز از ارتفاع 60 متری سقوط کردم و از ناحیه لگن و پا مصدوم شدم. متأسفانه به دلیل اینکه تجهیزاتم کهنه و فرسوده بود و به دلیل هزینه‌های بالا، نتوانستم آنها را درست کنم یا وسیله جدیدی خریداری کنم، این اتفاق برایم افتاد. تمام هزینه‌ها را خودم تأمین می‌کردم و از طرف هیچ نهاد یا ارگانی حمایت نمی‌شدم. بعد از این اتفاق‌ها وضعیت جسمانی‌ام به‌گونه‌ای شد که دیگر نتوانستم ادامه دهم، چراکه به طور مادرزادی به بیماری صعب‌العلاج لوپوس هم مبتلا هستم.
‌‌ اما خیلی زود دوباره در رشته دیگری از ورزش فعالیتتان را شروع کردید.
بله، 9 ماه از سقوطم گذشته بود که با خانمی در باشگاه آشنا شدم. چون ورزش را خیلی دوست داشتم، روزها به باشگاه می‌رفتم تا حداقل تمرین بدن‌سازی انجام دهم. این خانم به من گفت اگر ناراحت نمی‌شوی، می‌خواهم یک پیشنهاد به تو بدهم. او به من گفت با توجه به شرایطی که داری بهتر است بروی در یکی از رشته‌های جانبازان و معلولین به صورت حرفه‌ای فعالیت کنی. این‌طور شد که به هیئت جانبازان و معلولین زنجان رفتم و رشته دوومیدانی را انتخاب کردم. به‌خاطر فیزیکی که داشتم، ماده پرتاب وزنه را انتخاب کردم. خوشبختانه روند رو به رشدی در این رشته داشتم و توانستم در رقابت‌های کشوری مقام سوم را کسب کنم. داشتم تمریناتم را انجام می‌دادم که به حضور در رقابت‌های جهانی و پارالمپیک فکر کنم که کرونا آمد و همه‌چیز را به‌هم ریخت.
‌‌چه شد که تصمیم گرفتید با این وضعیت جسمانی سخت و سیستم ایمنی ضعیفی که بدنتان دارد، از بیماران کرونایی پرستاری کنید؟
من کارشناس پرستاری هستم و 23 سال سابقه کار دارم. محل خدمتم هم بخش اطفال دانشکده دندان‌پزشکی زنجان است. وقتی کرونا آمد و مردم را در این شرایط سخت می‌دیدم، نتوانستم با خودم کنار بیایم. گفتم با همه مشکلاتی که دارم، باید بروم و به مردم کمک کنم. فکر می‌کنم جنگیدن با کرونا هم یک‌جور مسابقه است. برای همین انتقالی گرفتم و به صورت داوطلبانه محل خدمتم را تغییر دادم. درحال‌حاضر در یکی از اقامتگاه‌های درمانی زنجان که مخصوص بیماران کرونایی است کار می‌کنم. یک‌وقت‌هایی اصلا شب هم نمی‌توانم سر کار بروم. مسئولیت این اقامتگاه برعهده من است. از هفت صبح تا 12 شب سر کار هستم. یک‌وقت‌هایی اصلا شب هم به خانه نمی‌روم؛ این برای اولین‌بار نیست که من در چنین شرایطی قرار می‌گیرم. قبلا هم در بعضی از مناطق زنجان، بیماری سرخک و آنفلوانزای پرندگان اپیدمی شده بود و من به این مناطق اعزام شده بودم. تا هفته پیش وضعیت استان ما برای مقابله با کرونا خیلی خوب بود. تعداد افراد مبتلا کاهش پیدا کرده بود. اما الان یک هفته است که دوباره روند رو به رشدی به خود گرفته است.
‌‌با این شرایط پس فعلا از تمرین و ورزش دور هستید؟
بله، الان تنها هدف من این است که در کنار سایر کادر درمانی کشور بیماران را مداوا کنیم تا ان‌شاءالله کرونا ریشه‌کن شود. من تا اسفندماه در داخل خانه تمرین می‌کردم، اما از آن به‌بعد دیگر وقتی برای تمرین نداشتم.
‌‌ان‌شاءالله بعد از کرونا برنامه‌تان چیست؟
هدفم حضور در مسابقات جهانی و بعد هم بازی‌های پارالمپیک است. البته این را هم بگویم که با کمک یکی از دوستان خارجی‌ام در نظر دارم دوباره فعالیتم را در رشته پاراگلایدر شروع کنم. ایشان قرار است حامی مالی من باشند. البته تعداد معلولانی که در رشته پاراگلایدر فعالیت می‌کنند خیلی کم است. اگر این رشته وارد مسابقات بین‌المللی معلولان شود، من اولین ایرانی فعال در پاراگلایدر هستم. آن‌قدر عاشق پرواز هستم که با وجود معلولیت نمی‌توانم از آن دست بردارم.

شرق: فیروزه سلطان‌محمدی، یکی از بانوان ورزشکار معلول ورزش کشور است که باید همت و اراده محکم او را ستود؛ بانویی که تا به الان هیچ اسمی از او در رسانه‌ها نبود، اما آمدن کرونا باعث شد به مردم شناسانده شود. فیروزه که به طور مادرزادی به بیماری لوپوس مبتلاست، سال ۸۸ فعالیتش را در رشته پاراگلایدر آغاز کرد و خیلی زود خود را به جمع برترین‌های کشور در این رشته رساند. مدتی بعد اما اتفاقی ناگوار او را از مسیری که داشت، دور کرد. او بر اثر سانحه‌ای که حین پرواز برایش رخ داد، با آسیب‌دیدگی شدید و ‌ معلولیت مواجه شد. سلطان‌محمدی با وجود نقص جسمانی دست از تلاش برنداشت و تصمیم گرفت به جمع ورزشکاران معلول بپیوندد. او حالا یک بانوی دوومیدانی‌کار است که در رشته پرتاب وزنه فعالیت می‌کند، اما دلیلی که موجب شده داستان زندگی فیروزه این روزها مورد توجه قرار بگیرد، پرستاری از بیماران کرونایی است. او این روزها در کسوت پرستار داوطلب در خط مقدم مبارزه با بیماری کووید- ۱۹ قرار دارد و بیماران زنجانی را مداوا می‌کند. گفت‌وگوی اختصاصی «شرق» را با این زن فداکار می‌خوانید.
‌‌خانم سلطان‌محمدی اول از ورودتان به عرصه ورزش شروع کنید. چه مدتی است که ورزش می‌کنید؟

من سال 88 بود که ورزش را شروع کردم. چون علاقه زیادی به پرواز داشتم، پاراگلایدر را انتخاب کردم. در داخل کشور آموزش‌های اولیه و لازم را دیدم و بعد به ترکیه رفتم تا در یک دوره کلاس‌های پیشرفته امنیت پرواز هم شرکت کنم. از آنجا که برگشتم، اولین پروازم را در ایلام انجام دادم که در مسافت 50 متر بود. کلا من اولین نفری بودم که در این استان با پاراگلایدر پرواز می‌کردم. بعد از آن کارم را در زنجان که محل زندگی‌ام بود ادامه دادم. رفته‌رفته رکوردهایم بهتر شد تا اینکه توانستم به ارتفاع 95 متر هم برسم. طی این مدت در یک دوره رقابت‌های کشوری هم شرکت کردم و سوم شدم تا اینکه با سانحه‌ای که برایم به وجود آمد، دچار معلولیت شدم و دیگر نتوانستم پرواز کنم.
‌‌ این سانحه در حین پرواز برایتان به وجود آمد؟
بله، سال 96 داشتم برای حضور در مسابقات جهانی آماده می‌شدم که در حین پرواز از ارتفاع 60 متری سقوط کردم و از ناحیه لگن و پا مصدوم شدم. متأسفانه به دلیل اینکه تجهیزاتم کهنه و فرسوده بود و به دلیل هزینه‌های بالا، نتوانستم آنها را درست کنم یا وسیله جدیدی خریداری کنم، این اتفاق برایم افتاد. تمام هزینه‌ها را خودم تأمین می‌کردم و از طرف هیچ نهاد یا ارگانی حمایت نمی‌شدم. بعد از این اتفاق‌ها وضعیت جسمانی‌ام به‌گونه‌ای شد که دیگر نتوانستم ادامه دهم، چراکه به طور مادرزادی به بیماری صعب‌العلاج لوپوس هم مبتلا هستم.
‌‌ اما خیلی زود دوباره در رشته دیگری از ورزش فعالیتتان را شروع کردید.
بله، 9 ماه از سقوطم گذشته بود که با خانمی در باشگاه آشنا شدم. چون ورزش را خیلی دوست داشتم، روزها به باشگاه می‌رفتم تا حداقل تمرین بدن‌سازی انجام دهم. این خانم به من گفت اگر ناراحت نمی‌شوی، می‌خواهم یک پیشنهاد به تو بدهم. او به من گفت با توجه به شرایطی که داری بهتر است بروی در یکی از رشته‌های جانبازان و معلولین به صورت حرفه‌ای فعالیت کنی. این‌طور شد که به هیئت جانبازان و معلولین زنجان رفتم و رشته دوومیدانی را انتخاب کردم. به‌خاطر فیزیکی که داشتم، ماده پرتاب وزنه را انتخاب کردم. خوشبختانه روند رو به رشدی در این رشته داشتم و توانستم در رقابت‌های کشوری مقام سوم را کسب کنم. داشتم تمریناتم را انجام می‌دادم که به حضور در رقابت‌های جهانی و پارالمپیک فکر کنم که کرونا آمد و همه‌چیز را به‌هم ریخت.
‌‌چه شد که تصمیم گرفتید با این وضعیت جسمانی سخت و سیستم ایمنی ضعیفی که بدنتان دارد، از بیماران کرونایی پرستاری کنید؟
من کارشناس پرستاری هستم و 23 سال سابقه کار دارم. محل خدمتم هم بخش اطفال دانشکده دندان‌پزشکی زنجان است. وقتی کرونا آمد و مردم را در این شرایط سخت می‌دیدم، نتوانستم با خودم کنار بیایم. گفتم با همه مشکلاتی که دارم، باید بروم و به مردم کمک کنم. فکر می‌کنم جنگیدن با کرونا هم یک‌جور مسابقه است. برای همین انتقالی گرفتم و به صورت داوطلبانه محل خدمتم را تغییر دادم. درحال‌حاضر در یکی از اقامتگاه‌های درمانی زنجان که مخصوص بیماران کرونایی است کار می‌کنم. یک‌وقت‌هایی اصلا شب هم نمی‌توانم سر کار بروم. مسئولیت این اقامتگاه برعهده من است. از هفت صبح تا 12 شب سر کار هستم. یک‌وقت‌هایی اصلا شب هم به خانه نمی‌روم؛ این برای اولین‌بار نیست که من در چنین شرایطی قرار می‌گیرم. قبلا هم در بعضی از مناطق زنجان، بیماری سرخک و آنفلوانزای پرندگان اپیدمی شده بود و من به این مناطق اعزام شده بودم. تا هفته پیش وضعیت استان ما برای مقابله با کرونا خیلی خوب بود. تعداد افراد مبتلا کاهش پیدا کرده بود. اما الان یک هفته است که دوباره روند رو به رشدی به خود گرفته است.
‌‌با این شرایط پس فعلا از تمرین و ورزش دور هستید؟
بله، الان تنها هدف من این است که در کنار سایر کادر درمانی کشور بیماران را مداوا کنیم تا ان‌شاءالله کرونا ریشه‌کن شود. من تا اسفندماه در داخل خانه تمرین می‌کردم، اما از آن به‌بعد دیگر وقتی برای تمرین نداشتم.
‌‌ان‌شاءالله بعد از کرونا برنامه‌تان چیست؟
هدفم حضور در مسابقات جهانی و بعد هم بازی‌های پارالمپیک است. البته این را هم بگویم که با کمک یکی از دوستان خارجی‌ام در نظر دارم دوباره فعالیتم را در رشته پاراگلایدر شروع کنم. ایشان قرار است حامی مالی من باشند. البته تعداد معلولانی که در رشته پاراگلایدر فعالیت می‌کنند خیلی کم است. اگر این رشته وارد مسابقات بین‌المللی معلولان شود، من اولین ایرانی فعال در پاراگلایدر هستم. آن‌قدر عاشق پرواز هستم که با وجود معلولیت نمی‌توانم از آن دست بردارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.