|

هنر در 100 روز

«مدیران سینمایی» در صدمین روز دولت
محسن امیریوسفی . کارگردان سینما
مهم‌ترین اتفاق سینمای ایران در این صدروز، تکیه دکتر ایوبی بر صندلی ریاست سازمان سینمایی است. در همان روزهای اول آمدنشان لغتنامه مخفی سینمای ایران را برایشان نوشتم که بسیاری را خوش‌آمد و اندکی را هم بد! دوست دارم معنی عبارت «مدیران سینمایی» را در صدمین روز دولت، دوباره‌گویی کنم.
مدیران سینمایی
و اما مدیران سینمایی! اصولا اگر روی سطح میز بعضی مدیران را نگاه کنید جای ناخن‌های آنها را می‌بینید که مشخص است هرکدام را با چه زوری از پشت این میزها بلند کرده‌اند! ولی غیر از اثر ناخن آنها، اثر انگشت مدیران هم مهم است که روی جسم و روح سینمای ایران گذاشته شده و خوب و بد آن تا سال‌های سال قابل ردیابی است.
اعتقاد دارم روزی در این مملکت، دادگاهی تشکیل می‌شود به نام دادگاه رسیدگی به تخریب فرهنگی! که برخی باید درآن پاسخگو باشند؛ ولی اثرانگشت مدیران شایسته‌ای مثل آقایان بهشتی و انوار و فیلمساز فقید سیف‌الله داد، هنوز هم خاطره‌ای خوش برای سینمای ایران در دهه 60 و70 رقم زده است و همین‌طور دو مدیر تاثیرگذار سینمای ایران جعفر صانعی‌مقدم و محمد آفریده که البته نفر دوم، مدتهاست به تیرهای بلای خبرگزاری‌های القاعده‌صفت دچار شده است.
محمد آفریده از معدود مدیران سینمای ایران است که کارنامه شاخص تولیداتش نسلی از فیلمسازان کوتاه، مستند و فیملسازان فیلم اول را به‌وجود آورد که همه مدیون دیدگاه جذب حداکثری او هستند.
البته اگر نخواهیم از دایره اعتدال و انصاف بیرون برویم در هشت‌سال گذشته هم مدیران سینمایی‌ای بودند که فقط وقتشان به مهرورزی با دوستانشان نگذشت! و سعی در مدارا با همه اهالی سینما داشتند که خوشبختانه یا متاسفانه تعدادشان آنقدر کم است که همه اهالی سینما آنها را می‌شناسند.

خدایا راه‌ها را بگشا
بهاره رهنما .بازیگر و کارگردان تئاتر
«صد روزگی» آن قدرها که اسمش دهن پر کن است، مجالش بزرگ نیست. شاید هم من به قول زویا پیرزاد عزیز خود را عادت داده‌ام تا ور مثبت ذهنم را فعال نگه ‌دارم. آدم بسیار پرمشغله‌ای هستم. آنقدر که گاهی در ازدحام شلوغی‌های یک روز کاری اشک‌هایم از خستگی، شرشر سرازیر می‌شود. روزی صد بار قسم می‌خورم که کارهایم را کم کنم؛ اما انگار نمی‌شود. انگار وقتی می‌افتی در یک چرخه کاری و فعالیت اجتماعی که گاهی حس می‌کنی بودنت واقعا نیاز است؛ دلت نمی‌آید که حتی یکی از این کارها را قلم بگیری، در مقیاس خیلی کوچکتر از کارهایی که آقای رییس‌جمهور در پیش‌رو دارد. اگرچه من هم به شدت اهل برنامه‌ریزی هستم اما گاهی رشته امور بدجور از دستم درمی‌رود.
همان وقت‌ها که اشک‌هایم سرازیر می‌شود و دعای مخصوص خودم را می‌خوانم: «خدایا به زمانت برکت بده و راه‌ها را بر من بگشا.» این روزها اگرچه مثل آقای خاتمی، آقای روحانی را از نزدیک نمی‌شناسم و شاید جنس سمپاتی که به ایشان دارم متفاوت باشد، اما من هم مثل هزاران مادر ایرانی نگران این نسل نوی معلق میان زمین و آسمان با هزار امید و آرزو به او رای دادم. برای همین جدا از انتظاراتی که از او دارم دوستش دارم. لعنتی قلب است دیگر بلد نیستم در هیچ تصمیم‌گیری پنهانش کنم، هرچند هم عقلایی باشد.
برای همین در صدروزگی دولت آقای روحانی به‌شدت نگران شخص او و همکارانش هستم؛ نگران اینکه با این کوه گره‌خورده کارهای تلنبارشده چگونه می‌توان کاری کرد که این‌همه امید به یأس بدل نشود؟ آن هم وقتی مخاطب تو متاسفانه ملتی باشند که قضاوت زودهنگام برایشان عادت شده است. آقای روحانی این روزها هر بار به شما فکر می‌کنم یاد مشق‌های شب عیدم می‌افتم که تلنبار می‌شد و کابوس روز چهاردهم که باید جواب پس می‌دادم. دفترهای خالی مشق‌های ننوشته هنوز هم از پس 20 سال، کابوس شب‌های من است. اما من خوشبینم و امیدوار برایتان دعا می‌کنم.
به‌قول خودم در نقشی که در نمایش آخرم بازی کردم: «تا اون بالایی نخواد، آب از آب تکون نمی‌خوره.» پس به شکل یک دختر دبیرستانی احساساتی فقط بلدم دعا کنم تا خداوند بخواهد برایتان و برای ما که کلید تدبیر و امید بالاخره در این قفل بچرخد و باز کند درهای بسته‌ای را که پشتشان خیلی‌ها منتظر ایستاده‌اند.
«مدیران سینمایی» در صدمین روز دولت
محسن امیریوسفی . کارگردان سینما
مهم‌ترین اتفاق سینمای ایران در این صدروز، تکیه دکتر ایوبی بر صندلی ریاست سازمان سینمایی است. در همان روزهای اول آمدنشان لغتنامه مخفی سینمای ایران را برایشان نوشتم که بسیاری را خوش‌آمد و اندکی را هم بد! دوست دارم معنی عبارت «مدیران سینمایی» را در صدمین روز دولت، دوباره‌گویی کنم.
مدیران سینمایی
و اما مدیران سینمایی! اصولا اگر روی سطح میز بعضی مدیران را نگاه کنید جای ناخن‌های آنها را می‌بینید که مشخص است هرکدام را با چه زوری از پشت این میزها بلند کرده‌اند! ولی غیر از اثر ناخن آنها، اثر انگشت مدیران هم مهم است که روی جسم و روح سینمای ایران گذاشته شده و خوب و بد آن تا سال‌های سال قابل ردیابی است.
اعتقاد دارم روزی در این مملکت، دادگاهی تشکیل می‌شود به نام دادگاه رسیدگی به تخریب فرهنگی! که برخی باید درآن پاسخگو باشند؛ ولی اثرانگشت مدیران شایسته‌ای مثل آقایان بهشتی و انوار و فیلمساز فقید سیف‌الله داد، هنوز هم خاطره‌ای خوش برای سینمای ایران در دهه 60 و70 رقم زده است و همین‌طور دو مدیر تاثیرگذار سینمای ایران جعفر صانعی‌مقدم و محمد آفریده که البته نفر دوم، مدتهاست به تیرهای بلای خبرگزاری‌های القاعده‌صفت دچار شده است.
محمد آفریده از معدود مدیران سینمای ایران است که کارنامه شاخص تولیداتش نسلی از فیلمسازان کوتاه، مستند و فیملسازان فیلم اول را به‌وجود آورد که همه مدیون دیدگاه جذب حداکثری او هستند.
البته اگر نخواهیم از دایره اعتدال و انصاف بیرون برویم در هشت‌سال گذشته هم مدیران سینمایی‌ای بودند که فقط وقتشان به مهرورزی با دوستانشان نگذشت! و سعی در مدارا با همه اهالی سینما داشتند که خوشبختانه یا متاسفانه تعدادشان آنقدر کم است که همه اهالی سینما آنها را می‌شناسند.

خدایا راه‌ها را بگشا
بهاره رهنما .بازیگر و کارگردان تئاتر
«صد روزگی» آن قدرها که اسمش دهن پر کن است، مجالش بزرگ نیست. شاید هم من به قول زویا پیرزاد عزیز خود را عادت داده‌ام تا ور مثبت ذهنم را فعال نگه ‌دارم. آدم بسیار پرمشغله‌ای هستم. آنقدر که گاهی در ازدحام شلوغی‌های یک روز کاری اشک‌هایم از خستگی، شرشر سرازیر می‌شود. روزی صد بار قسم می‌خورم که کارهایم را کم کنم؛ اما انگار نمی‌شود. انگار وقتی می‌افتی در یک چرخه کاری و فعالیت اجتماعی که گاهی حس می‌کنی بودنت واقعا نیاز است؛ دلت نمی‌آید که حتی یکی از این کارها را قلم بگیری، در مقیاس خیلی کوچکتر از کارهایی که آقای رییس‌جمهور در پیش‌رو دارد. اگرچه من هم به شدت اهل برنامه‌ریزی هستم اما گاهی رشته امور بدجور از دستم درمی‌رود.
همان وقت‌ها که اشک‌هایم سرازیر می‌شود و دعای مخصوص خودم را می‌خوانم: «خدایا به زمانت برکت بده و راه‌ها را بر من بگشا.» این روزها اگرچه مثل آقای خاتمی، آقای روحانی را از نزدیک نمی‌شناسم و شاید جنس سمپاتی که به ایشان دارم متفاوت باشد، اما من هم مثل هزاران مادر ایرانی نگران این نسل نوی معلق میان زمین و آسمان با هزار امید و آرزو به او رای دادم. برای همین جدا از انتظاراتی که از او دارم دوستش دارم. لعنتی قلب است دیگر بلد نیستم در هیچ تصمیم‌گیری پنهانش کنم، هرچند هم عقلایی باشد.
برای همین در صدروزگی دولت آقای روحانی به‌شدت نگران شخص او و همکارانش هستم؛ نگران اینکه با این کوه گره‌خورده کارهای تلنبارشده چگونه می‌توان کاری کرد که این‌همه امید به یأس بدل نشود؟ آن هم وقتی مخاطب تو متاسفانه ملتی باشند که قضاوت زودهنگام برایشان عادت شده است. آقای روحانی این روزها هر بار به شما فکر می‌کنم یاد مشق‌های شب عیدم می‌افتم که تلنبار می‌شد و کابوس روز چهاردهم که باید جواب پس می‌دادم. دفترهای خالی مشق‌های ننوشته هنوز هم از پس 20 سال، کابوس شب‌های من است. اما من خوشبینم و امیدوار برایتان دعا می‌کنم.
به‌قول خودم در نقشی که در نمایش آخرم بازی کردم: «تا اون بالایی نخواد، آب از آب تکون نمی‌خوره.» پس به شکل یک دختر دبیرستانی احساساتی فقط بلدم دعا کنم تا خداوند بخواهد برایتان و برای ما که کلید تدبیر و امید بالاخره در این قفل بچرخد و باز کند درهای بسته‌ای را که پشتشان خیلی‌ها منتظر ایستاده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.