|

شجاع باشید

رضا گوران . کارگردان تئاتر

آقای رییس‌جمهور، آقای روحانی، سلام. صدروز از دولت شما می‌گذرد و به‌گمان من زمان مناسبی برای قضاوت نیست که قضاوت کار ما نیست و زمان، بزرگترین داور است. حتی اگر باورش نداشته باشیم. حتی اگر حافظه کوتاه‌مدت که قادر به فراموشی تاریخ و مردان تاریخ است وادارمان کند دولت شما را قضاوت کنیم. آنچه این روزها به گمان من مایه رنجش است- نه آنکه باعثش شما باشید- قضاوت‌های شتابزده و نیاز به گفتن از چیزهایی است که تخصصی در آن‌ نداریم. این رنجش فرهنگی این روزها حاصل صبر پرشده است که سرریز و لب‌سوز است. اما لب‌دوز نیست و شاید سبکی آرامی را سبب شود که آرامشش زودگذر و تاثیر تلخش بس دیر می‌گذرد. باید دید چه پیش آمده که چنین بی‌طاقت به همه چیز بدبین شده‌ایم و نزول پرسرعت این صبر عمومی به کجا خواهد رسید. من همچون همه آنان که باور دارند برای ساختن باید سوخت؛ حتی اگر عمر به دیدن حاصل کفاف ندهد منتظرم و هیچ لذتی از این انتظار نمی‌برم. خسته‌ام اما از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنم. چون دیگر دوستان تئاتری‌ام که برای هیچ‌چیز جز فرهنگ سرزمینمان پای خودشان، کارشان و شناسنامه‌های ایرانی‌شان ایستاده‌اند و هنوز به همه‌چیز امیدوارند و زیر باران هجمه و قضاوت‌های کور سر خم نمی‌کنند. تئاتر یعنی دیالوگ آقا. یعنی فرار از من آقا. یعنی گذشتن از هیولای ناسیراب من آقا. یعنی انتشار هیچ در دیگران آقا. به شما پیشنهاد می‌کنم تئاتر ببینید. اتفاقی تئاتر ببینید. با برنامه از قبل تعیین‌شده سراغ ما نیایید. ناگهان ببینید تا حرف‌های ناگهان‌مان را بشنوید. همچنان منتظریم تا بدانیم مردان محترمی که در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای تئاتر گذاشتید از کجا شروع می‌کنند تا ما کنارشان باشیم. از کجا شروع می‌کنند به ترمیم دوهزار فارغ‌التحصیل هرساله تئاتر که شغلی در انتظارشان نیست. یا آن عده بسیار که فرصت کار برایشان نیست. چون مکان‌های تئاتر محدودند. اعتماد کمرنگ است. سالن‌های تازه می‌خواهیم و بیش از چنین خواسته‌ای می‌خواهیم بدانیم خود شما به تئاتر علاقه دارید؟ اگر دارید بگویید آخرین نمایشی که دیده‌اید چه بوده است؟ دوستش داشتید؟ کار چه کسی بوده ‌است؟
ناگهانی به تئاتر بیایید ما آماده‌ایم. ما میزبان خوبی برای دشمنانی که سرزده هم آمده بودند، بودیم. برای دوستان که حدیث دیگری است. ما کنار شماییم و کنار هر آن کس که سربلندی این وطن را بخواهد ایستاده‌ایم. پس از شما بسیار کسان ایستاده بودند. بعد از ما هم خواهند ایستاد. سرزمین ما آبستن شجاعان است. مادر مردانی است که از انفاق خود هراسی ندارند. شما وارث تبار شجاعانید. شما و همکارانتان. پس توقع بیجایی نیست اگر بخواهیم شجاع باشید و بر پایمردی‌تان اگر بر حق است استوار بایستید و اگر آنچه شما خواستید نشد بگویید. اگر نتوانید بگویید بگذارید صداقت جای ریا، همراهی جای قضاوت، نقد جای افترا، عمل جای وعده و غرور جای حقارت را دوباره بگیرد. پایدار باشید.
آقای رییس‌جمهور، آقای روحانی، سلام. صدروز از دولت شما می‌گذرد و به‌گمان من زمان مناسبی برای قضاوت نیست که قضاوت کار ما نیست و زمان، بزرگترین داور است. حتی اگر باورش نداشته باشیم. حتی اگر حافظه کوتاه‌مدت که قادر به فراموشی تاریخ و مردان تاریخ است وادارمان کند دولت شما را قضاوت کنیم. آنچه این روزها به گمان من مایه رنجش است- نه آنکه باعثش شما باشید- قضاوت‌های شتابزده و نیاز به گفتن از چیزهایی است که تخصصی در آن‌ نداریم. این رنجش فرهنگی این روزها حاصل صبر پرشده است که سرریز و لب‌سوز است. اما لب‌دوز نیست و شاید سبکی آرامی را سبب شود که آرامشش زودگذر و تاثیر تلخش بس دیر می‌گذرد. باید دید چه پیش آمده که چنین بی‌طاقت به همه چیز بدبین شده‌ایم و نزول پرسرعت این صبر عمومی به کجا خواهد رسید. من همچون همه آنان که باور دارند برای ساختن باید سوخت؛ حتی اگر عمر به دیدن حاصل کفاف ندهد منتظرم و هیچ لذتی از این انتظار نمی‌برم. خسته‌ام اما از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنم. چون دیگر دوستان تئاتری‌ام که برای هیچ‌چیز جز فرهنگ سرزمینمان پای خودشان، کارشان و شناسنامه‌های ایرانی‌شان ایستاده‌اند و هنوز به همه‌چیز امیدوارند و زیر باران هجمه و قضاوت‌های کور سر خم نمی‌کنند. تئاتر یعنی دیالوگ آقا. یعنی فرار از من آقا. یعنی گذشتن از هیولای ناسیراب من آقا. یعنی انتشار هیچ در دیگران آقا. به شما پیشنهاد می‌کنم تئاتر ببینید. اتفاقی تئاتر ببینید. با برنامه از قبل تعیین‌شده سراغ ما نیایید. ناگهان ببینید تا حرف‌های ناگهان‌مان را بشنوید. همچنان منتظریم تا بدانیم مردان محترمی که در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای تئاتر گذاشتید از کجا شروع می‌کنند تا ما کنارشان باشیم. از کجا شروع می‌کنند به ترمیم دوهزار فارغ‌التحصیل هرساله تئاتر که شغلی در انتظارشان نیست. یا آن عده بسیار که فرصت کار برایشان نیست. چون مکان‌های تئاتر محدودند. اعتماد کمرنگ است. سالن‌های تازه می‌خواهیم و بیش از چنین خواسته‌ای می‌خواهیم بدانیم خود شما به تئاتر علاقه دارید؟ اگر دارید بگویید آخرین نمایشی که دیده‌اید چه بوده است؟ دوستش داشتید؟ کار چه کسی بوده ‌است؟
ناگهانی به تئاتر بیایید ما آماده‌ایم. ما میزبان خوبی برای دشمنانی که سرزده هم آمده بودند، بودیم. برای دوستان که حدیث دیگری است. ما کنار شماییم و کنار هر آن کس که سربلندی این وطن را بخواهد ایستاده‌ایم. پس از شما بسیار کسان ایستاده بودند. بعد از ما هم خواهند ایستاد. سرزمین ما آبستن شجاعان است. مادر مردانی است که از انفاق خود هراسی ندارند. شما وارث تبار شجاعانید. شما و همکارانتان. پس توقع بیجایی نیست اگر بخواهیم شجاع باشید و بر پایمردی‌تان اگر بر حق است استوار بایستید و اگر آنچه شما خواستید نشد بگویید. اگر نتوانید بگویید بگذارید صداقت جای ریا، همراهی جای قضاوت، نقد جای افترا، عمل جای وعده و غرور جای حقارت را دوباره بگیرد. پایدار باشید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.