کنسرتهای آنلاین برای روزگار قرنطینه
در روزهای کرونا، تالار وحدت که اغلب در حین اجراها مملو از جمعیت بود، شب گذشته برای دومینبار کنسرتی بدون تماشاگر را تجربه کرد و هنرمندان روی صحنه بهجای قرارگرفتن در مقابل مخاطبان، تنها در برابر دوربینها و صندلیهای خالی قرار داشتند که فضایی غریب را ایجاد
کرده بود. به گزارش ایسنا، کنسرت آنلاین کیوان ساکت و وحید تاج با همراهی گروه نوازندگان وزیری، شامگاه شنبه (۳۰ فروردین) در میان صندلیهای خالی تالار وحدت به صورت زنده پخش شد. هربار با اجرای یک قطعه، سکوت حاکم میشد و البته خبری از تشویق تماشاگران هم نبود.
محمد دلنوازی (عود)، سروش عازمیخواه (پیانو)، اشکان مرادی (کمانچه)، علی فربدنیا (نی)، یحیی علوی (سنتور)، مهدی غلامی (دف و بندیر)، سیاوش ساکت (سازهای کوبهای)، سالار زمانیان (تار) و کیارش ساکت (شورانگیز) در این اجرا حضور داشتند. پیش از آغاز کنسرت، کیوان ساکت بیان کرد: به دلیل شیوع بیماری کرونا مردم نتوانستند به سالنهای کنسرت برای تماشای اجراهای ما بیایند، ولی اکنون خوشحالم که با کمک تکنولوژی توانستیم به حضور آنها برویم؛ هرچند که آنها اینجا نیستند، ولی موج گرمشان را احساس خواهیم کرد. درست است که ما نمیتوانیم مردم را ببینیم، ولی بهجای اینکه تنها هزار نفر اجرای ما را تماشا کنند، ممکن است تعداد خیلی بیشتری به تماشای این کنسرت بنشینند؛ افرادی که به هر دلیلی شاید امکان شرکت در این کنسرتها را نداشته باشند.
وحید تاج نیز عنوان کرد: اعضای گروه وزیری سالهاست در کنار هم کار میکنند. نام این گروه به اسم بزرگمردی مانند استاد علینقی وزیری ثبت شده است. البته اینکه اکنون در سالنی بدون تماشاگر قرار داریم تقریبا عجیب است و تا به حال هیچوقت تالار وحدت را تا این حد سوتوکور ندیدهایم و همیشه مملو از تماشاگران بوده است، ولی به قول آقای ساکت، مخاطبان میتوانند انرژی خود را از خانههایشان در سراسر کشور به ما منتقل کنند. پس از اینکه هنرمندان در جایگاه خود قرار گرفتند، دوربین روی کیوان ساکت قرار گرفت که در حال نواختن سهتار با ریتمی ملایم بود. درعینحال نماهایی از تالار وحدتی که خالی از تماشاچی بود به تصویر کشیده میشد. آوای زیبا و دلنشین سهتار در سالن پخش میشد. آرامش موسیقی ایرانی انسان را برای لحظاتی هم که شده از آشوب ذهنی این روزها دور میکرد.
قطعهای که ساکت مینواخت، تنظیمی متنوع داشت؛ بهگونهای که هر لحظه ریتم و آوایی جدید ایجاد میکرد و به تنهایی میتوانست ذهن مخاطب را با خود همراه کند. اینبار اعضای ارکستر در کنار یکدیگر قرار گرفته و با ریتمی تند شروع به نواختن کردند. ریتم در جاهایی کمی فروآمده و دوباره اوج میگرفت. این روند برای دقایقی ادامه داشت تا اینکه صدای تار ساکت با وضوح بیشتری شنیده میشد. ارکستر باز هم ریتم قبلی را در پیش گرفت. در بین سازها، نوازنده پیانو هم همراهی میکرد.
قطعه بعد با ریتمی ملایمتر آغاز شده و اینبار خواننده به کار اضافه شد و شعر معروف «دلا دیدی» را از هوشنگ ابتهاج میخواند: «دلا دیدی که خورشید از شب سرد/ چو آتش سر ز خاکستر برآورد». این قطعه ریتمی تقریبا یکسان داشت و فرازونشیب خاصی در آن به چشم نمیخورد.
ساکت بار دیگر فرمان آغاز قطعه بعد را داد و ارکستر با ریتمی سریع شروع به کار کرد که البته در ابتدای کار توقفهایی کوتاه داشت که ریتم کماکان پس از آن تغییر میکرد. آغاز قطعه بعد نیز با تارنوازی ساکت بود که پس از لحظاتی تنها آوای سوزناک نی به گوش میرسید. خواننده آواز سر میداد: «آی گل زردُم، گل زردُم/ بیا با هم بمانیم، از سر درد» و در کنار آن تار نواخته میشد. قطعه بعد نیز شعر سوزناک هوشنگ ابتهاج درباره وطن بود که ریتمی محزون داشت. «خسته و دور از او/ سینه پر شور از او/ قاصد آرزو خاک وطن کو؟/ آه ز بیگانگی! داد ز آوارگی! خاک پاک وطنم ایران من...». بخش بعدی پس از همنوازی ارکستر، با تکنوازی عود آغاز و در ادامه آوای آشنایی دیگر توسط ارکستر ایجاد شد. خوانده شد «تو که درد دل دیوانه من میدانی/ چند دور از تو خورم خون جگر پنهانی/ عاشق عشقم و دیوانه دیوانگیام/ منما راه که دارم سر سرگردانی».
پس از دقایقی تکنوازی سنتور و همنوازی ارکستر با شوروحالی زیبا، باز هم نوبت به ساکت رسید و برای لحظاتی شروع به تکنوازی کرد و پس از لحظاتی سازهای ارکستر باز هم با هم ترکیب شده و خواننده برای آخرینبار باز هم دوباره برای وطن خواند و خواستار رفع بلا شد. «باران تو ببار، مگر تو بشویی سیاهی از همهجا را».
در روزهای کرونا، تالار وحدت که اغلب در حین اجراها مملو از جمعیت بود، شب گذشته برای دومینبار کنسرتی بدون تماشاگر را تجربه کرد و هنرمندان روی صحنه بهجای قرارگرفتن در مقابل مخاطبان، تنها در برابر دوربینها و صندلیهای خالی قرار داشتند که فضایی غریب را ایجاد
کرده بود. به گزارش ایسنا، کنسرت آنلاین کیوان ساکت و وحید تاج با همراهی گروه نوازندگان وزیری، شامگاه شنبه (۳۰ فروردین) در میان صندلیهای خالی تالار وحدت به صورت زنده پخش شد. هربار با اجرای یک قطعه، سکوت حاکم میشد و البته خبری از تشویق تماشاگران هم نبود.
محمد دلنوازی (عود)، سروش عازمیخواه (پیانو)، اشکان مرادی (کمانچه)، علی فربدنیا (نی)، یحیی علوی (سنتور)، مهدی غلامی (دف و بندیر)، سیاوش ساکت (سازهای کوبهای)، سالار زمانیان (تار) و کیارش ساکت (شورانگیز) در این اجرا حضور داشتند. پیش از آغاز کنسرت، کیوان ساکت بیان کرد: به دلیل شیوع بیماری کرونا مردم نتوانستند به سالنهای کنسرت برای تماشای اجراهای ما بیایند، ولی اکنون خوشحالم که با کمک تکنولوژی توانستیم به حضور آنها برویم؛ هرچند که آنها اینجا نیستند، ولی موج گرمشان را احساس خواهیم کرد. درست است که ما نمیتوانیم مردم را ببینیم، ولی بهجای اینکه تنها هزار نفر اجرای ما را تماشا کنند، ممکن است تعداد خیلی بیشتری به تماشای این کنسرت بنشینند؛ افرادی که به هر دلیلی شاید امکان شرکت در این کنسرتها را نداشته باشند.
وحید تاج نیز عنوان کرد: اعضای گروه وزیری سالهاست در کنار هم کار میکنند. نام این گروه به اسم بزرگمردی مانند استاد علینقی وزیری ثبت شده است. البته اینکه اکنون در سالنی بدون تماشاگر قرار داریم تقریبا عجیب است و تا به حال هیچوقت تالار وحدت را تا این حد سوتوکور ندیدهایم و همیشه مملو از تماشاگران بوده است، ولی به قول آقای ساکت، مخاطبان میتوانند انرژی خود را از خانههایشان در سراسر کشور به ما منتقل کنند. پس از اینکه هنرمندان در جایگاه خود قرار گرفتند، دوربین روی کیوان ساکت قرار گرفت که در حال نواختن سهتار با ریتمی ملایم بود. درعینحال نماهایی از تالار وحدتی که خالی از تماشاچی بود به تصویر کشیده میشد. آوای زیبا و دلنشین سهتار در سالن پخش میشد. آرامش موسیقی ایرانی انسان را برای لحظاتی هم که شده از آشوب ذهنی این روزها دور میکرد.
قطعهای که ساکت مینواخت، تنظیمی متنوع داشت؛ بهگونهای که هر لحظه ریتم و آوایی جدید ایجاد میکرد و به تنهایی میتوانست ذهن مخاطب را با خود همراه کند. اینبار اعضای ارکستر در کنار یکدیگر قرار گرفته و با ریتمی تند شروع به نواختن کردند. ریتم در جاهایی کمی فروآمده و دوباره اوج میگرفت. این روند برای دقایقی ادامه داشت تا اینکه صدای تار ساکت با وضوح بیشتری شنیده میشد. ارکستر باز هم ریتم قبلی را در پیش گرفت. در بین سازها، نوازنده پیانو هم همراهی میکرد.
قطعه بعد با ریتمی ملایمتر آغاز شده و اینبار خواننده به کار اضافه شد و شعر معروف «دلا دیدی» را از هوشنگ ابتهاج میخواند: «دلا دیدی که خورشید از شب سرد/ چو آتش سر ز خاکستر برآورد». این قطعه ریتمی تقریبا یکسان داشت و فرازونشیب خاصی در آن به چشم نمیخورد.
ساکت بار دیگر فرمان آغاز قطعه بعد را داد و ارکستر با ریتمی سریع شروع به کار کرد که البته در ابتدای کار توقفهایی کوتاه داشت که ریتم کماکان پس از آن تغییر میکرد. آغاز قطعه بعد نیز با تارنوازی ساکت بود که پس از لحظاتی تنها آوای سوزناک نی به گوش میرسید. خواننده آواز سر میداد: «آی گل زردُم، گل زردُم/ بیا با هم بمانیم، از سر درد» و در کنار آن تار نواخته میشد. قطعه بعد نیز شعر سوزناک هوشنگ ابتهاج درباره وطن بود که ریتمی محزون داشت. «خسته و دور از او/ سینه پر شور از او/ قاصد آرزو خاک وطن کو؟/ آه ز بیگانگی! داد ز آوارگی! خاک پاک وطنم ایران من...». بخش بعدی پس از همنوازی ارکستر، با تکنوازی عود آغاز و در ادامه آوای آشنایی دیگر توسط ارکستر ایجاد شد. خوانده شد «تو که درد دل دیوانه من میدانی/ چند دور از تو خورم خون جگر پنهانی/ عاشق عشقم و دیوانه دیوانگیام/ منما راه که دارم سر سرگردانی».
پس از دقایقی تکنوازی سنتور و همنوازی ارکستر با شوروحالی زیبا، باز هم نوبت به ساکت رسید و برای لحظاتی شروع به تکنوازی کرد و پس از لحظاتی سازهای ارکستر باز هم با هم ترکیب شده و خواننده برای آخرینبار باز هم دوباره برای وطن خواند و خواستار رفع بلا شد. «باران تو ببار، مگر تو بشویی سیاهی از همهجا را».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.