|

وقتی تصمیم گرفتیم مجازی شویم

آسیه اسکندرزاده. معلم

روزهای سرد بهمن یکی پس از دیگری سپری می‌شد، سالی پر از اتفاقات تلخ و شیرین؛ اما من هر بار که وارد کلاس می‌شدم و با ذکر زیبای یا‌علی برنامه روز را شروع می‌کردم، امیدوار می‌شدم روزهای خوبی را با دانش‌آموزانم تجربه خواهم کرد. همین‌طور که ضرب‌آهنگ پایان سال و شروع سال جدید تندتر می‌شد، ما نیز به سبب تجربه در سال‌های قبل، حرکت رو به جلو در آموزشمان را سریع‌تر می‌کردیم. هر روز برنامه‌های جشن سال نو را مرور می‌کردیم؛ اما هنوز در داغ ترور سردار سلیمانی بودیم که زمزمه‌های ورود بیماری خطرناکی در جهان به گوش رسید. عجب سالی گذشت؛ پر از حوادث تلخ و ناراحت‌کننده. متأسفانه ایران نیز در اسفند 98 درگیر ویروس (کووید19) شد. تنها نقطه امیدم این بود که پزشکان می‌گفتند کودکان به کروناویروس مبتلا نمی‌شوند. خدا را شکر کردم و از او خواستم تا فرزندانم را در پناهش حفظ کند. از بد حادثه اولین ابزار برای کنترل بیماری، تعطیلی مدارس بود.
شوکی دیگر برای سیستم آموزشی بعد از تعطیلات طولانی آلودگی هوا؛ اما این بار عمیق‌تر و سخت‌تر. هفته‌های متمادی به صورت تعطیلی‌های چند روز در میان که عملا آموزش حضوری را غیر‌ممکن کرد.
تمام شور و شوق عید تبدیل به ترس و نگرانی در جامعه شد؛ اما بعد از چند روز معلمان نیز مانند مدافعان سلامت، آستین‌ها را بالا زده و به صورت خودجوش با حمایت‌های وزارت آموزش‌و‌پرورش اقدام به ادامه آموزش به صورت مجازی کردند.
وقتی خودم شروع به فعالیت کردم، راه پیش‌رو را بسیار سخت و طاقت‌فرسا دیدم. دسترسی به پیام‌رسان‌ها بسیار سخت، همراه‌کردن اولیا سخت‌تر و اینکه چطور می‌توان بدون تخته و گچ و کلاس، درس داد. ولی جهادی زیبا شکل گرفت و معلمی روستایی برای آموزش درس ریاضی از یخچال خانه‌اش بهره برد. معلم فداکار دیگری روی کف اتاق خانه‌اش با یک تلفن همراه ساده شروع به آموزش کرد.
بودن با شاگردان از هر روز هفت صبح تا ساعت 13 تبدیل شد به از هفت صبح تا پاسی از شب با دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان. دیدن تکالیف و پرسش‌های مجازی و آزمون‌های آنلاین شد جزئی از آموزش در روزهای پایانی سالی که با حوادثی عجیب و کوله‌باری از تجربه، در حال تمام‌شدن بود؛ اما وقتی به این چند ماه که گذشت فکر می‌کنم، باور قوی‌تری می‌گوید اگر مشکلی نتواند ما را شکست بدهد، حتما ما را قوی‌تر می‌کند.
شاید این ویروس بسیاری از مردم جهان را غمگین و بیمار کرد، ولی در گذار از این دوران سخت، من به‌عنوان یک معلم فهمیدم که چقدر در آموزش می‌توانم رشد کنم و خود را به ابزارهایی مانند تخته، گچ و کلاس محدود ندانم و باور کنم آموزش یعنی اثرگذاری در خارج از زمان و مکان. در پایان لازم است بگویم دست‌مریزاد معلمان دلسوز این مرز‌و‌بوم که شاید در این ایام سخت، تلاشتان کمتر دیده شد.
روزهای سرد بهمن یکی پس از دیگری سپری می‌شد، سالی پر از اتفاقات تلخ و شیرین؛ اما من هر بار که وارد کلاس می‌شدم و با ذکر زیبای یا‌علی برنامه روز را شروع می‌کردم، امیدوار می‌شدم روزهای خوبی را با دانش‌آموزانم تجربه خواهم کرد. همین‌طور که ضرب‌آهنگ پایان سال و شروع سال جدید تندتر می‌شد، ما نیز به سبب تجربه در سال‌های قبل، حرکت رو به جلو در آموزشمان را سریع‌تر می‌کردیم. هر روز برنامه‌های جشن سال نو را مرور می‌کردیم؛ اما هنوز در داغ ترور سردار سلیمانی بودیم که زمزمه‌های ورود بیماری خطرناکی در جهان به گوش رسید. عجب سالی گذشت؛ پر از حوادث تلخ و ناراحت‌کننده. متأسفانه ایران نیز در اسفند 98 درگیر ویروس (کووید19) شد. تنها نقطه امیدم این بود که پزشکان می‌گفتند کودکان به کروناویروس مبتلا نمی‌شوند. خدا را شکر کردم و از او خواستم تا فرزندانم را در پناهش حفظ کند. از بد حادثه اولین ابزار برای کنترل بیماری، تعطیلی مدارس بود.
شوکی دیگر برای سیستم آموزشی بعد از تعطیلات طولانی آلودگی هوا؛ اما این بار عمیق‌تر و سخت‌تر. هفته‌های متمادی به صورت تعطیلی‌های چند روز در میان که عملا آموزش حضوری را غیر‌ممکن کرد.
تمام شور و شوق عید تبدیل به ترس و نگرانی در جامعه شد؛ اما بعد از چند روز معلمان نیز مانند مدافعان سلامت، آستین‌ها را بالا زده و به صورت خودجوش با حمایت‌های وزارت آموزش‌و‌پرورش اقدام به ادامه آموزش به صورت مجازی کردند.
وقتی خودم شروع به فعالیت کردم، راه پیش‌رو را بسیار سخت و طاقت‌فرسا دیدم. دسترسی به پیام‌رسان‌ها بسیار سخت، همراه‌کردن اولیا سخت‌تر و اینکه چطور می‌توان بدون تخته و گچ و کلاس، درس داد. ولی جهادی زیبا شکل گرفت و معلمی روستایی برای آموزش درس ریاضی از یخچال خانه‌اش بهره برد. معلم فداکار دیگری روی کف اتاق خانه‌اش با یک تلفن همراه ساده شروع به آموزش کرد.
بودن با شاگردان از هر روز هفت صبح تا ساعت 13 تبدیل شد به از هفت صبح تا پاسی از شب با دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان. دیدن تکالیف و پرسش‌های مجازی و آزمون‌های آنلاین شد جزئی از آموزش در روزهای پایانی سالی که با حوادثی عجیب و کوله‌باری از تجربه، در حال تمام‌شدن بود؛ اما وقتی به این چند ماه که گذشت فکر می‌کنم، باور قوی‌تری می‌گوید اگر مشکلی نتواند ما را شکست بدهد، حتما ما را قوی‌تر می‌کند.
شاید این ویروس بسیاری از مردم جهان را غمگین و بیمار کرد، ولی در گذار از این دوران سخت، من به‌عنوان یک معلم فهمیدم که چقدر در آموزش می‌توانم رشد کنم و خود را به ابزارهایی مانند تخته، گچ و کلاس محدود ندانم و باور کنم آموزش یعنی اثرگذاری در خارج از زمان و مکان. در پایان لازم است بگویم دست‌مریزاد معلمان دلسوز این مرز‌و‌بوم که شاید در این ایام سخت، تلاشتان کمتر دیده شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.