روزی چندبار کرونا میگیرم
محمد باقرزاده: درست خاطرم نیست چندروز از آن عصر سرد اولین روز اسفند که خبر کرونا حتی به بیآرتی پر از مسافر خط تجریش - ولیعصر هم رسیده بود، گذشته است اما سوز سرمای زمستان جای خود را به هوای دلنشین بهار داده است. حالا چند روزی است که «دورکار» شدهایم و من همین یک ساعت پیش گزارشی درباره آمار و اعداد مبتلایان و جانباختگان کرونا را به پایان رساندهام. شوفاژ را روی کمترین درجه ممکن تنظیم میکنم و یکبار دیگر از هزارویک تا هزارو 20 و برای اطمینان خاطر تا هزارو 25 هم میشمارم و با دستان صابونی شیر آب را باز میکنم، دستانم را که خوب با آب میشویم، شیر را میبندم که بروم بخوابم. عصر بعد از چند روز خانهنشینی، تا همین مغازه سرکوچه رفتم و وقتی برگشتم، مستقیم سراغ همین شیر آب رفتم؛ اینکه در این لحظاتی که چشمانم تشنه خواب است، از کجا سروکله این فکر پیدا شده را نمیدانم اما خوب میدانم که ممکن است شیر آب ویروسی شده باشد و من باید اول شیر را ضدعفونی کنم و بعد، یکبار دیگر مراسم 25ثانیهای را به جا بیاورم.
پیشانیام خیس عرق است، گلویم درد میکند و نفَسم بالا نمیآید، سوزش دردی در ریه مدام بیشتر میشود و بدنم درد میکند، من واقعا کرونا گرفتهام... . با زنگ بیداری موبایل که بیدار میشوم، نه اثری از عرق پیشانی هست و نه گلودرد؛ چنددقیقه به این فکر میکنم که من دیشب به ویروس کرونا مبتلا شدم یا این ویروس را در خواب دیدهام؟ به نتیجهای نمیرسم اما اگر کرونا هم گرفتهام الان خوبم و هیچ اثری از دردهای دیشب نیست. پیاز، سیر، زنجبیل، دارچین و خلاصه هر چیزی را که در اینروزها برای تقویت سیستم ایمنی بدن توصیه شده(البته باید همینجا درباره روغن بنفشه از خود رفع اتهام کنم و بگویم که درباره انتخاب یکی از دو گزینه عمل به توصیه روغنبنفشهای یا کرونا، من ویروس خوشرنگ جهانگستر را پذیرفتم) باهم سرخ میکنم و یک تخممرغی هم به آنها اضافه میکنم. دارم نان را روی شعله گاز زیرورو میکنم که صدای زنگ موبایل، پادکست صبحانه با خبر و تازهترین خبر از واکسن کرونا را ناتمام میگذارد؛ پشت خط دوستی است که در اولین روز انتشار خبر کرونا میهمان من بوده و حالا میگوید خواب عجیبی دیده است: خواب دیدم دو نفرمان کرونا گرفتهایم و داخل یک فضای
قرنطینه بیخیال در انتظار سفر ابدی هستیم. میگویم که این اثر اخبار و فکر و خیال است و باید راهی برای کمتر فکرکردن به کرونا پیدا کنیم. حتی اگر خبرنگار حوزه سلامت هم نباشی، واقعا راهی برای کمتوجهی به اخبار کرونا در این روزها وجود دارد؟
هر روز که میگذرد، چه در خواب و چه در بیداری، این توهم کرونا با من است؛ گویی هر اتفاقی نشانهای از همان ویروسی است که حالا اخبار میگوید سراغ همه میآید ولی باید این شیب را مدیریت کرد. کرونا و دورکاری برنامه عادی زندگی بسیاری از مردم این سیاره را تغییر داده و ساعت خواب من هم در همین دو، سه هفته چندصد درجه تغییر کرده و مدام در گردش است. مثلا همین سهشنبه هفته گذشته شیفت صفحهبندی به من رسیده بود و باید پس از حدود دو هفته خانهنشینی، به دفتر روزنامه میرفتم. حوالی ظهر باز آثار شبیه به سرماخوردگی از راه رسید که آثار اینروزها هشداری درباره کرونا هم هست. گفتم ساعتی استراحت کنم و بعد برای کار به روزنامه بروم و برای اطمینان خاطر ساعت موبایل را هم تنظیم کردم. نمیدانم چقدر گذشته که صدای وحشتناکتر از انفجار بمبهایی که فیلمها نشان میدهد، دیوارهای خانه را به لرزه درآورد. شاید حدود نیممتر پریدم و در همین فاصله درباره عامل این صدا، تنها چیزی که به ذهن درگیر خوابوخیالم رسید، برخورد همان شهابسنگ چندروز گذشته اخبار با کره زمین رسید. چندثانیه بعد که بالاخره دستم به موبایل رسید، خبری از شهابسنگ نبود اما مرگ و
قطععضو چندین نفر براثر ترقههای چهارشنبهسوری سرخط اخبار بود. به این فکر میکنم که این اصرار بر خمپارهبازی چهارشنبهسوری، یعنی که زندگی عادی است یا اینکه میخواهند بگویند بیایید خیال کنیم زندگی عادی است؟ وسط همین فکروخیال پیام فردی را میبینم که از روزها پیش برای حضور در برنامهای تلویزیونی هماهنگ شده بود؛ دوستی از دستاندرکاران برنامه از من خواسته بود که او را دعوت کنم اما چند ساعت مانده به اجرای زنده پیامش رسید که حسی شبیه به کرونا دارد و بهتر است برنامه به روزهای آینده موکول شود... .
این خاطرات شخصی، بخشی از تجربه جمعی ما ایرانیان و حتی ساکنان دیگر کشورهای درگیر ویروس کرونا در چند هفته گذشته است؛ روزهایی که مرز خیال و واقعیت از بین رفته و وسواس یکهتازی میکند. وسواسی که اینروزها شرط عقل محسوب میشود، خیالی که ناخواسته ذهن را درگیر میکند و استرسی که از ترکیب اخبار درست و نادرست ولی هر دو ناامیدکننده بشر را محصور کرده است، حتما آثارش با نابودی کرونا، محو نخواهد شد. حتی اگر پادزهر کرونا بهسرعت سر بربیاورد و روزهای تلخ و سیاه را به روشنی و زندگی واگذار کند، بازهم تا مدتها این خیال و واقعیت جای پیشین خود را پیدا نخواهند نکرد و وسواسهای امروز ناگهانی محو نخواهد شد؛ اگر این مقدمه را بپذیریم، احتمالا خواهیم پذیرفت که اهمیت آموزشهای روانشناختی و زندگی درست در شرایط بحران دستکمی از توصیه برای مقابله با شیوع کرونا و دستشستن دائمی ندارد.
محمد باقرزاده: درست خاطرم نیست چندروز از آن عصر سرد اولین روز اسفند که خبر کرونا حتی به بیآرتی پر از مسافر خط تجریش - ولیعصر هم رسیده بود، گذشته است اما سوز سرمای زمستان جای خود را به هوای دلنشین بهار داده است. حالا چند روزی است که «دورکار» شدهایم و من همین یک ساعت پیش گزارشی درباره آمار و اعداد مبتلایان و جانباختگان کرونا را به پایان رساندهام. شوفاژ را روی کمترین درجه ممکن تنظیم میکنم و یکبار دیگر از هزارویک تا هزارو 20 و برای اطمینان خاطر تا هزارو 25 هم میشمارم و با دستان صابونی شیر آب را باز میکنم، دستانم را که خوب با آب میشویم، شیر را میبندم که بروم بخوابم. عصر بعد از چند روز خانهنشینی، تا همین مغازه سرکوچه رفتم و وقتی برگشتم، مستقیم سراغ همین شیر آب رفتم؛ اینکه در این لحظاتی که چشمانم تشنه خواب است، از کجا سروکله این فکر پیدا شده را نمیدانم اما خوب میدانم که ممکن است شیر آب ویروسی شده باشد و من باید اول شیر را ضدعفونی کنم و بعد، یکبار دیگر مراسم 25ثانیهای را به جا بیاورم.
پیشانیام خیس عرق است، گلویم درد میکند و نفَسم بالا نمیآید، سوزش دردی در ریه مدام بیشتر میشود و بدنم درد میکند، من واقعا کرونا گرفتهام... . با زنگ بیداری موبایل که بیدار میشوم، نه اثری از عرق پیشانی هست و نه گلودرد؛ چنددقیقه به این فکر میکنم که من دیشب به ویروس کرونا مبتلا شدم یا این ویروس را در خواب دیدهام؟ به نتیجهای نمیرسم اما اگر کرونا هم گرفتهام الان خوبم و هیچ اثری از دردهای دیشب نیست. پیاز، سیر، زنجبیل، دارچین و خلاصه هر چیزی را که در اینروزها برای تقویت سیستم ایمنی بدن توصیه شده(البته باید همینجا درباره روغن بنفشه از خود رفع اتهام کنم و بگویم که درباره انتخاب یکی از دو گزینه عمل به توصیه روغنبنفشهای یا کرونا، من ویروس خوشرنگ جهانگستر را پذیرفتم) باهم سرخ میکنم و یک تخممرغی هم به آنها اضافه میکنم. دارم نان را روی شعله گاز زیرورو میکنم که صدای زنگ موبایل، پادکست صبحانه با خبر و تازهترین خبر از واکسن کرونا را ناتمام میگذارد؛ پشت خط دوستی است که در اولین روز انتشار خبر کرونا میهمان من بوده و حالا میگوید خواب عجیبی دیده است: خواب دیدم دو نفرمان کرونا گرفتهایم و داخل یک فضای
قرنطینه بیخیال در انتظار سفر ابدی هستیم. میگویم که این اثر اخبار و فکر و خیال است و باید راهی برای کمتر فکرکردن به کرونا پیدا کنیم. حتی اگر خبرنگار حوزه سلامت هم نباشی، واقعا راهی برای کمتوجهی به اخبار کرونا در این روزها وجود دارد؟
هر روز که میگذرد، چه در خواب و چه در بیداری، این توهم کرونا با من است؛ گویی هر اتفاقی نشانهای از همان ویروسی است که حالا اخبار میگوید سراغ همه میآید ولی باید این شیب را مدیریت کرد. کرونا و دورکاری برنامه عادی زندگی بسیاری از مردم این سیاره را تغییر داده و ساعت خواب من هم در همین دو، سه هفته چندصد درجه تغییر کرده و مدام در گردش است. مثلا همین سهشنبه هفته گذشته شیفت صفحهبندی به من رسیده بود و باید پس از حدود دو هفته خانهنشینی، به دفتر روزنامه میرفتم. حوالی ظهر باز آثار شبیه به سرماخوردگی از راه رسید که آثار اینروزها هشداری درباره کرونا هم هست. گفتم ساعتی استراحت کنم و بعد برای کار به روزنامه بروم و برای اطمینان خاطر ساعت موبایل را هم تنظیم کردم. نمیدانم چقدر گذشته که صدای وحشتناکتر از انفجار بمبهایی که فیلمها نشان میدهد، دیوارهای خانه را به لرزه درآورد. شاید حدود نیممتر پریدم و در همین فاصله درباره عامل این صدا، تنها چیزی که به ذهن درگیر خوابوخیالم رسید، برخورد همان شهابسنگ چندروز گذشته اخبار با کره زمین رسید. چندثانیه بعد که بالاخره دستم به موبایل رسید، خبری از شهابسنگ نبود اما مرگ و
قطععضو چندین نفر براثر ترقههای چهارشنبهسوری سرخط اخبار بود. به این فکر میکنم که این اصرار بر خمپارهبازی چهارشنبهسوری، یعنی که زندگی عادی است یا اینکه میخواهند بگویند بیایید خیال کنیم زندگی عادی است؟ وسط همین فکروخیال پیام فردی را میبینم که از روزها پیش برای حضور در برنامهای تلویزیونی هماهنگ شده بود؛ دوستی از دستاندرکاران برنامه از من خواسته بود که او را دعوت کنم اما چند ساعت مانده به اجرای زنده پیامش رسید که حسی شبیه به کرونا دارد و بهتر است برنامه به روزهای آینده موکول شود... .
این خاطرات شخصی، بخشی از تجربه جمعی ما ایرانیان و حتی ساکنان دیگر کشورهای درگیر ویروس کرونا در چند هفته گذشته است؛ روزهایی که مرز خیال و واقعیت از بین رفته و وسواس یکهتازی میکند. وسواسی که اینروزها شرط عقل محسوب میشود، خیالی که ناخواسته ذهن را درگیر میکند و استرسی که از ترکیب اخبار درست و نادرست ولی هر دو ناامیدکننده بشر را محصور کرده است، حتما آثارش با نابودی کرونا، محو نخواهد شد. حتی اگر پادزهر کرونا بهسرعت سر بربیاورد و روزهای تلخ و سیاه را به روشنی و زندگی واگذار کند، بازهم تا مدتها این خیال و واقعیت جای پیشین خود را پیدا نخواهند نکرد و وسواسهای امروز ناگهانی محو نخواهد شد؛ اگر این مقدمه را بپذیریم، احتمالا خواهیم پذیرفت که اهمیت آموزشهای روانشناختی و زندگی درست در شرایط بحران دستکمی از توصیه برای مقابله با شیوع کرونا و دستشستن دائمی ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.