سال بد رفت و من زنده شدم
پژمان موسوی: سخت است در روز آخر سال نوشتن؛ در روز آخر سال 98 سختتر! سالی که سختی و غم کم نداشت، فراق و رفتن کم نداشت، بحران و مصیبت هم. چگونه میتوان در روز پایانی این سال نوشت و همچنان چشمانتظار سالی دیگر و روزهای بهتر بود؟ آن هم دقیقا در گیرودار بزرگترین بحران این سالها؛ کرونا...سانتیمانتال نباید بود؛ هیچکدام از رویدادهای تلخ امسال به این زودیها فراموشمان نمیشود، نباید هم بشود، وسط بحران هم نباید خوشبینی مطلق را ترویج داد و این همه سختی را روی دوش مردم ندید. سخن اما این است: با روزهای پیشِرو چه باید کرد؟ با سالی که چند ساعت دیگر نو میشود چه؟ چگونه میتوان در عین واقعبینی، امیدوار به روزهای در راه بود؟واقعیت را نمیتوان تغییر داد؛ این یک اصل اساسی است، اما به قدر خود و به سهمِ خود که میتوان روی واقعیت تأثیر گذاشت؛ اما میتوان که بیتفاوت از کنار واقعیتها نگذشت؛ میتوان مردم را دید، میتوان درد و رنجها را کم کرد، میتوان در ویرانیها سهیم نشد، میتوان مطالبهگر بود، میتوان آزادیخواه و عدالتطلب بود، میتوان کتاب خواند، میتوان موسیقی گوش داد، میتوان شاد بود، میتوان کیفیت زندگی را
بالا برد. فکرش را بکنید! اگر تمام این «میتوانها» واقعی میشد، آیا باز هم واقعیات مثل اکنون بود؟ یا هر کس به سهم خود توانسته بود اندکی از واقعیت را تغییر داده و جهان را جای بهتری برای زندگی میکرد. همین دو روز پیش مردی جهان خاکی ما را ترک گفت که یکسره شور و شعور برای تغییر بود؛ «فریبرز رییسدانا» از جمله آنانی بود که در تمام عمر خود کوشید جامعه را اندکی به جامعه آرمانی خود نزدیک کند، جامعهای که در آن انسانها سهم بیشتری از آزادی و برابری داشته باشند. اینکه او تا چه حد به هدف خود رسید، موضوع بحث ما نیست، موضوع، تلاش برای رسیدن و کوشش برای تغییرِ جامعهای است که فقط نمیتوان از آن انتظار داشت، باید برای آن دست به کار هم شد و آستینها را بالا زد. همین راه هم پیشِروی ماست؛ میتوان دست روی دست گذاشت و با ناامیدی و تلخی، تنها نداشتنها را شمرد، میتوان هم با امیدواری به «فردا»، قدمی در راه آبادی و آزادی برداشت: در راه یک جامعه بهتر، یک زیست انسانیتر.درست است، همهچیز دست ما نیست، دولتها و حاکمیتها اصولا نقش مهمتری در تحقق این امور دارند، اما تلاش ما را هم نباید دستکم گرفت؛ هم مؤثر است و هم دولتها را
به تلاشی مضاعف و به تغییرِ رویکردی اساسی وامیدارد. بیخود نبود مرحوم امیرحسین آریانپور همیشه میگفت: «روز ما فرداست، فردا روشن است»...
سال نو و روز نو مبارک
پژمان موسوی: سخت است در روز آخر سال نوشتن؛ در روز آخر سال 98 سختتر! سالی که سختی و غم کم نداشت، فراق و رفتن کم نداشت، بحران و مصیبت هم. چگونه میتوان در روز پایانی این سال نوشت و همچنان چشمانتظار سالی دیگر و روزهای بهتر بود؟ آن هم دقیقا در گیرودار بزرگترین بحران این سالها؛ کرونا...سانتیمانتال نباید بود؛ هیچکدام از رویدادهای تلخ امسال به این زودیها فراموشمان نمیشود، نباید هم بشود، وسط بحران هم نباید خوشبینی مطلق را ترویج داد و این همه سختی را روی دوش مردم ندید. سخن اما این است: با روزهای پیشِرو چه باید کرد؟ با سالی که چند ساعت دیگر نو میشود چه؟ چگونه میتوان در عین واقعبینی، امیدوار به روزهای در راه بود؟واقعیت را نمیتوان تغییر داد؛ این یک اصل اساسی است، اما به قدر خود و به سهمِ خود که میتوان روی واقعیت تأثیر گذاشت؛ اما میتوان که بیتفاوت از کنار واقعیتها نگذشت؛ میتوان مردم را دید، میتوان درد و رنجها را کم کرد، میتوان در ویرانیها سهیم نشد، میتوان مطالبهگر بود، میتوان آزادیخواه و عدالتطلب بود، میتوان کتاب خواند، میتوان موسیقی گوش داد، میتوان شاد بود، میتوان کیفیت زندگی را
بالا برد. فکرش را بکنید! اگر تمام این «میتوانها» واقعی میشد، آیا باز هم واقعیات مثل اکنون بود؟ یا هر کس به سهم خود توانسته بود اندکی از واقعیت را تغییر داده و جهان را جای بهتری برای زندگی میکرد. همین دو روز پیش مردی جهان خاکی ما را ترک گفت که یکسره شور و شعور برای تغییر بود؛ «فریبرز رییسدانا» از جمله آنانی بود که در تمام عمر خود کوشید جامعه را اندکی به جامعه آرمانی خود نزدیک کند، جامعهای که در آن انسانها سهم بیشتری از آزادی و برابری داشته باشند. اینکه او تا چه حد به هدف خود رسید، موضوع بحث ما نیست، موضوع، تلاش برای رسیدن و کوشش برای تغییرِ جامعهای است که فقط نمیتوان از آن انتظار داشت، باید برای آن دست به کار هم شد و آستینها را بالا زد. همین راه هم پیشِروی ماست؛ میتوان دست روی دست گذاشت و با ناامیدی و تلخی، تنها نداشتنها را شمرد، میتوان هم با امیدواری به «فردا»، قدمی در راه آبادی و آزادی برداشت: در راه یک جامعه بهتر، یک زیست انسانیتر.درست است، همهچیز دست ما نیست، دولتها و حاکمیتها اصولا نقش مهمتری در تحقق این امور دارند، اما تلاش ما را هم نباید دستکم گرفت؛ هم مؤثر است و هم دولتها را
به تلاشی مضاعف و به تغییرِ رویکردی اساسی وامیدارد. بیخود نبود مرحوم امیرحسین آریانپور همیشه میگفت: «روز ما فرداست، فردا روشن است»...
سال نو و روز نو مبارک
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.