سالِ «آتابای»
نیکی کریمی
برای من سال 1398 با ساخت فیلم «آتابای» گره خورده است. اوایل سال - اردیبهشتماه - به نوشتن و پایان نگارش فیلمنامه اختصاص داشت. بعد از آن پیشتولید را شروع کردیم. هرچند از ماههای پایانی سال 1397 به دنبال پیداکردن لوکیشن مناسب در شهر زیبای خوی بودیم، اما همچنان در بهار 1398 هم به جستوجوی دهکدهای مناسب برای فیلمبرداری پرداختیم. در کنار دستیارانم، سفرهای متعددی داشتیم تا اینکه «دِه» مدنظرمان برای فیلمبرداری را پیدا کردیم. بعد از آن اکیپ در «خوی» مستقر شدند و بلافاصله فیلمبرداری را آغاز کردیم. «آتابای» فیلم سختی بود و جزئیات زیادی داشت و تازه در کنار آن باید به مسائل مهمی مانند سرمایهگذاری فیلم هم توجه میکردم. بااینحال مهم برای ما نتیجه کار بود. مراحل تولید و پستولید فیلم تا بهمنماه امسال ادامه پیدا کرد. سپس فیلم در بخش مسابقه (سودای سیمرغ) جشنواره فیلم فجر پذیرفته شد و به نمایش درآمد ... در کنار مسائل فیلمسازی مثل همه مردم شاهد حوادث تلخی مانند گرانی بنزین، سقوط هواپیما و ... بودم. امسال روزهای پرالتهابی برای مردم ایران رقم خورد. حالا هم در اسفندماه درگیر شیوع «کرونا» شدهایم... وقتی به این ماجراها نگاه میکنم، میبینم یکسری از حوادث قابل پیشگیری بودند و یکسری هم خارج از اراده بشری هستند؛ مثل همین شیوع «کرونا». باوجوداین درگیر سرنوشت محتومی شدیم که جهان هم درگیر شده. امروز به دلیل سیطره رسانههای اجتماعی، مردم جهان از حال یکدیگر سریع باخبر میشوند. آنها هم مشکلات ما را دارند، منتها شاید جنس مشکلات آنها مثل ما نیست! میدانم اگر در برخی موارد مدیریت درستی اعمال میشد، به راحتی این امکان فراهم بود که از بروز برخی از حوادث جلوگیری شود، اما خب همیشه آن چیزی نمیشود که انسان توقع دارد! بااینحال هر انسانی در هر جایی باید به وظیفه خود عمل کند. امید و انگیزه هم همیشه کمکرسان بوده، اما همیشه هم قرار نیست همهچیز بر وفق مراد ما باشد! بااینحال طی سالهایی که در سینما کار کردهام، میدانم مناسبات حاکم بر آن چیست. سینما هم یکجور «زندگی» است که برای «تداوم حضور» و «بودن» فقط باید به شانهها و پاهای خودت اعتماد کنی. در طی این سالها آموختهام اگر با وجود همه تلاشهایم نادیده گرفته شدهام، ولی همچنان ادامه دهم، چون زندگی، بیش از «هدف»، «مسیر» است که باید قدر لحظات را دانست، چون شیوه زندگی بهگونهای نیست که همیشه با انسان همراه شود. به همین دلیل در این روزهای پایان سال ۱۳۹۸ برای مردم ایران آرزوی سلامتی دارم و خودم را در خانه قرنطینه کردهام تا به وظیفه خودم عمل کنم، اما همچنان منتظر روزهای خوب هم هستم ... .
برای من سال 1398 با ساخت فیلم «آتابای» گره خورده است. اوایل سال - اردیبهشتماه - به نوشتن و پایان نگارش فیلمنامه اختصاص داشت. بعد از آن پیشتولید را شروع کردیم. هرچند از ماههای پایانی سال 1397 به دنبال پیداکردن لوکیشن مناسب در شهر زیبای خوی بودیم، اما همچنان در بهار 1398 هم به جستوجوی دهکدهای مناسب برای فیلمبرداری پرداختیم. در کنار دستیارانم، سفرهای متعددی داشتیم تا اینکه «دِه» مدنظرمان برای فیلمبرداری را پیدا کردیم. بعد از آن اکیپ در «خوی» مستقر شدند و بلافاصله فیلمبرداری را آغاز کردیم. «آتابای» فیلم سختی بود و جزئیات زیادی داشت و تازه در کنار آن باید به مسائل مهمی مانند سرمایهگذاری فیلم هم توجه میکردم. بااینحال مهم برای ما نتیجه کار بود. مراحل تولید و پستولید فیلم تا بهمنماه امسال ادامه پیدا کرد. سپس فیلم در بخش مسابقه (سودای سیمرغ) جشنواره فیلم فجر پذیرفته شد و به نمایش درآمد ... در کنار مسائل فیلمسازی مثل همه مردم شاهد حوادث تلخی مانند گرانی بنزین، سقوط هواپیما و ... بودم. امسال روزهای پرالتهابی برای مردم ایران رقم خورد. حالا هم در اسفندماه درگیر شیوع «کرونا» شدهایم... وقتی به این ماجراها نگاه میکنم، میبینم یکسری از حوادث قابل پیشگیری بودند و یکسری هم خارج از اراده بشری هستند؛ مثل همین شیوع «کرونا». باوجوداین درگیر سرنوشت محتومی شدیم که جهان هم درگیر شده. امروز به دلیل سیطره رسانههای اجتماعی، مردم جهان از حال یکدیگر سریع باخبر میشوند. آنها هم مشکلات ما را دارند، منتها شاید جنس مشکلات آنها مثل ما نیست! میدانم اگر در برخی موارد مدیریت درستی اعمال میشد، به راحتی این امکان فراهم بود که از بروز برخی از حوادث جلوگیری شود، اما خب همیشه آن چیزی نمیشود که انسان توقع دارد! بااینحال هر انسانی در هر جایی باید به وظیفه خود عمل کند. امید و انگیزه هم همیشه کمکرسان بوده، اما همیشه هم قرار نیست همهچیز بر وفق مراد ما باشد! بااینحال طی سالهایی که در سینما کار کردهام، میدانم مناسبات حاکم بر آن چیست. سینما هم یکجور «زندگی» است که برای «تداوم حضور» و «بودن» فقط باید به شانهها و پاهای خودت اعتماد کنی. در طی این سالها آموختهام اگر با وجود همه تلاشهایم نادیده گرفته شدهام، ولی همچنان ادامه دهم، چون زندگی، بیش از «هدف»، «مسیر» است که باید قدر لحظات را دانست، چون شیوه زندگی بهگونهای نیست که همیشه با انسان همراه شود. به همین دلیل در این روزهای پایان سال ۱۳۹۸ برای مردم ایران آرزوی سلامتی دارم و خودم را در خانه قرنطینه کردهام تا به وظیفه خودم عمل کنم، اما همچنان منتظر روزهای خوب هم هستم ... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.