|

فیتیله‌پیچ شدن‌ها

سعید برآبادی

بعید هم نیست شکل شهر عوض شده باشد؛ دو سه روز بارندگی، هوا را سبک و خنک کرده؛ گوگردها و ازت‌ها را شسته و برده به هفت‌سوراخ فاضلابی پایتخت تا فراموش شود فعلا؛ درست مثل احساسی که صبح یکشنبه‌ای در اوایل آذر مردم دارند، سبکی و اندکی آرامش. از رادیو تاکسی، صدای مجری اخبار می‌آید و نزدیکی‌های هفت تیر، می‌شود از لای ساختمان‌ها کمی از رشته کوه‌های البرز را هم دید. رادیو از مذاکرات می‌گوید و مدام کلمه «توافق» با جهت و بی‌جهت تکرار می‌شود و پشتش هم یک موسیقی آذری که ریتم سه‌چهارم و حال‌وهوای مارش‌اش، همه را توی صندلی‌ها، کمی جابه‌جا می‌کند! آنکه جلو نشسته و بازوها و گوش شکسته‌اش داد می‌زند که ورزشکار است، می‌گوید: «فیتیله‌پیچ‌شدن‌ها!» و همه لبخند می‌زنند. مرد خوشمزه‌ای است، حرف‌هایش لوطی‌وار و البته نه‌چندان با سواد؛ اما سواد سیاسی‌اش یک‌جورهایی کشتی‌گیرانه است: «تو رینگ کشتی هم همینه، نباید از طرف هیکلی بترسی، باید از این ریزه‌میزه‌ها ترسید، مثل همین که حتی اسمش هم ظریفه. وقتی اومد تو زمین جزو مصدوم‌ها بود اما ببین چطور کولاک کرد!» آن یکی که کنار من نشسته، حرف را عوض می‌کند: «البته خیلی هم خبری نیست قربان. فعلا فقط یک بخشی از پول‌ها را برمی‌گردانند که البته مال من و شما هم نیست!» طرف می‌گوید: «بُرد مهمه، نگاه کن وضع پرسپولیس رو؟ نبری، قهرمان هم که باشی، بازنده‌ای!» برای شنیدن بقیه حرف‌ها سری به دو کتاب‌فروشی زیر پل می‌زنم؛ از آن گلستان کتاب، جز ثالث و چشمه، کتابفروشی دیگری باقی نمانده. داخل کتاب‌فروشی‌ها اما بحث از مذاکرات هست. زیر پل کریمخان، خانم پیری کنار گاری انارفروشی ایستاده و آبنبات به مردم می‌دهد. خیلی‌ها فکر می‌کنند صلواتی است اما خانم با ته صدای نیکو خردمند و همان لبخند آرام می‌گوید: «به سلامتی خود جوون‌ها، به سلامتی و سرافرازی شما.» به من می‌گوید که سال‌ها بوده که دیگر ناامید شده از بهترشدن اوضاع. می‌گوید: «وقتی که تحریم‌ها شروع شد، گفتم بدبخت شدیم، گرفتار به نان شب، آنقدر ناامید شده بودم که حتی فکر نمی‌کردم آقای روحانی هم بتواند کاری بکند. اما الان خیلی خوشحالم. کمر همه زیر بار این فشار اقتصادی داشت خرد می‌شد.» می‌پرسم مگر حالا قرار است از فردا ارزانی شود؟ می‌گوید: «لااقل از این دیگر گران‌تر نمی‌شود.» می‌گویم پس امید به شما بازگشته؟ می‌خندد و با دستکش‌های سفیدش به سمت نقاشی دیواری بزرگی اشاره می‌کند که رویش نوشته «آمریکا؛ خون جوانان ما می‌چکد از چنگ تو». میدان هفت‌تیر اما در التهاب هر روز است؛ انگار که هیچ اتفاقی‌نیفتاده اما چند نفری بیشتر از روزهای دیگر، جلو دکه روزنامه‌فروشی ایستاده‌اند. بحث، پای دکه هم گه‌گاه می‌گیرد و ول می‌کند. بعضی‌ها به بعضی از روزنامه‌ها خرده می‌گیرند که چرا خبر درستی از مذاکرات ندارند و همه جلو یکی دو تا روزنامه خاص جمع شده‌اند. قیافه‌ها بشاش است؛ متلک‌ها هم شروع شده البته، یکی می‌خواند «یه‌دل می‌گه برم‌برم...» و یکی دیگر می‌پرد وسط ترانه‌خوانی‌اش که «حالا کی بریزیم بیرون و بترکونیم؟» می‌گویم مگر بازی جام‌جهانی بوده؟ و با خودم می‌گویم، شاید هم باشد، کسی چه می‌داند بنده خداها برای رسیدن به همین توافقات شاید کوچک، چه شبی را گذرانده‌اند در ژنو.
بعید هم نیست شکل شهر عوض شده باشد؛ دو سه روز بارندگی، هوا را سبک و خنک کرده؛ گوگردها و ازت‌ها را شسته و برده به هفت‌سوراخ فاضلابی پایتخت تا فراموش شود فعلا؛ درست مثل احساسی که صبح یکشنبه‌ای در اوایل آذر مردم دارند، سبکی و اندکی آرامش. از رادیو تاکسی، صدای مجری اخبار می‌آید و نزدیکی‌های هفت تیر، می‌شود از لای ساختمان‌ها کمی از رشته کوه‌های البرز را هم دید. رادیو از مذاکرات می‌گوید و مدام کلمه «توافق» با جهت و بی‌جهت تکرار می‌شود و پشتش هم یک موسیقی آذری که ریتم سه‌چهارم و حال‌وهوای مارش‌اش، همه را توی صندلی‌ها، کمی جابه‌جا می‌کند! آنکه جلو نشسته و بازوها و گوش شکسته‌اش داد می‌زند که ورزشکار است، می‌گوید: «فیتیله‌پیچ‌شدن‌ها!» و همه لبخند می‌زنند. مرد خوشمزه‌ای است، حرف‌هایش لوطی‌وار و البته نه‌چندان با سواد؛ اما سواد سیاسی‌اش یک‌جورهایی کشتی‌گیرانه است: «تو رینگ کشتی هم همینه، نباید از طرف هیکلی بترسی، باید از این ریزه‌میزه‌ها ترسید، مثل همین که حتی اسمش هم ظریفه. وقتی اومد تو زمین جزو مصدوم‌ها بود اما ببین چطور کولاک کرد!» آن یکی که کنار من نشسته، حرف را عوض می‌کند: «البته خیلی هم خبری نیست قربان. فعلا فقط یک بخشی از پول‌ها را برمی‌گردانند که البته مال من و شما هم نیست!» طرف می‌گوید: «بُرد مهمه، نگاه کن وضع پرسپولیس رو؟ نبری، قهرمان هم که باشی، بازنده‌ای!» برای شنیدن بقیه حرف‌ها سری به دو کتاب‌فروشی زیر پل می‌زنم؛ از آن گلستان کتاب، جز ثالث و چشمه، کتابفروشی دیگری باقی نمانده. داخل کتاب‌فروشی‌ها اما بحث از مذاکرات هست. زیر پل کریمخان، خانم پیری کنار گاری انارفروشی ایستاده و آبنبات به مردم می‌دهد. خیلی‌ها فکر می‌کنند صلواتی است اما خانم با ته صدای نیکو خردمند و همان لبخند آرام می‌گوید: «به سلامتی خود جوون‌ها، به سلامتی و سرافرازی شما.» به من می‌گوید که سال‌ها بوده که دیگر ناامید شده از بهترشدن اوضاع. می‌گوید: «وقتی که تحریم‌ها شروع شد، گفتم بدبخت شدیم، گرفتار به نان شب، آنقدر ناامید شده بودم که حتی فکر نمی‌کردم آقای روحانی هم بتواند کاری بکند. اما الان خیلی خوشحالم. کمر همه زیر بار این فشار اقتصادی داشت خرد می‌شد.» می‌پرسم مگر حالا قرار است از فردا ارزانی شود؟ می‌گوید: «لااقل از این دیگر گران‌تر نمی‌شود.» می‌گویم پس امید به شما بازگشته؟ می‌خندد و با دستکش‌های سفیدش به سمت نقاشی دیواری بزرگی اشاره می‌کند که رویش نوشته «آمریکا؛ خون جوانان ما می‌چکد از چنگ تو». میدان هفت‌تیر اما در التهاب هر روز است؛ انگار که هیچ اتفاقی‌نیفتاده اما چند نفری بیشتر از روزهای دیگر، جلو دکه روزنامه‌فروشی ایستاده‌اند. بحث، پای دکه هم گه‌گاه می‌گیرد و ول می‌کند. بعضی‌ها به بعضی از روزنامه‌ها خرده می‌گیرند که چرا خبر درستی از مذاکرات ندارند و همه جلو یکی دو تا روزنامه خاص جمع شده‌اند. قیافه‌ها بشاش است؛ متلک‌ها هم شروع شده البته، یکی می‌خواند «یه‌دل می‌گه برم‌برم...» و یکی دیگر می‌پرد وسط ترانه‌خوانی‌اش که «حالا کی بریزیم بیرون و بترکونیم؟» می‌گویم مگر بازی جام‌جهانی بوده؟ و با خودم می‌گویم، شاید هم باشد، کسی چه می‌داند بنده خداها برای رسیدن به همین توافقات شاید کوچک، چه شبی را گذرانده‌اند در ژنو.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.