بوي عيدي، بوي توپ بوي کاغذرنگي!
محمدرضا نيکنژاد
در شرايط کنوني کمي دشوار است از نوروز و بهار و نو به نو شدن روزگار سخن گفت؛ در روزهايي که بخش بزرگي از جامعه درگير بيماري يا دستکم هراس از آن هستند؛ در روزهايي که آمارهاي رسمي و غيررسمي از درگذشت روزانه گروهي از هموطنان حکايت دارد و از آن دردناکتر، جانباختن کساني که خود بايد پاسبانان جان و تن شهروندان باشند؛ دکترها و پرستاران و کادر درماني عزيزي که مانند برگ خزان در پاي بيماران خود بر زمين ميريزند و داغي دوچندان بر دل جامعه مينشانند. آري دشوار است از کوبيدن شيشه غم به سنگ سخنگفتن. چراکه چندهفتهاي، نه! چندماهي است که هفترنگش شده است هفتاد و چه بسا هفتصد رنگ! آبان بود يا دي!؟ از افزايش بهاي بنزين آغاز شد يا از هواپيماي اوکرايني يا از جانباختگان کرمان!؟ حسابش از دستمان خارج شده! نميدانم اين همه مصيبت ناشي از بدشانسي ماست يا پيامد بيبرنامگي و بيتدبيري و باري بههرجهت، در جهان پيچيده و پرحادثه کنوني!؟ براي ما ايرانيان نوروز هميشه چيز ديگري بوده، نوروز باستاني، رستاخير طبيعت، نفسکشيدن زمين و سرزندگي و شادي و سبزي و طراوت و... اما اين روزها به جاي بوي عيدي، بوي توپ، بوي کاغذرنگي، بوي الکل و بوي ضدعفونيکنندههاي گران و گاه تقلبي حس ميشود و... آه! هر چه تلاش ميکنم از تلخي فاصله بگيرم، نميشود!
اين روزها براي ما معلمان نيز تجربهاي تازه در حال رخدادن است؛ تجربه آموزشهاي مجازي! چندباري به مدرسه رفتن و در کلاس و بدون بچههاي سرزنده و جوان، جلوي دوربين ايستادن و درسدادن هم تجربهاي است تازه اما بيروح! گرچه اين هم چندان بهدور از گرفتاري نبوده و نيست، بهويژه نبود امکانات و زيرساختهاي ضروري براي چنين آموزشهايي. نميدانم کسي يادش هست يا نه! روزگاري در دولت معجره هزاره سوم، وزيري آمد و سخن از مدرسههاي هوشمند راند. چندهفتهاي طول نکشيد که مديران به سفارش مقامهاي ارشد، تککلاسهايي از مدرسه را با پردههاي زيبا و يک دستگاه رايانه و يک ميز و صندلي شيک بزک کردند و دسته دسته خانوادهها را به مدرسه کشاندند و با نشاندادن در باغ سبز، دست در جيبشان کردند و وعده دادند که از شما چه پنهان قرار است همه کلاسهاي مدرسه چنين شود! اما وعده و وعيدها همان و هوشمندي مدرسهها هم همان! اما درد اصلي جاي ديگري است! در روزهايي که بسياري از مديران و معلمان خود را به در و ديوار ميزنند تا آموزش نفسزنان به کار خود ادامه دهد، گروهي شيرپاکخورده بخشنامه صادر ميکنند و مدرسهها را از بهرهگرفتن از پيامرسانهاي خارجي منع
ميکنند! کدام پيامرسان داخلي!؟ واقعا انصاف هم چيز خوبي است! آخر کسي نيست شعر باباطاهر را برايشان بخواند که: فلک در قصد آزارم چرايي/ گلم گر نيستي خارم چرايي. ته که باري ز دوشم بر نداري/ ميان بار سربارم چرايي...
بگذريم! واپسين روزهاي سال نحس 98 هستيم و سال نو در راه است. دشوار است اميدوارانه سخنگفتن و نوشتن اما انسان ناچار به اميد است. اميدواريم نخستين خبر خوش سال نو خبر تهيه دارو و واکسن براي کرونا باشد. اميدوارم از نخستين خبرها اين باشد که ديگر مادربزرگها و پدربزرگها هم نگران نباشند؛ ويروس به اين ارزشمندترين موجودات جهان آسيبي نخواهد رساند. اميدوارم کار و کاسبي مردم رونق بگيرد و نوروز براي همه پر از تندرستي و برکت و پول شود و... با اينا زمستونو سر ميکنم/ با اينا خستگيمو در ميکنم!
در شرايط کنوني کمي دشوار است از نوروز و بهار و نو به نو شدن روزگار سخن گفت؛ در روزهايي که بخش بزرگي از جامعه درگير بيماري يا دستکم هراس از آن هستند؛ در روزهايي که آمارهاي رسمي و غيررسمي از درگذشت روزانه گروهي از هموطنان حکايت دارد و از آن دردناکتر، جانباختن کساني که خود بايد پاسبانان جان و تن شهروندان باشند؛ دکترها و پرستاران و کادر درماني عزيزي که مانند برگ خزان در پاي بيماران خود بر زمين ميريزند و داغي دوچندان بر دل جامعه مينشانند. آري دشوار است از کوبيدن شيشه غم به سنگ سخنگفتن. چراکه چندهفتهاي، نه! چندماهي است که هفترنگش شده است هفتاد و چه بسا هفتصد رنگ! آبان بود يا دي!؟ از افزايش بهاي بنزين آغاز شد يا از هواپيماي اوکرايني يا از جانباختگان کرمان!؟ حسابش از دستمان خارج شده! نميدانم اين همه مصيبت ناشي از بدشانسي ماست يا پيامد بيبرنامگي و بيتدبيري و باري بههرجهت، در جهان پيچيده و پرحادثه کنوني!؟ براي ما ايرانيان نوروز هميشه چيز ديگري بوده، نوروز باستاني، رستاخير طبيعت، نفسکشيدن زمين و سرزندگي و شادي و سبزي و طراوت و... اما اين روزها به جاي بوي عيدي، بوي توپ، بوي کاغذرنگي، بوي الکل و بوي ضدعفونيکنندههاي گران و گاه تقلبي حس ميشود و... آه! هر چه تلاش ميکنم از تلخي فاصله بگيرم، نميشود!
اين روزها براي ما معلمان نيز تجربهاي تازه در حال رخدادن است؛ تجربه آموزشهاي مجازي! چندباري به مدرسه رفتن و در کلاس و بدون بچههاي سرزنده و جوان، جلوي دوربين ايستادن و درسدادن هم تجربهاي است تازه اما بيروح! گرچه اين هم چندان بهدور از گرفتاري نبوده و نيست، بهويژه نبود امکانات و زيرساختهاي ضروري براي چنين آموزشهايي. نميدانم کسي يادش هست يا نه! روزگاري در دولت معجره هزاره سوم، وزيري آمد و سخن از مدرسههاي هوشمند راند. چندهفتهاي طول نکشيد که مديران به سفارش مقامهاي ارشد، تککلاسهايي از مدرسه را با پردههاي زيبا و يک دستگاه رايانه و يک ميز و صندلي شيک بزک کردند و دسته دسته خانوادهها را به مدرسه کشاندند و با نشاندادن در باغ سبز، دست در جيبشان کردند و وعده دادند که از شما چه پنهان قرار است همه کلاسهاي مدرسه چنين شود! اما وعده و وعيدها همان و هوشمندي مدرسهها هم همان! اما درد اصلي جاي ديگري است! در روزهايي که بسياري از مديران و معلمان خود را به در و ديوار ميزنند تا آموزش نفسزنان به کار خود ادامه دهد، گروهي شيرپاکخورده بخشنامه صادر ميکنند و مدرسهها را از بهرهگرفتن از پيامرسانهاي خارجي منع
ميکنند! کدام پيامرسان داخلي!؟ واقعا انصاف هم چيز خوبي است! آخر کسي نيست شعر باباطاهر را برايشان بخواند که: فلک در قصد آزارم چرايي/ گلم گر نيستي خارم چرايي. ته که باري ز دوشم بر نداري/ ميان بار سربارم چرايي...
بگذريم! واپسين روزهاي سال نحس 98 هستيم و سال نو در راه است. دشوار است اميدوارانه سخنگفتن و نوشتن اما انسان ناچار به اميد است. اميدواريم نخستين خبر خوش سال نو خبر تهيه دارو و واکسن براي کرونا باشد. اميدوارم از نخستين خبرها اين باشد که ديگر مادربزرگها و پدربزرگها هم نگران نباشند؛ ويروس به اين ارزشمندترين موجودات جهان آسيبي نخواهد رساند. اميدوارم کار و کاسبي مردم رونق بگيرد و نوروز براي همه پر از تندرستي و برکت و پول شود و... با اينا زمستونو سر ميکنم/ با اينا خستگيمو در ميکنم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.