|

از توهم تا واقعیت کرونا

مهرنوش محمدی- کارشناس ارشد روان‌شناسی

همه ما ترس را تجربه کرده‌ایم، میزان خطری که با آن مواجه می‌شویم به مقدار زیاد به شغل، محل زندگی، اطرافیان و کسانی که با آنها در تعامل هستیم مربوط می‌شود. ترس و اضطراب طبیعی با واقعیت متناسب و البته تا حدودی لازم است.

اگر افراد نترسند احتیاط نمی‌کنند و از سلامتی خود مراقبت نمی‌کنند. اگر جان و سلامتی هر فرد برایش مهم باشد از آن محافظت کرده و به تبع آن به سلامتی و پویایی جامعه نیز کمک می‌کند؛ اما نکته حائز اهمیت این است که چه میزان از ترس و استرس لازم است؟ در پاسخ باید بگویم ترس تا جایی که زندگی عادی فرد را دچار اختلال نکند عادی و طبیعی است. این مقدمه را ذکر کردم تا به ترس امروز مردم جامعه نگاهی اجمالی داشته باشم.
این روزها با میهمان ناخوانده و جدیدی به نام بیماری کروناویروس درگیر شده‌ایم. البته جدا از مسری‌بودن این بیماری و نیز اقدامات پیشگیرانه‌ای که برای دچارنشدن به آن باید رعایت کنیم، موضوع دیگری که ذهن افراد جامعه را به خود درگیر کرده توهم بیماری است.
افراد دچار نوعی خودبیمارانگاری شده‌اند. خیلی اوقات ترس دچارشدن به این بیماری و حس تلقین‌پذیری است که افراد جامعه را درگیر می‌کند. همان‌گونه که گفته شد تا حدودی ترس لازم است زیرا باعث می‌شود اعضای جامعه بهداشت را رعایت کرده و به بیماری مبتلا نشوند؛ اما اگر این ترس و اضطراب بیش از حد باشد مقاومت بدن فرد پایین می‌آید که ریسک فاکتوری است برای ابتلا به این بیماری.
اما در این شرایط حساس چه کنیم که ترس بر ما غلبه نکرده و ما را بیمار نکند؟ برای این کار باید نکاتی را رعایت کرد که به برخی از آنها تیتروار در این یادداشت اشاره می‌کنم.
ترس و اضطراب خود را باید کنترل و مدیریت کرد، هر روز صبح با خود بگوییم من خوبم، من ورزش می‌کنم، من بهداشت فردی را رعایت می‌کنم و رژیم غذایی مناسب دارم، پس بیمار نمی‌شوم. ورزش‌کردن در خانه توصیه می‌شود نه در پارک و باشگاه ورزشی. اما با همه این اوصاف هستند افرادی که موازین بهداشتی را رعایت نکرده و با انجام رفتارهای خرافه و جهالت‌بار سلامت خود و تمام جامعه را به خطر می‌اندازند. این افراد مرا به یاد این آیه شریفه می‌اندازند: «قالوا لم تمسنا النار...و غرهم فی دینهم ما کانوا یفترون».
گفتند آسیب و آتش به ما نمی‌رسد به دین‌شان مغرور شدند و به خدا افترا بستند این کارها عبودیت نیست. پس احتیاط از اهم واجبات است، جسم ما و روح ما امانتی است از جانب پروردگار که باید از آن محافظت و همه امور را نیز به خدا واگذار کرد؛ بنابراین با رعایت نکات بهداشتی و پرهیز از خرافات و جهالت می‌توان این بحران را با موفقیت
پشت‌سر گذاشت.

همه ما ترس را تجربه کرده‌ایم، میزان خطری که با آن مواجه می‌شویم به مقدار زیاد به شغل، محل زندگی، اطرافیان و کسانی که با آنها در تعامل هستیم مربوط می‌شود. ترس و اضطراب طبیعی با واقعیت متناسب و البته تا حدودی لازم است.

اگر افراد نترسند احتیاط نمی‌کنند و از سلامتی خود مراقبت نمی‌کنند. اگر جان و سلامتی هر فرد برایش مهم باشد از آن محافظت کرده و به تبع آن به سلامتی و پویایی جامعه نیز کمک می‌کند؛ اما نکته حائز اهمیت این است که چه میزان از ترس و استرس لازم است؟ در پاسخ باید بگویم ترس تا جایی که زندگی عادی فرد را دچار اختلال نکند عادی و طبیعی است. این مقدمه را ذکر کردم تا به ترس امروز مردم جامعه نگاهی اجمالی داشته باشم.
این روزها با میهمان ناخوانده و جدیدی به نام بیماری کروناویروس درگیر شده‌ایم. البته جدا از مسری‌بودن این بیماری و نیز اقدامات پیشگیرانه‌ای که برای دچارنشدن به آن باید رعایت کنیم، موضوع دیگری که ذهن افراد جامعه را به خود درگیر کرده توهم بیماری است.
افراد دچار نوعی خودبیمارانگاری شده‌اند. خیلی اوقات ترس دچارشدن به این بیماری و حس تلقین‌پذیری است که افراد جامعه را درگیر می‌کند. همان‌گونه که گفته شد تا حدودی ترس لازم است زیرا باعث می‌شود اعضای جامعه بهداشت را رعایت کرده و به بیماری مبتلا نشوند؛ اما اگر این ترس و اضطراب بیش از حد باشد مقاومت بدن فرد پایین می‌آید که ریسک فاکتوری است برای ابتلا به این بیماری.
اما در این شرایط حساس چه کنیم که ترس بر ما غلبه نکرده و ما را بیمار نکند؟ برای این کار باید نکاتی را رعایت کرد که به برخی از آنها تیتروار در این یادداشت اشاره می‌کنم.
ترس و اضطراب خود را باید کنترل و مدیریت کرد، هر روز صبح با خود بگوییم من خوبم، من ورزش می‌کنم، من بهداشت فردی را رعایت می‌کنم و رژیم غذایی مناسب دارم، پس بیمار نمی‌شوم. ورزش‌کردن در خانه توصیه می‌شود نه در پارک و باشگاه ورزشی. اما با همه این اوصاف هستند افرادی که موازین بهداشتی را رعایت نکرده و با انجام رفتارهای خرافه و جهالت‌بار سلامت خود و تمام جامعه را به خطر می‌اندازند. این افراد مرا به یاد این آیه شریفه می‌اندازند: «قالوا لم تمسنا النار...و غرهم فی دینهم ما کانوا یفترون».
گفتند آسیب و آتش به ما نمی‌رسد به دین‌شان مغرور شدند و به خدا افترا بستند این کارها عبودیت نیست. پس احتیاط از اهم واجبات است، جسم ما و روح ما امانتی است از جانب پروردگار که باید از آن محافظت و همه امور را نیز به خدا واگذار کرد؛ بنابراین با رعایت نکات بهداشتی و پرهیز از خرافات و جهالت می‌توان این بحران را با موفقیت
پشت‌سر گذاشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.