|

ملت بزرگ و دیپلماسی بزرگ

احمد نقیب‌زاده . استاد دانشگاه تهران

چند سال پیش، از یکی از مسوولان بلندپایه دیپلماسی کشور پرسیدم بالاخره در این باب تا کجا خواهید ‏رفت، پاسخ داد مقام‌معظم‌رهبری فرموده‌اند وقتی به مرحله بازگشت‌ناپذیری در انرژی هسته‌ای ‏رسیدیم در همانجا خواهیم ایستاد. آفرین بر کِلک این استاد باد. اینک به همان مرحله رسیده، به صف ‏کشورهای صاحب دانش و فناوری هسته‌ای پیوسته و اقتدار را تا به آنجا رسانده‌ایم که شش کشور ‏بزرگ را در یک طرف و خود را در طرف دیگر بنشانیم و مذاکره کنیم. جان کری گفت در سال 2003 ‏که نگذاشتند به توافق برسیم.
ایران فقط هزارو500سانتریفیوژ داشت ولی الان 19هزارسانتریفیوژ دارد و اگر باز ‏نگذارند به توافقی دست یابیم، ایرانی‌ها از این هم فراتر می‌روند. چنین گزاره تلخی از دهان رییس ‏دیپلماسی آمریکا نتیجه مقاومت‌های مردم و مهندسی‌های کشتیبان بزرگی است که مستظهر به ‏درایتش آسوده به ساحل سعادت چشم دوخته‌ایم. این کار در زمانی صورت می‌گیرد که بسیاری از علوم ‏و فناوری‌ها، بومی شده و اگر ترمز تحریم برداشته شود شتاب پیشرفت، صدچندان می‌شود. آنها که ‏دیپلماسی موفق کشور را زیر سوال می‌برند یا چشم ندارند یا مصداق آیه شریفه «اولئک کالانعام» هستند و ‏یا منافع حقیرشان اجازه انصاف را از آنها گرفته است. ما که دانش هسته‌ای را تا حد عالی آن کسب ‏کرده و قصد سلاح هسته‌ای هم نداشته‌ایم هیچ باکی از بازرسی‌ها یا توقف در مکان رفیعی که در آن ‏قرار داریم به خود راه نمی‌دهیم. دستاوردها تا به آنجا ارزشمند و غرور‌آفرین است که نویسنده این ‏سطور به‌عنوان یکی از سیاست‌شناسان کشور باید اذعان کند که چاره‌ای جز اصلاح بعضی از نظریه‌‏های خود ندارد. باید بپذیریم که اراده قوی، بسیاری از ساختارها را شکسته و سلاح‌های مدرن را به ‏زانو درمی‌آورد. باید پذیرفت سیطره قدرت‌های بزرگ و ترس از آنها بیشتر از آنکه عینی باشد ذهنی ‏است و آنچه ملت‌های ضعیف را در ناتوانی نگه می‌دارد همین ترس است. از این پس باید به آینده نظر ‏دوخت و در پرتو تنش‌زدایی پیش‌آمده، دشمنان پلید منطقه‌ای را که توانسته‌اند از انزوای ایران بهره ‏گرفته و ایدئولوژی‌های واپس‌گرا و واپس‌مانده خود را که بسترساز تروریسم است در منطقه ‏بگسترانند در جای خود بنشانیم. باید به غربی‌های گمراه و غافل بفهمانیم که دشمن شما نه ایران بلکه ‏همان دوستان قرون وسطایی شما هستند. سربازان غربی نه به دست ایرانیان بلکه به وسیله دست‌پرورده‌‏های ایدئولوژیک دوستان شما به قتل می‌رسند. در چنین موقعیتی که صهیونیست‌ها و سعودی‌ها و پاره‌‏ای همسایگان به ظاهر دوست، نگران عادی‌شدن روابط خارجی ایران هستند، جا دارد از طرف آنان از ‏دوستان داخلی‌شان، که همان ساز را با آلتی دیگر می‌نوازند، تشکر کنیم و بگوییم چه زیباست وقتی آنقدر دستپاچه می‌شوید که از یاد می‌برید سکان دیپلماسی ‏کشور، در نهایت، به دست همان کسی است که خود را مرید او می‌دانید. چه زیباست وقتی همه‌چیز شفاف و ‏روشن باشد و جایی برای رانت‌خواری باقی نماند. اگر اشتباه کرده‌اید مانند من به اشتباه خود اعتراف ‏کرده و «فاقم وجهک لدین حنیفا» و مطمئن باشید مردم شما را خواهند بخشید. زشت است با نتانیاهوی ‏صهیونیست هم‌نفس شوید یا به فیصل و میصل اقتدا کنید. ‏
چند سال پیش، از یکی از مسوولان بلندپایه دیپلماسی کشور پرسیدم بالاخره در این باب تا کجا خواهید ‏رفت، پاسخ داد مقام‌معظم‌رهبری فرموده‌اند وقتی به مرحله بازگشت‌ناپذیری در انرژی هسته‌ای ‏رسیدیم در همانجا خواهیم ایستاد. آفرین بر کِلک این استاد باد. اینک به همان مرحله رسیده، به صف ‏کشورهای صاحب دانش و فناوری هسته‌ای پیوسته و اقتدار را تا به آنجا رسانده‌ایم که شش کشور ‏بزرگ را در یک طرف و خود را در طرف دیگر بنشانیم و مذاکره کنیم. جان کری گفت در سال 2003 ‏که نگذاشتند به توافق برسیم.
ایران فقط هزارو500سانتریفیوژ داشت ولی الان 19هزارسانتریفیوژ دارد و اگر باز ‏نگذارند به توافقی دست یابیم، ایرانی‌ها از این هم فراتر می‌روند. چنین گزاره تلخی از دهان رییس ‏دیپلماسی آمریکا نتیجه مقاومت‌های مردم و مهندسی‌های کشتیبان بزرگی است که مستظهر به ‏درایتش آسوده به ساحل سعادت چشم دوخته‌ایم. این کار در زمانی صورت می‌گیرد که بسیاری از علوم ‏و فناوری‌ها، بومی شده و اگر ترمز تحریم برداشته شود شتاب پیشرفت، صدچندان می‌شود. آنها که ‏دیپلماسی موفق کشور را زیر سوال می‌برند یا چشم ندارند یا مصداق آیه شریفه «اولئک کالانعام» هستند و ‏یا منافع حقیرشان اجازه انصاف را از آنها گرفته است. ما که دانش هسته‌ای را تا حد عالی آن کسب ‏کرده و قصد سلاح هسته‌ای هم نداشته‌ایم هیچ باکی از بازرسی‌ها یا توقف در مکان رفیعی که در آن ‏قرار داریم به خود راه نمی‌دهیم. دستاوردها تا به آنجا ارزشمند و غرور‌آفرین است که نویسنده این ‏سطور به‌عنوان یکی از سیاست‌شناسان کشور باید اذعان کند که چاره‌ای جز اصلاح بعضی از نظریه‌‏های خود ندارد. باید بپذیریم که اراده قوی، بسیاری از ساختارها را شکسته و سلاح‌های مدرن را به ‏زانو درمی‌آورد. باید پذیرفت سیطره قدرت‌های بزرگ و ترس از آنها بیشتر از آنکه عینی باشد ذهنی ‏است و آنچه ملت‌های ضعیف را در ناتوانی نگه می‌دارد همین ترس است. از این پس باید به آینده نظر ‏دوخت و در پرتو تنش‌زدایی پیش‌آمده، دشمنان پلید منطقه‌ای را که توانسته‌اند از انزوای ایران بهره ‏گرفته و ایدئولوژی‌های واپس‌گرا و واپس‌مانده خود را که بسترساز تروریسم است در منطقه ‏بگسترانند در جای خود بنشانیم. باید به غربی‌های گمراه و غافل بفهمانیم که دشمن شما نه ایران بلکه ‏همان دوستان قرون وسطایی شما هستند. سربازان غربی نه به دست ایرانیان بلکه به وسیله دست‌پرورده‌‏های ایدئولوژیک دوستان شما به قتل می‌رسند. در چنین موقعیتی که صهیونیست‌ها و سعودی‌ها و پاره‌‏ای همسایگان به ظاهر دوست، نگران عادی‌شدن روابط خارجی ایران هستند، جا دارد از طرف آنان از ‏دوستان داخلی‌شان، که همان ساز را با آلتی دیگر می‌نوازند، تشکر کنیم و بگوییم چه زیباست وقتی آنقدر دستپاچه می‌شوید که از یاد می‌برید سکان دیپلماسی ‏کشور، در نهایت، به دست همان کسی است که خود را مرید او می‌دانید. چه زیباست وقتی همه‌چیز شفاف و ‏روشن باشد و جایی برای رانت‌خواری باقی نماند. اگر اشتباه کرده‌اید مانند من به اشتباه خود اعتراف ‏کرده و «فاقم وجهک لدین حنیفا» و مطمئن باشید مردم شما را خواهند بخشید. زشت است با نتانیاهوی ‏صهیونیست هم‌نفس شوید یا به فیصل و میصل اقتدا کنید. ‏

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.