|

آزمونی برای بشریت

محمدعلي آرامي- متخصص مغز و اعصاب

بیماری کرونا از چین آغاز شد و با وجود تلاش‌های خیره‌کننده دولت چین در کنترل پخش این ویروس، راه خود را به همه نقاط جهان گشود. بی‌شک علت این گسترش سریع، رفت‌وآمدهای فراوان و تبادلات گوناگون روزمره و پیوسته بین کشورهای گوناگون است. گسترش مهاجرت، علم و ‌تکنولوژی و اقتصاد جهانی زمینه‌ساز این تبادلات اجتناب‌ناپذیر و غیرقابل چشم‌پوشی است. در این شرایط، کنترل گسترش بیماری اراده‌ای جدی و جهانی می‌طلبد. همه مردم جهان حسی مشترک پیدا می‌کنند و دور هم گرد می‌آیند تا خطری را که متوجه همه انسان‌هاست، از خود دور کنند. همه می‌دانند ضعف در کنترل بیماری از سوی مردمی در یک گوشه جهان پیامدهایی ناگوار برای همه ساکنان کره زمین دربر خواهد داشت. آری همه انسان‌ها و جوامع عضوی از این اتحادیه هستند و هر حلقه متزلزلی امکان پاره‌شدن و شکست این اتحاد را فراهم می‌آورد. از طرف دیگر، این انتقال و تداوم حیات ویروس است که باید متوقف شود. از آنجا که ویروس فقط در بدن انسان‌ها (و گاه حیوانات) می‌تواند رشد و تکثیر یابد، تنها پاشنه‌آشیل و ضعف این بیماری ممانعت از ورود ویروس به بدن انسان‌هاست. هر شخصی وظیفه دارد ابتدا درهای بدن خود را برای ورود این ویروس ببندد. پس نباید به منابع محتمل این ویروس که افراد مشکوک یا شناخته‌شده بیمار هستند، نزدیک شود. همچنین چنانچه خود فرد علائم بیماری را دارد، نباید به گونه‌ای رفتار کند که دیگران را در معرض ابتلا قرار دهد و لازم است تا زمان بهبودی خود را قرنطینه کند. این دو رفتار بهداشتی بنیاد قطع زنجیره انتقال و تداوم حیات ویروس و بیماری کروناست‌. اگر سالم هستید، بیمار نشوید (خودمراقبتی) و اگر بیمار هستید، دیگران را مبتلا نکنید (خودقرنطینه‌کردن). شیوه‌های عملی بسیار ساده‌اند: از آنجا که راه‌های ورود ویروس به بدن از طریق دهان و بینی و ‌چشم است، به‌هیچ‌وجه و تحت هیچ شرایطی دست‌های خود را به صورت خود نزنید و چون این احتمال به‌طور غیرارادی نیز وجود دارد، همیشه دست‌هایتان را ویروس‌زدایی‌شده نگه دارید که با شست‌وشوی مکرر دست‌ها با مواد ویروس‌کش مقدور است که خوشبختانه آب و صابون کافی است و در صورت شست‌وشوی درست، ویروس را از بین می‌برد. راه دیگر از طریق تنفس قطرات آلوده از منابع شناسایی‌نشده است که در این صورت با استفاده از ماسک در اماکن و برخوردهای نزدیک می‌توان مانع ورود و خروج ویروس از طریق دهان و بینی شد. همچنین به دلیل احتمال وجود افراد ناشناخته در تجمعات که ویروس را با خود حمل می‌کنند، از حضور در اماکن عمومی و تجمعات باید پرهیز کرد و در خانه‌هایتان بمانید. تراکم جمعیت امکان ابتلای افراد سالم و تداوم رشد و تکثیر ویروس را به‌شدت بالا می‌برد. همان‌طور که متوجه شدید، کنترل بیماری ساده به نظر می‌رسد، اما عزمی جدی و تلاشی همگانی و خستگی‌ناپذیر می‌طلبد. اگر همه انسان‌ها رفتار بهداشتی مذکور را رعایت کنند، بیماری را می‌توان تا حد ریشه‌کنی شکست داد. بنابراین یک وظیفه دیگر همه ما آموزش و نظارت بر رفتار هم‌نوعان و همشهریان‌مان است. رویارویی با ویروس کرونا آزمونی برای اراده همه مردم جهان و صد البته برای مردم ایران است؛ آزمون اتحاد جهانی، آزمون توانایی‌های فراوانی که طی سالیان گذشته در عرصه‌های گوناگون به دست آورده‌ایم. آیا این توانایی‌ها و پیشرفت‌های علم و تکنولوژی بشر را در این نبرد با کمترین تلفات نسبت به پاندمی‌های دیگر، پیروز خواهد کرد؟ باید ماند و دید.

بیماری کرونا از چین آغاز شد و با وجود تلاش‌های خیره‌کننده دولت چین در کنترل پخش این ویروس، راه خود را به همه نقاط جهان گشود. بی‌شک علت این گسترش سریع، رفت‌وآمدهای فراوان و تبادلات گوناگون روزمره و پیوسته بین کشورهای گوناگون است. گسترش مهاجرت، علم و ‌تکنولوژی و اقتصاد جهانی زمینه‌ساز این تبادلات اجتناب‌ناپذیر و غیرقابل چشم‌پوشی است. در این شرایط، کنترل گسترش بیماری اراده‌ای جدی و جهانی می‌طلبد. همه مردم جهان حسی مشترک پیدا می‌کنند و دور هم گرد می‌آیند تا خطری را که متوجه همه انسان‌هاست، از خود دور کنند. همه می‌دانند ضعف در کنترل بیماری از سوی مردمی در یک گوشه جهان پیامدهایی ناگوار برای همه ساکنان کره زمین دربر خواهد داشت. آری همه انسان‌ها و جوامع عضوی از این اتحادیه هستند و هر حلقه متزلزلی امکان پاره‌شدن و شکست این اتحاد را فراهم می‌آورد. از طرف دیگر، این انتقال و تداوم حیات ویروس است که باید متوقف شود. از آنجا که ویروس فقط در بدن انسان‌ها (و گاه حیوانات) می‌تواند رشد و تکثیر یابد، تنها پاشنه‌آشیل و ضعف این بیماری ممانعت از ورود ویروس به بدن انسان‌هاست. هر شخصی وظیفه دارد ابتدا درهای بدن خود را برای ورود این ویروس ببندد. پس نباید به منابع محتمل این ویروس که افراد مشکوک یا شناخته‌شده بیمار هستند، نزدیک شود. همچنین چنانچه خود فرد علائم بیماری را دارد، نباید به گونه‌ای رفتار کند که دیگران را در معرض ابتلا قرار دهد و لازم است تا زمان بهبودی خود را قرنطینه کند. این دو رفتار بهداشتی بنیاد قطع زنجیره انتقال و تداوم حیات ویروس و بیماری کروناست‌. اگر سالم هستید، بیمار نشوید (خودمراقبتی) و اگر بیمار هستید، دیگران را مبتلا نکنید (خودقرنطینه‌کردن). شیوه‌های عملی بسیار ساده‌اند: از آنجا که راه‌های ورود ویروس به بدن از طریق دهان و بینی و ‌چشم است، به‌هیچ‌وجه و تحت هیچ شرایطی دست‌های خود را به صورت خود نزنید و چون این احتمال به‌طور غیرارادی نیز وجود دارد، همیشه دست‌هایتان را ویروس‌زدایی‌شده نگه دارید که با شست‌وشوی مکرر دست‌ها با مواد ویروس‌کش مقدور است که خوشبختانه آب و صابون کافی است و در صورت شست‌وشوی درست، ویروس را از بین می‌برد. راه دیگر از طریق تنفس قطرات آلوده از منابع شناسایی‌نشده است که در این صورت با استفاده از ماسک در اماکن و برخوردهای نزدیک می‌توان مانع ورود و خروج ویروس از طریق دهان و بینی شد. همچنین به دلیل احتمال وجود افراد ناشناخته در تجمعات که ویروس را با خود حمل می‌کنند، از حضور در اماکن عمومی و تجمعات باید پرهیز کرد و در خانه‌هایتان بمانید. تراکم جمعیت امکان ابتلای افراد سالم و تداوم رشد و تکثیر ویروس را به‌شدت بالا می‌برد. همان‌طور که متوجه شدید، کنترل بیماری ساده به نظر می‌رسد، اما عزمی جدی و تلاشی همگانی و خستگی‌ناپذیر می‌طلبد. اگر همه انسان‌ها رفتار بهداشتی مذکور را رعایت کنند، بیماری را می‌توان تا حد ریشه‌کنی شکست داد. بنابراین یک وظیفه دیگر همه ما آموزش و نظارت بر رفتار هم‌نوعان و همشهریان‌مان است. رویارویی با ویروس کرونا آزمونی برای اراده همه مردم جهان و صد البته برای مردم ایران است؛ آزمون اتحاد جهانی، آزمون توانایی‌های فراوانی که طی سالیان گذشته در عرصه‌های گوناگون به دست آورده‌ایم. آیا این توانایی‌ها و پیشرفت‌های علم و تکنولوژی بشر را در این نبرد با کمترین تلفات نسبت به پاندمی‌های دیگر، پیروز خواهد کرد؟ باید ماند و دید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.