|

گيت اول باز شد

سحر طلوعي

پيش از سفر نمايندگان فيفا به ايران و باز‌شدن رسمي درهاي استاديوم آزادي به روي زنان ايران در عصر هجدهمین روز مهرماه‌ ‌98 و داغ‌شدن هشتگ «با_من _به_استاديوم_ بيا» در فضاي مجازي و به‌طور‌ ويژه در توييتر، زنان ايراني تلاش‌هاي زيادي براي رسيدن به استاديوم‌هاي ورزشي کرده بودند، چه برای مسابقات باشگاهي و چه ملي؛ تلاش‌هايي که دستاوردي براي آنها نداشت. آنها از سال‌ها قبل شور و شوق خود را براي ديدن بازي‌هاي فوتبال و ورزش‌های دیگری مثل واليبال و بسکتبال نشان داده بودند. علاقه‌مندان به اين حوزه زناني را که پيش از جام جهاني آلمان سعي کرده بودند بازي تدارکاتي ميان دو تيم ملي ايران و کرواسي را در کنار تماشاگران مرد در استاديوم آزادي تماشا کنند، حتما به ياد دارند. این زنان در دوره‌اي که فضاي مجازي در وبلاگ و گودر خلاصه مي‌شد و خبري از هشتگ‌هاي داغ توييتري نبود، با نام «روسري‌سفيدها» شناخته مي‌‌شدند. روسري‌سفيدها حتي براي بازي دوستانه ايران و آلمان هم تيرهايي در تاريکي انداخته بودند که البته به جايي نرسيده بود. تنها دستاورد قابل توجه اين زنان حضور در بازي ايران و بحرين در مقدماتي جام جهاني آلمان بود. روسري‌سفيدها يک نيمه بازي را پشت درهاي بسته استاديوم آزادي از دست دادند، اما با دستور رئيس‌جمهوری وقت و بعد از گذشت چند دقيقه‌اي از نيمه دوم بالاخره موفق شدند گيت‌ها را يکي پس از ديگري پشت‌سر بگذارند و چمن سبز آزادي را از نزديک ببينند و فرياد «ايران، ايران» سر بدهند. اين زنان در کنار چند بازيگر زن سينما و تلويزيون نيمه دوم بازي ايران و بحرين را در استاديوم آزادي تماشا کردند و شاهد صعود پيروزمندانه تيم ملي فوتبال ايران به جام جهاني آلمان بودند. پس از اين اتفاق درهاي استاديوم آزادي و ديگر استاديوم‌هاي فوتبال به روي زنان همچنان بسته ماند و اگر در فاصله سال 2010 تا پيش از عصر هجدهمين روز مهر سال 98، خبرها و عکس‌هايي، چه رسمي و چه غير‌رسمي، از زنان در استاديوم‌هاي فوتبال منتشر شده‌ است -که شده-، مربوط است به زنان سوري و چيني که با اتوبوس‌هايي که از سفارت‌هايشان به سمت استاديوم آزادي حرکت کرده بود، خود را به استاديوم رسانده بودند. يا زناني که به يُمن درخشش پرسپوليس در ليگ قهرمانان آسيا و به درخواست رئيس فيفا و البته با دعوت‌نامه و بدون طي‌کردن فرايند خريد بليت، روي صندلي‌هاي آزادي نشستند و فينال پرسپوليس و کاشيما را ديدند. اينفانتينو،‌ رئيس فيفا، در اين مسابقه خود به عنوان يکي از تماشاگران در استاديوم آزادي حضور داشت و حضور اين زنان را در استاديوم مشاهده کرد. او همان‌جا از مسئولان ايران قول گرفت که درهاي استاديوم فوتبال به روي همه زنان باز شود تا آنها هم مثل مردان اجازه داشته باشند
به ‌شکل رسمي بليت مسابقات را تهيه کنند و وارد استاديوم شوند. بخشي ديگر از اين عکس‌ها متعلق است به دختراني که در ادبيات رسانه‌اي ورزشي و غير‌ورزشي ايران به نام دختران پسرنما شناخته مي‌شوند. اين دختران با هزينه‌هاي گزاف گريم‌، چيزي حدود يک ميليون تومان براي هر بازي، ريش و سبيل گذاشته‌اند و هويتي عاريتي از پسران براي خود ساخته‌اند و با ترس و لرز گيت‌هاي بازرسي استاديوم‌ها را چه در اهواز و چه در تهران و ... رد کرده‌اند و موفق شده‌اند بازي‌ تيم‌هاي محبوب باشگاهي‌شان را از نزديک ببينند. دختران پسرنما البته هزينه‌هاي گزاف‌تري علاوه‌بر هزينه‌هاي مالي متحمل شده‌اند؛ همچون دختر آبي. با اغلب اين دختران برخورد قضائي شده‌ و به قيد وثيقه ‌آزاد شده‌اند. همه اين اتفاقات پيش‌زمينه اتفاق قابل توجه عصر روز هجدهم مهرماه سال 98 است؛ جايي که زنان هم مانند مردان مشتاق فوتبال اجازه پيدا کردند بليت مسابقه ايران و کامبوج را تهيه کنند و البته در رديف‌هايي ويژه روي صندلي‌هاي آزادي بنشينند و تيم‌ ملي فوتبال ايران را تشويق کنند. هشتگ‌هاي «با من به استاديوم بيا» و «زنان‌‌_ استاديوم» در توييتر و ديگر رسانه‌هاي مجازي داغ شد. نمايندگان فيفا ناظر اين حضور بودند و بر آن صحه گذاشتند. آنها اين استقبال را ستودند و از شور و هيجان زناني گفتند که در هياهوي بازي با کامبوج براي بازي بعدي تیم ملی در سال بعد که مقابل عراق و بحرين و هنگ‌کنگ خواهد بود‌، روزشماري مي‌کنند. اما اين همه ماجراي زنان و استاديوم نيست. نمايندگان ناظر فيفا بعد از بازي با کامبوج به موضوع ديگري هم اشاره کردند؛ آنها به درهاي بسته استاديوم‌ها در بازي‌هاي باشگاهي اشاره کردند. هنوز درهاي استاديوم آزادي و ديگر استاديوم‌هاي ورزشي به روي زنان در بازي‌هاي باشگاهي باز نشده‌ است. هنوز زنان نمي‌توانند بليت بازي‌هاي باشگاهي فوتبال و غيرفوتبال را تهيه کنند و روي صندلي‌هاي استاديوم‌ها بنشينند و تيم‌هاي محبوبشان را تشويق کنند و هرکدام يک «اينس» باشند. «اينس» ‌کيست؟ آنها که فوتبال را با جزئيات دنبال مي‌کنند مي‌دانند باشگاه ميلان چندي پيش لباسي با امضاي همه بازيکنان اين باشگاه را براي يکي از مسن‌ترين طرفداران زن خود فرستاد به نام اينس. اين پيرزن ايتاليايي از 18سالگي بازي‌هاي ميلان را در استاديوم‌ دنبال کرده ‌است. او در همه اين سال‌ها فرصت داشته روي صندلي‌هاي سن‌سيرو بنشيند و با پيروزي و شکست‌هاي تيم محبوبش زندگي کند و حالا جزئي از تاريخ باشگاهش باشد. تجربه اينس و ديگر زنان طرفدار فوتبال در جهان مي‌تواند براي زنان ايران هم تکرار شود. دير و زود دارد،‌ اما سوخت‌وسوز، نه.

پيش از سفر نمايندگان فيفا به ايران و باز‌شدن رسمي درهاي استاديوم آزادي به روي زنان ايران در عصر هجدهمین روز مهرماه‌ ‌98 و داغ‌شدن هشتگ «با_من _به_استاديوم_ بيا» در فضاي مجازي و به‌طور‌ ويژه در توييتر، زنان ايراني تلاش‌هاي زيادي براي رسيدن به استاديوم‌هاي ورزشي کرده بودند، چه برای مسابقات باشگاهي و چه ملي؛ تلاش‌هايي که دستاوردي براي آنها نداشت. آنها از سال‌ها قبل شور و شوق خود را براي ديدن بازي‌هاي فوتبال و ورزش‌های دیگری مثل واليبال و بسکتبال نشان داده بودند. علاقه‌مندان به اين حوزه زناني را که پيش از جام جهاني آلمان سعي کرده بودند بازي تدارکاتي ميان دو تيم ملي ايران و کرواسي را در کنار تماشاگران مرد در استاديوم آزادي تماشا کنند، حتما به ياد دارند. این زنان در دوره‌اي که فضاي مجازي در وبلاگ و گودر خلاصه مي‌شد و خبري از هشتگ‌هاي داغ توييتري نبود، با نام «روسري‌سفيدها» شناخته مي‌‌شدند. روسري‌سفيدها حتي براي بازي دوستانه ايران و آلمان هم تيرهايي در تاريکي انداخته بودند که البته به جايي نرسيده بود. تنها دستاورد قابل توجه اين زنان حضور در بازي ايران و بحرين در مقدماتي جام جهاني آلمان بود. روسري‌سفيدها يک نيمه بازي را پشت درهاي بسته استاديوم آزادي از دست دادند، اما با دستور رئيس‌جمهوری وقت و بعد از گذشت چند دقيقه‌اي از نيمه دوم بالاخره موفق شدند گيت‌ها را يکي پس از ديگري پشت‌سر بگذارند و چمن سبز آزادي را از نزديک ببينند و فرياد «ايران، ايران» سر بدهند. اين زنان در کنار چند بازيگر زن سينما و تلويزيون نيمه دوم بازي ايران و بحرين را در استاديوم آزادي تماشا کردند و شاهد صعود پيروزمندانه تيم ملي فوتبال ايران به جام جهاني آلمان بودند. پس از اين اتفاق درهاي استاديوم آزادي و ديگر استاديوم‌هاي فوتبال به روي زنان همچنان بسته ماند و اگر در فاصله سال 2010 تا پيش از عصر هجدهمين روز مهر سال 98، خبرها و عکس‌هايي، چه رسمي و چه غير‌رسمي، از زنان در استاديوم‌هاي فوتبال منتشر شده‌ است -که شده-، مربوط است به زنان سوري و چيني که با اتوبوس‌هايي که از سفارت‌هايشان به سمت استاديوم آزادي حرکت کرده بود، خود را به استاديوم رسانده بودند. يا زناني که به يُمن درخشش پرسپوليس در ليگ قهرمانان آسيا و به درخواست رئيس فيفا و البته با دعوت‌نامه و بدون طي‌کردن فرايند خريد بليت، روي صندلي‌هاي آزادي نشستند و فينال پرسپوليس و کاشيما را ديدند. اينفانتينو،‌ رئيس فيفا، در اين مسابقه خود به عنوان يکي از تماشاگران در استاديوم آزادي حضور داشت و حضور اين زنان را در استاديوم مشاهده کرد. او همان‌جا از مسئولان ايران قول گرفت که درهاي استاديوم فوتبال به روي همه زنان باز شود تا آنها هم مثل مردان اجازه داشته باشند
به ‌شکل رسمي بليت مسابقات را تهيه کنند و وارد استاديوم شوند. بخشي ديگر از اين عکس‌ها متعلق است به دختراني که در ادبيات رسانه‌اي ورزشي و غير‌ورزشي ايران به نام دختران پسرنما شناخته مي‌شوند. اين دختران با هزينه‌هاي گزاف گريم‌، چيزي حدود يک ميليون تومان براي هر بازي، ريش و سبيل گذاشته‌اند و هويتي عاريتي از پسران براي خود ساخته‌اند و با ترس و لرز گيت‌هاي بازرسي استاديوم‌ها را چه در اهواز و چه در تهران و ... رد کرده‌اند و موفق شده‌اند بازي‌ تيم‌هاي محبوب باشگاهي‌شان را از نزديک ببينند. دختران پسرنما البته هزينه‌هاي گزاف‌تري علاوه‌بر هزينه‌هاي مالي متحمل شده‌اند؛ همچون دختر آبي. با اغلب اين دختران برخورد قضائي شده‌ و به قيد وثيقه ‌آزاد شده‌اند. همه اين اتفاقات پيش‌زمينه اتفاق قابل توجه عصر روز هجدهم مهرماه سال 98 است؛ جايي که زنان هم مانند مردان مشتاق فوتبال اجازه پيدا کردند بليت مسابقه ايران و کامبوج را تهيه کنند و البته در رديف‌هايي ويژه روي صندلي‌هاي آزادي بنشينند و تيم‌ ملي فوتبال ايران را تشويق کنند. هشتگ‌هاي «با من به استاديوم بيا» و «زنان‌‌_ استاديوم» در توييتر و ديگر رسانه‌هاي مجازي داغ شد. نمايندگان فيفا ناظر اين حضور بودند و بر آن صحه گذاشتند. آنها اين استقبال را ستودند و از شور و هيجان زناني گفتند که در هياهوي بازي با کامبوج براي بازي بعدي تیم ملی در سال بعد که مقابل عراق و بحرين و هنگ‌کنگ خواهد بود‌، روزشماري مي‌کنند. اما اين همه ماجراي زنان و استاديوم نيست. نمايندگان ناظر فيفا بعد از بازي با کامبوج به موضوع ديگري هم اشاره کردند؛ آنها به درهاي بسته استاديوم‌ها در بازي‌هاي باشگاهي اشاره کردند. هنوز درهاي استاديوم آزادي و ديگر استاديوم‌هاي ورزشي به روي زنان در بازي‌هاي باشگاهي باز نشده‌ است. هنوز زنان نمي‌توانند بليت بازي‌هاي باشگاهي فوتبال و غيرفوتبال را تهيه کنند و روي صندلي‌هاي استاديوم‌ها بنشينند و تيم‌هاي محبوبشان را تشويق کنند و هرکدام يک «اينس» باشند. «اينس» ‌کيست؟ آنها که فوتبال را با جزئيات دنبال مي‌کنند مي‌دانند باشگاه ميلان چندي پيش لباسي با امضاي همه بازيکنان اين باشگاه را براي يکي از مسن‌ترين طرفداران زن خود فرستاد به نام اينس. اين پيرزن ايتاليايي از 18سالگي بازي‌هاي ميلان را در استاديوم‌ دنبال کرده ‌است. او در همه اين سال‌ها فرصت داشته روي صندلي‌هاي سن‌سيرو بنشيند و با پيروزي و شکست‌هاي تيم محبوبش زندگي کند و حالا جزئي از تاريخ باشگاهش باشد. تجربه اينس و ديگر زنان طرفدار فوتبال در جهان مي‌تواند براي زنان ايران هم تکرار شود. دير و زود دارد،‌ اما سوخت‌وسوز، نه.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.