|

تنها کوزه است که باقی می‌ماند!

گیتی صفرزاده

اغلب مردم از خواندن رباعیات خیام به یاد گذرابودن عمر و دم غنیمت‌شمردن می‌افتند، اما من به یاد حسین گلستانی می‌افتم. شاید کمتر کسی از شما خوانندگان این سطور او را به یاد بیاورید، چه اشکالی دارد، خودش هم این را می‌دانست، برای همین بود که هر وقت قدم به داخل سالن تحریریه گل‌آقا می‌گذاشت، می‌گفت کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش. یعنی هم اشاره نمکینی می‌کرد به آدم‌هایی که پشت میزشان نبودند و هم به شعر خیام که از فانی‌بودن آدمی می‌گفت. حسین گلستانی در اصل سرهنگ بود. شاید هم ما سرهنگ صدایش می‌کردیم چون در هر حال سال‌ها پیش یک منصب نظامی داشت و همین منصب باعث شده بود که بدون گفتن اسم واقعی‌اش و نشان‌دادن چهره‌اش به شکل مکاتبه‌ای تا پایان انتشار مجله توفیق برای آنها مطلب بفرستد و همکاری کند و نگذارد گرفتاری برایش درست شود. اما اگر بپرسید مگر با روحیه نظامی می‌شود طنز نوشت، باید بگویم نظم سربازی در همه شئون زندگی‌اش هویدا بود و به کار ما می‌آمد، می‌توانستی ساعت مچ دستت را با ساعت ورود و خروج او، چای‌خوردنش، بررسی نامه‌ها، تحویل پوشه‌ها و... تنظیم کنی. هر وقت صبح یک ساعت دیر به دفتر مجله گل‌آقا می‌رسید، می‌فهمیدی که اول برج است و برای چکاپ ماهانه‌اش رفته و رگ دستش را هم می‌زدی، امکان نداشت یک دقیقه زودتر از پایان ساعت کار توافق‌شده از دفتر خارج شود. ساعت فراغتش در گل‌آقا لغت‌نامه دهخدا می‌خواند که البته از آدمی مثل او عجیب نبود و اگر یک مصرع شعر گمنام پیدا می‌کردی که می‌خواستی بدانی سراینده‌اش کیست، می‌توانستی با خیال راحت سراغ او بروی و مطمئن باشی که نام سراینده، باقی مصرع و شجره‌نامه کامل شاعر را تحویلت می‌دهد. با آن‌همه دانش و اطلاعات، مرد فروتنی بود و هیچ‌وقت از انجام کاری در دفتر تحریریه حتی اگر بازکردن نامه‌های رسیده بود ناراحت نمی‌شد، بلکه با آن‌چنان دقت و مسئولیتی انجام می‌داد که بلانسبت انگار وظیفه مهار ویروس کرونا را به او سپرده‌اند. ای بابا، هر حرفی می‌زنیم این کرونا از یادمان نمی‌رود، اینکه از کجا آمده، چطوری آمده، توطئه است یا توهم، جنگ میکروبیولوژیک است یا انتقام جانوران و محیط زیست، دو هفته خانه‌نشین‌مان می‌کند یا دو ماه و در پروسه انتقال ضعیف‌تر می‌شود یا قوی‌تر. راستش من هم جواب این پرسش‌ها را نمی‌دانم، فقط می‌دانم به گفته خیام، کوزه‌خر و کوزه‌فروش باقی نمی‌ماند اما کوزه چرا، همان کوزه که این دسته که بر گردن او می‌بینی، دستی است که بر گردن یاری بوده است. حالا اگر کرونا نمی‌گذارد در دنیای واقعیت دست در گردن یار بگذاریم، در دنیای حقیقت می‌توانیم دست یاران را بگیریم، چون در نهایت کوزه است که می‌ماند!

اولش گفتم، شعر خیام را که می‌خوانم همیشه یاد حسین گلستانی می‌افتم، شاید شما به یادش نیاورید، اشکالی ندارد، ولی اگر خودش زنده بود این روزها نودوسومین سالگرد تولدش را می‌گرفت، سر وقت و منظم.

اغلب مردم از خواندن رباعیات خیام به یاد گذرابودن عمر و دم غنیمت‌شمردن می‌افتند، اما من به یاد حسین گلستانی می‌افتم. شاید کمتر کسی از شما خوانندگان این سطور او را به یاد بیاورید، چه اشکالی دارد، خودش هم این را می‌دانست، برای همین بود که هر وقت قدم به داخل سالن تحریریه گل‌آقا می‌گذاشت، می‌گفت کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش. یعنی هم اشاره نمکینی می‌کرد به آدم‌هایی که پشت میزشان نبودند و هم به شعر خیام که از فانی‌بودن آدمی می‌گفت. حسین گلستانی در اصل سرهنگ بود. شاید هم ما سرهنگ صدایش می‌کردیم چون در هر حال سال‌ها پیش یک منصب نظامی داشت و همین منصب باعث شده بود که بدون گفتن اسم واقعی‌اش و نشان‌دادن چهره‌اش به شکل مکاتبه‌ای تا پایان انتشار مجله توفیق برای آنها مطلب بفرستد و همکاری کند و نگذارد گرفتاری برایش درست شود. اما اگر بپرسید مگر با روحیه نظامی می‌شود طنز نوشت، باید بگویم نظم سربازی در همه شئون زندگی‌اش هویدا بود و به کار ما می‌آمد، می‌توانستی ساعت مچ دستت را با ساعت ورود و خروج او، چای‌خوردنش، بررسی نامه‌ها، تحویل پوشه‌ها و... تنظیم کنی. هر وقت صبح یک ساعت دیر به دفتر مجله گل‌آقا می‌رسید، می‌فهمیدی که اول برج است و برای چکاپ ماهانه‌اش رفته و رگ دستش را هم می‌زدی، امکان نداشت یک دقیقه زودتر از پایان ساعت کار توافق‌شده از دفتر خارج شود. ساعت فراغتش در گل‌آقا لغت‌نامه دهخدا می‌خواند که البته از آدمی مثل او عجیب نبود و اگر یک مصرع شعر گمنام پیدا می‌کردی که می‌خواستی بدانی سراینده‌اش کیست، می‌توانستی با خیال راحت سراغ او بروی و مطمئن باشی که نام سراینده، باقی مصرع و شجره‌نامه کامل شاعر را تحویلت می‌دهد. با آن‌همه دانش و اطلاعات، مرد فروتنی بود و هیچ‌وقت از انجام کاری در دفتر تحریریه حتی اگر بازکردن نامه‌های رسیده بود ناراحت نمی‌شد، بلکه با آن‌چنان دقت و مسئولیتی انجام می‌داد که بلانسبت انگار وظیفه مهار ویروس کرونا را به او سپرده‌اند. ای بابا، هر حرفی می‌زنیم این کرونا از یادمان نمی‌رود، اینکه از کجا آمده، چطوری آمده، توطئه است یا توهم، جنگ میکروبیولوژیک است یا انتقام جانوران و محیط زیست، دو هفته خانه‌نشین‌مان می‌کند یا دو ماه و در پروسه انتقال ضعیف‌تر می‌شود یا قوی‌تر. راستش من هم جواب این پرسش‌ها را نمی‌دانم، فقط می‌دانم به گفته خیام، کوزه‌خر و کوزه‌فروش باقی نمی‌ماند اما کوزه چرا، همان کوزه که این دسته که بر گردن او می‌بینی، دستی است که بر گردن یاری بوده است. حالا اگر کرونا نمی‌گذارد در دنیای واقعیت دست در گردن یار بگذاریم، در دنیای حقیقت می‌توانیم دست یاران را بگیریم، چون در نهایت کوزه است که می‌ماند!

اولش گفتم، شعر خیام را که می‌خوانم همیشه یاد حسین گلستانی می‌افتم، شاید شما به یادش نیاورید، اشکالی ندارد، ولی اگر خودش زنده بود این روزها نودوسومین سالگرد تولدش را می‌گرفت، سر وقت و منظم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.