مارک ويلموتس سناتوري که چوب جلسات مخفيانه را خورد
اثر کارلوس کيروش پرتغالي در تيم ملي و در کل فوتبال ايران آنقدر زياد شده بود که بعد از رفتنش «بحران» شد؛ اول اينکه چه کسي را بياورند تا مثل او «اسم و رسم»دار باشد و دوم اينکه چه کسي را بياورند تا مثل او «بداخلاق» نباشد! کيروش آنقدر به مسئولان «گير» داده بود که با رفتنش فضاي عجيب و غريبي شکل گرفت؛ وزارت ورزش ايران به عجيبترشدن اين فضا، دامن زد و سخنگوي اين نهاد از «درصفايستادن مورينيو و زيدان» (!) براي هدايت تيم ملي ايران خبر داد!
آبها که از آسياب افتاد و تب آمدن مورينيو و زيدان فروکش کرد، مردي به اسم مارک ويلموتس به عنوان سرمربي تيم ملي انتخاب شد. ميشد به اين انتخاب هم گير داد و هم نداد؛ گيرش به اين خاطر که کاريزماي کيروش را نداشت ولي بالاخره روي نيمکت تيم ملي بلژيک در جام جهاني نشسته و با اين تيم بازيهاي بهيادماندنياي را رقم زده بود. او البته مرد ايدئال فدراسيون و وزارت ورزش هم بود؛ کسي كه به زعم آنها نه اخلاق تندي دارد و نه علاقهاي به دعواکردن با اين و آن.
شايد براي فوتبال سياستزده ايران يک مربي که دستي هم در دنياي سياست داشته باشد، بد نبود؛ مارک ويلموتس که در کنار دوران فوتبالي و سرمربيگري تقريبا بهدردبخورش به عنوان سناتور هم در مجلس بلژيک فعاليت کرده بود، به خوبي از زيروبم کار خبر داشت. او آنقدر براي آمدن به ايران در دوران تحريم آمريکا ترديد داشت که برايش در سفارت ايران در بلژيک جلسه گذاشتند. سياست ويلموتس اما بيش از آنکه بر زمين مسابقه و فوتبال ايران تأثير داشته باشد، بر حوزه مالي و پولي تأثير گذاشت! او در بيش از چندجلسهاي که با مذاکرهکنندههاي فوتبال ايران در سفارت اين کشور در بروکسل داشت، ميخواست ضمانت بگيرد که پولش را سر وقت و البته بدون مشکل در حساب بانکياش ببيند.
هنوز مشخص نيست چه وعدههايي به او در آن سفارت داده شد تا مارک بعد از يکي، دو بار سفر به ايران پذيرفت بالاخره روي نيمکت تيم ملي بنشيند. با آمدن او وعده فوتبال هجومي، چيزي که در دوران کيروش کمتر ديده شده بود، از در و ديوار ميباريد. مارک هم در چند بازي بهخوبي نشان داد ميتواند اين سبک را پياده کند؛ يکي در اولين ديدارش برابر سوريه که با پنج گل حريف را در هم کوبيد و ديگري هم برابر تيم فلکزده کامبوج که در تهران و در روز بهيادماندني حضور زنان در ورزشگاه با 14 گل به برتري رسيد. با اين حال قصه اين مرد آرام پايان پرتلاطمي در فوتبال ايران داشت! او درست پيش از بازي حساس با عراق در مرحله انتخابي جام جهاني استعفايش را نوشت و رفت؛ عنوان شده بود به دليل آنکه فدراسيون در پرداخت هزينههايش خلف وعده کرده، شاکي است و ديگر برنميگردد. فدراسيون فوتبال که از او به عنوان سرمربي آرام و اخلاقمداري نام برده بود، نميخواست به اين راحتيها مارک را از دست بدهد. با ناز او را کشيدن کاري کردند تا ويلموتس براي يک بار ديگر هم که شده، روي نيمکت ايران بنشيند؛ نشستن او اما درد زيادي را دوا نکرد و ايران به عراق هم باخت. بعد از آن هم که
ديگر کسي ويلموتس را در تهران نديد. معماي سناتور بلژيکي اما به اين سادگيها حلشدنی نيست؛ آمدنش به تیم ملی با توجه به جلسات متعدد در سفارت ايران در بلژيک عجيب بود ولي رفتنش عجيبتر هم شد؛ درست است که ميگفتند ويلموتس به دليل مشکلات مالي با فدراسيون فوتبال ايران رفت ولي به نظر ميرسد از جلسات مخفيانه و آشکار بازيکنان تيم ملي با مسئولان فدراسيون فوتبال ايران باخبر بود. او ميدانست دارند «زيرآبش» را خيلي «آرام» ميزنند. دارودستهاي که به کيروش نزديک بودند ميگفتند او نميتواند در تيم ايجاد انگيزه کند و به درد فوتبال ايران نميخورد؛ ويلموتس هم که نميخواست زياد وارد بازي شود، ترجيح داد سياست اقتصادياش را پيش بگيرد و از ايران پولش را بگيرد و برود. رفتن او برخلاف رفتن کيروش، هيچ بازيکني را در تيم ملي احساساتي نکرد و کسي برايش پيام نداد. کسي هم خيلي جدي مسئولان ورزش ايران را بابت ازدستدادن ويلموتس سرزنش نکرد. آن «عشقِ پيراهن سفيد» بلژيکي، بيسروصداتر از لحظه ورودش از فوتبال ايران رفت تا همچنان ابهامات زيادي پشت سرش باقي بگذارد.
اسکوچيچ، عجيب و عجيبتر
بعد از رفتن ويلموتس همه چيز دست به دست هم داده بود تا پروژه ايرانيزهکردن مربيان نهايي شود؛ پرسپوليس و استقلال ايرانيزه شده بودند و وقت تيم ملي بود؛ فدراسيون فوتبال هم همه چيز را مهيا کرده بود تا يک مربي ايراني روي نيمکت بنشيند. علي دايي از فيلتر «بالا» عبور نکرد و قلعهنويي گزينه نهايي شد. با اين حال درست در روزي که قرار شد امير روي نيمکت بنشيند تا آخرين صندلي مهم سرمربيگري در ايران هم به يک ايراني سپرده شود، اتفاق عجيبي رخ داد؛ او سپاهان را بهانه و تيم ملي را رد کرد تا دراگان اسکوچيچ، به عنوان يکي از «عجيبترين» انتخابهاي فدراسيون فوتبال روي نيمکت تيم ملي بنشيند. صندلي تيم ملي، تنها جايي است که فعلا با توجه به اهميتش به دست يک خارجي افتاده ولي همين انتخاب هم بحثهاي زيادي به همراه داشته؛ از انتخاب توسط آقازادههاي ورزشي گرفته تا دستهاي پشت پرده. با اين حال آيا انتخاب اسکوچيچ همسو با گزينه عبور نرم از «چشمآبي»هاي سرشناس است؟ يعني دستي پشت پرده است تا با نشاندن يک «خارجي» گمنام، آخرين اعتبار مربيان خارجي در تيم ملي را هم زير سؤال ببرد؟ اگر اين فرضيه درست باشد، فقط زمان ميتواند آن را تأييد کند و بس.
اثر کارلوس کيروش پرتغالي در تيم ملي و در کل فوتبال ايران آنقدر زياد شده بود که بعد از رفتنش «بحران» شد؛ اول اينکه چه کسي را بياورند تا مثل او «اسم و رسم»دار باشد و دوم اينکه چه کسي را بياورند تا مثل او «بداخلاق» نباشد! کيروش آنقدر به مسئولان «گير» داده بود که با رفتنش فضاي عجيب و غريبي شکل گرفت؛ وزارت ورزش ايران به عجيبترشدن اين فضا، دامن زد و سخنگوي اين نهاد از «درصفايستادن مورينيو و زيدان» (!) براي هدايت تيم ملي ايران خبر داد!
آبها که از آسياب افتاد و تب آمدن مورينيو و زيدان فروکش کرد، مردي به اسم مارک ويلموتس به عنوان سرمربي تيم ملي انتخاب شد. ميشد به اين انتخاب هم گير داد و هم نداد؛ گيرش به اين خاطر که کاريزماي کيروش را نداشت ولي بالاخره روي نيمکت تيم ملي بلژيک در جام جهاني نشسته و با اين تيم بازيهاي بهيادماندنياي را رقم زده بود. او البته مرد ايدئال فدراسيون و وزارت ورزش هم بود؛ کسي كه به زعم آنها نه اخلاق تندي دارد و نه علاقهاي به دعواکردن با اين و آن.
شايد براي فوتبال سياستزده ايران يک مربي که دستي هم در دنياي سياست داشته باشد، بد نبود؛ مارک ويلموتس که در کنار دوران فوتبالي و سرمربيگري تقريبا بهدردبخورش به عنوان سناتور هم در مجلس بلژيک فعاليت کرده بود، به خوبي از زيروبم کار خبر داشت. او آنقدر براي آمدن به ايران در دوران تحريم آمريکا ترديد داشت که برايش در سفارت ايران در بلژيک جلسه گذاشتند. سياست ويلموتس اما بيش از آنکه بر زمين مسابقه و فوتبال ايران تأثير داشته باشد، بر حوزه مالي و پولي تأثير گذاشت! او در بيش از چندجلسهاي که با مذاکرهکنندههاي فوتبال ايران در سفارت اين کشور در بروکسل داشت، ميخواست ضمانت بگيرد که پولش را سر وقت و البته بدون مشکل در حساب بانکياش ببيند.
هنوز مشخص نيست چه وعدههايي به او در آن سفارت داده شد تا مارک بعد از يکي، دو بار سفر به ايران پذيرفت بالاخره روي نيمکت تيم ملي بنشيند. با آمدن او وعده فوتبال هجومي، چيزي که در دوران کيروش کمتر ديده شده بود، از در و ديوار ميباريد. مارک هم در چند بازي بهخوبي نشان داد ميتواند اين سبک را پياده کند؛ يکي در اولين ديدارش برابر سوريه که با پنج گل حريف را در هم کوبيد و ديگري هم برابر تيم فلکزده کامبوج که در تهران و در روز بهيادماندني حضور زنان در ورزشگاه با 14 گل به برتري رسيد. با اين حال قصه اين مرد آرام پايان پرتلاطمي در فوتبال ايران داشت! او درست پيش از بازي حساس با عراق در مرحله انتخابي جام جهاني استعفايش را نوشت و رفت؛ عنوان شده بود به دليل آنکه فدراسيون در پرداخت هزينههايش خلف وعده کرده، شاکي است و ديگر برنميگردد. فدراسيون فوتبال که از او به عنوان سرمربي آرام و اخلاقمداري نام برده بود، نميخواست به اين راحتيها مارک را از دست بدهد. با ناز او را کشيدن کاري کردند تا ويلموتس براي يک بار ديگر هم که شده، روي نيمکت ايران بنشيند؛ نشستن او اما درد زيادي را دوا نکرد و ايران به عراق هم باخت. بعد از آن هم که
ديگر کسي ويلموتس را در تهران نديد. معماي سناتور بلژيکي اما به اين سادگيها حلشدنی نيست؛ آمدنش به تیم ملی با توجه به جلسات متعدد در سفارت ايران در بلژيک عجيب بود ولي رفتنش عجيبتر هم شد؛ درست است که ميگفتند ويلموتس به دليل مشکلات مالي با فدراسيون فوتبال ايران رفت ولي به نظر ميرسد از جلسات مخفيانه و آشکار بازيکنان تيم ملي با مسئولان فدراسيون فوتبال ايران باخبر بود. او ميدانست دارند «زيرآبش» را خيلي «آرام» ميزنند. دارودستهاي که به کيروش نزديک بودند ميگفتند او نميتواند در تيم ايجاد انگيزه کند و به درد فوتبال ايران نميخورد؛ ويلموتس هم که نميخواست زياد وارد بازي شود، ترجيح داد سياست اقتصادياش را پيش بگيرد و از ايران پولش را بگيرد و برود. رفتن او برخلاف رفتن کيروش، هيچ بازيکني را در تيم ملي احساساتي نکرد و کسي برايش پيام نداد. کسي هم خيلي جدي مسئولان ورزش ايران را بابت ازدستدادن ويلموتس سرزنش نکرد. آن «عشقِ پيراهن سفيد» بلژيکي، بيسروصداتر از لحظه ورودش از فوتبال ايران رفت تا همچنان ابهامات زيادي پشت سرش باقي بگذارد.
اسکوچيچ، عجيب و عجيبتر
بعد از رفتن ويلموتس همه چيز دست به دست هم داده بود تا پروژه ايرانيزهکردن مربيان نهايي شود؛ پرسپوليس و استقلال ايرانيزه شده بودند و وقت تيم ملي بود؛ فدراسيون فوتبال هم همه چيز را مهيا کرده بود تا يک مربي ايراني روي نيمکت بنشيند. علي دايي از فيلتر «بالا» عبور نکرد و قلعهنويي گزينه نهايي شد. با اين حال درست در روزي که قرار شد امير روي نيمکت بنشيند تا آخرين صندلي مهم سرمربيگري در ايران هم به يک ايراني سپرده شود، اتفاق عجيبي رخ داد؛ او سپاهان را بهانه و تيم ملي را رد کرد تا دراگان اسکوچيچ، به عنوان يکي از «عجيبترين» انتخابهاي فدراسيون فوتبال روي نيمکت تيم ملي بنشيند. صندلي تيم ملي، تنها جايي است که فعلا با توجه به اهميتش به دست يک خارجي افتاده ولي همين انتخاب هم بحثهاي زيادي به همراه داشته؛ از انتخاب توسط آقازادههاي ورزشي گرفته تا دستهاي پشت پرده. با اين حال آيا انتخاب اسکوچيچ همسو با گزينه عبور نرم از «چشمآبي»هاي سرشناس است؟ يعني دستي پشت پرده است تا با نشاندن يک «خارجي» گمنام، آخرين اعتبار مربيان خارجي در تيم ملي را هم زير سؤال ببرد؟ اگر اين فرضيه درست باشد، فقط زمان ميتواند آن را تأييد کند و بس.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.