شرط بهار اقتصادی
هادی حقشناس . کارشناس اقتصادی نماینده دور هفتم مجلس
آنچه در صد روز اول دو دولت نهم و یازدهم گذشته است بیانگر دو رویکرد مختلف است: در صد روز اول دولت نهم بورس سقوط کرد، روابط بینالملل تیره شد، پرونده هستهای آماده ارسال از شورای حکام به شورای امنیت شد، مدیران بخشهای مختلف بازنشسته یا خانهنشین شدند و مدیران «بیسابقه» یا به اصطلاح جوانان وارد عرصه اجرایی شدند... این روند در دو دولت نهم و دهم ادامه یافت و نتیجه آن شد که مردم دیدند. برای روشنشدن موضوع فقط به ذکر یک شاخص میپردازم و آن اینکه شاخص فلاکت که مجموع نرخ تورم و نرخ بیکاری است از عدد زیر 25درصد در سال 1384 به عدد بالای 50درصد در سال 1392 رسید و دولت دهم، اینگونه کشور را تحویل دولت یازدهم داد اما آنچه در صد روز اول دولت یازدهم گذشته است، عبارتند از: بورس صعود کرد، روابط خارجی رو به بهبود است، پرونده هستهای ایران در حال حلشدن است، ثبات اقتصادی در شاخصهای کلان ایجاد، پول ملی هم تقویت شده است و مدیران باتجربه در عرصه مذاکرات خارجی، صنعت نفت و گاز و صنایع داخلی به سرعت در حال رفع موانع رشد و توسعه اقتصادی کشور هستند. انضباط مالی داوطلبانه در دستور کار دولت قرار گرفته بهطوری که دولت داوطلبانه از
مجلس درخواست کاهش بودجه عمومی از سقف 210هزارمیلیاردتومان به 150هزارمیلیاردتومان کرده است... همه اینها بیانگر وزیدن نسیم بهار اقتصاد ایران است به شرطی که دولت در همین صد روز اول به نقاطضعف خود بپردازد و در رفع آن بکوشد از جمله اینکه هماهنگی که ضرورت ستاد اقتصادی دولت است و قول آن را ریاست محترم جمهوری داده عملی شود نه اینکه هریک از اعضای ستاد اقتصادی دولت تحلیل متفاوت از نرخ ارز به رسانهها ارایه کنند و یا اینکه قبل از آنکه طرح مسکن اجتماعی کامل شود اخلال در روند اجرای پروژههای مسکن مهر مشکل گیرد و... در نهایت نباید اصرار در به کارگیری افراد بازنشسته با حدود یک دهه فاصله از کارهای اجرایی مجددا در وزارتخانهها آن هم نه در سمت متناسب با زمان اشتغال بلکه در عرصه دیگر به کار گرفته شوند. شعار دولت یازدهم امید و تدبیر است، امید در کشور بعد از 24 خرداد ایجاد شده و در عرصههای مختلف ورزشی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی، شاخصها بیانگر نشاط مردم ایران است. دولت میتواند با تدبیر که همان بهکارگیری عقل است امید را در بین مردم «نهادینه» کند و اقشار مردم امید فردایشان برای پیشرفت و رفاه بیشتر از امید امروزشان
باشد به شرطی که به قول خانم «پگاه آهنگرانی» که در همایش ستاد انتخاباتی آقای روحانی در سالن همایشهای اجلاس سران کشور جمهوریاسلامی گفتند آقای روحانی نمیتواند عدمموفقیت خود را در پایان دوره به گردن «خودی بیکفایت» بگذارد. عقل و تدبیر میگوید دولت فقط همکاران خود را از «دو حزب ستاری» انتخاب نکند بلکه اگر از این حلقه بگذرد نیروهای شایسته و باتجربه فراوانی وجود دارند که با به کارگیری آنها میتوان در مقطع زمانی کنونی که خزانه خالی است با افزایش بهرهوری به رشد اقتصادی مناسب برسد. از رشد اقتصادی هدفگذاریشده هشتدرصد برنامه پنجم، 5/2درصد یعنی نزدیک به یکسوم آن مربوط به بهرهوری است در حالی که بهرهوری در هشتسال گذشته حدود 5/0درصد بوده میتوان با به کارگیری نیروهای شایسته بهرهوری را به پنج برابر افزایش داد اگر چنین شود میتوان بخشی از کمبود منابع و خزانه خالی را جبران کرد. به امید روزهای پایانی سال 1396 که در آن روزها شاهد نرخ تورم یکرقمی، نرخ بیکاری یکرقمی و رشد اقتصادی هشتدرصدی باشیم که این آرزو با توجه به حماسه سیاسی مردم ایران در 24خرداد سال 1392 دور از انتظار و توان دولت یازدهم نیست.
آنچه در صد روز اول دو دولت نهم و یازدهم گذشته است بیانگر دو رویکرد مختلف است: در صد روز اول دولت نهم بورس سقوط کرد، روابط بینالملل تیره شد، پرونده هستهای آماده ارسال از شورای حکام به شورای امنیت شد، مدیران بخشهای مختلف بازنشسته یا خانهنشین شدند و مدیران «بیسابقه» یا به اصطلاح جوانان وارد عرصه اجرایی شدند... این روند در دو دولت نهم و دهم ادامه یافت و نتیجه آن شد که مردم دیدند. برای روشنشدن موضوع فقط به ذکر یک شاخص میپردازم و آن اینکه شاخص فلاکت که مجموع نرخ تورم و نرخ بیکاری است از عدد زیر 25درصد در سال 1384 به عدد بالای 50درصد در سال 1392 رسید و دولت دهم، اینگونه کشور را تحویل دولت یازدهم داد اما آنچه در صد روز اول دولت یازدهم گذشته است، عبارتند از: بورس صعود کرد، روابط خارجی رو به بهبود است، پرونده هستهای ایران در حال حلشدن است، ثبات اقتصادی در شاخصهای کلان ایجاد، پول ملی هم تقویت شده است و مدیران باتجربه در عرصه مذاکرات خارجی، صنعت نفت و گاز و صنایع داخلی به سرعت در حال رفع موانع رشد و توسعه اقتصادی کشور هستند. انضباط مالی داوطلبانه در دستور کار دولت قرار گرفته بهطوری که دولت داوطلبانه از
مجلس درخواست کاهش بودجه عمومی از سقف 210هزارمیلیاردتومان به 150هزارمیلیاردتومان کرده است... همه اینها بیانگر وزیدن نسیم بهار اقتصاد ایران است به شرطی که دولت در همین صد روز اول به نقاطضعف خود بپردازد و در رفع آن بکوشد از جمله اینکه هماهنگی که ضرورت ستاد اقتصادی دولت است و قول آن را ریاست محترم جمهوری داده عملی شود نه اینکه هریک از اعضای ستاد اقتصادی دولت تحلیل متفاوت از نرخ ارز به رسانهها ارایه کنند و یا اینکه قبل از آنکه طرح مسکن اجتماعی کامل شود اخلال در روند اجرای پروژههای مسکن مهر مشکل گیرد و... در نهایت نباید اصرار در به کارگیری افراد بازنشسته با حدود یک دهه فاصله از کارهای اجرایی مجددا در وزارتخانهها آن هم نه در سمت متناسب با زمان اشتغال بلکه در عرصه دیگر به کار گرفته شوند. شعار دولت یازدهم امید و تدبیر است، امید در کشور بعد از 24 خرداد ایجاد شده و در عرصههای مختلف ورزشی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی، شاخصها بیانگر نشاط مردم ایران است. دولت میتواند با تدبیر که همان بهکارگیری عقل است امید را در بین مردم «نهادینه» کند و اقشار مردم امید فردایشان برای پیشرفت و رفاه بیشتر از امید امروزشان
باشد به شرطی که به قول خانم «پگاه آهنگرانی» که در همایش ستاد انتخاباتی آقای روحانی در سالن همایشهای اجلاس سران کشور جمهوریاسلامی گفتند آقای روحانی نمیتواند عدمموفقیت خود را در پایان دوره به گردن «خودی بیکفایت» بگذارد. عقل و تدبیر میگوید دولت فقط همکاران خود را از «دو حزب ستاری» انتخاب نکند بلکه اگر از این حلقه بگذرد نیروهای شایسته و باتجربه فراوانی وجود دارند که با به کارگیری آنها میتوان در مقطع زمانی کنونی که خزانه خالی است با افزایش بهرهوری به رشد اقتصادی مناسب برسد. از رشد اقتصادی هدفگذاریشده هشتدرصد برنامه پنجم، 5/2درصد یعنی نزدیک به یکسوم آن مربوط به بهرهوری است در حالی که بهرهوری در هشتسال گذشته حدود 5/0درصد بوده میتوان با به کارگیری نیروهای شایسته بهرهوری را به پنج برابر افزایش داد اگر چنین شود میتوان بخشی از کمبود منابع و خزانه خالی را جبران کرد. به امید روزهای پایانی سال 1396 که در آن روزها شاهد نرخ تورم یکرقمی، نرخ بیکاری یکرقمی و رشد اقتصادی هشتدرصدی باشیم که این آرزو با توجه به حماسه سیاسی مردم ایران در 24خرداد سال 1392 دور از انتظار و توان دولت یازدهم نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.