|

زنده‌باد فراموشي

احمد غلامي- ‌‌سردبیر

اين هم سالنامه 98، تقديم به شما. سالنامه‌اي كه تاريخي است. تاريخي نه به آن معنا كه سالنامه‌اي بدون نقص است. تاريخی است به دلايل بيروني؛ به دليل حوادثي كه مردم در سال 98 آن را تجربه كرده‌اند. حتي زمان انتشار اين سالنامه كه مصادف است با 12 اسفند 98 نيز تاريخي است. دوشنبه يكي از روزهايي است كه اعلام كرده‌اند دوره دوم موج ويروس فراگير كرونا در راه است. تولد اين سالنامه در روزهاي بيم‌و‌اميد ايرانيان اتفاق افتاده است. هراس از ابتلا به بيماري كرونا، انزوا، حتی مرگ و اميد به رسيدن بهار 99 كه شايد سالي ديگر باشد. بوي بهار، نسيم بهاري و صداي پرندگان در هر شرايطي نويدبخش است. بهار يعني زندگي! اين را پرنده‌ها بهتر از هركسي مي‌دانند كه بهار به خانه‌هايشان بازمي‌گردند. به هرتقدير ما روزهاي شگفت‌انگيزي را پشت‌سر مي‌گذاريم. اگر مطبوعات طلايه‌دار اين روزها نيستند اما مي‌كوشند در بطن اين روزها تنفس كنند. سال بگذرد و اين روزها جز خاطراتي دور و محو در يادها نماند. انسان به فراموشي زنده است. زنده‌باد فراموشي. البته اين فراموشي تيغ دو دم است. يك دم آن حكم به فراموشي مي‌دهد و دم ديگرش حكم به ثبت‌و‌ضبط تاريخ مي‌كند تا غبار فراموشي آن را نپوشاند. راستي اگر فراموشي نبود، جدايي عاشق از معشوق چگونه ممکن بود، تاب‌آوري بهانه‌اي است در پناه فراموشي! اگر فراموشي نبود و حافظه مقتدر حكم مي‌راند چيزي از سياست و سياست‌مدار باقي نمي‌ماند. اگر فراموشي نبود، انتقام را پايان نبود و بخشش را خريدار. سالنامه 98 كه حوادث اين سال تمام صفحات آن را به خود اختصاص داده در چشم برهم‌زدني فراموش خواهد شد و اگر اين‌گونه نبود، اين صفحه‌ها تلخ‌ترين روزهای مردم را ثبت‌و‌ضبط نمی‌كرد. اصلا همين ثبت‌و‌ضبط كردن‌ها از بيم فراموشي است. بدانيد ما چه‌ها كشيده‌ايم، حكم دوم: فراموشم نكن. مگرنه اين است كه همه ما مي‌ترسيم فراموش شويم. ترس از فراموش‌شدن كابوسي بي‌انتها است. آدم و حوا چشم گشوده و خود را در زمين تنها يافتند. چگونه به اين ديار پرتاب شدند؟ كجا است آن نهرهاي جاري شير و عسل. اينجا هرچه هست خاك است و خاكدان و غربت دل‌آزار غروب كه خفگي مي‌آورد. چه زود دريافتند با طلوع هر صبح اميدي است به رهايي. آنها از طبيعت دريافتند غروب را پاياني است و طلوع را پايان و حدفاصل اين دو فراموشي است و بس. ما با كدامين طلوع آغازيديم و با كدامين غروب بار رفتن خواهيم بست. اي تيغ دودم با كدامين تيغ درباره ما حكم خواهي كرد. هنوز اندكي بيش نگذشته حوادث 98 را به دست فراموشي سپرده‌ايم. آن را ثبت‌و‌ضبط مي‌كنيم تا آنان كه در راه‌اند فراموشمان نكنند. اينكه ما چگونه زيستيم، چگونه ايستاديم و زمين خورديم. گاه در اوج و گاه در حضيض بوديم، ما كه همواره مايل به اوج بوديم. پس ما را فراموش نكنيد. ما دلمان مي‌خواست بهتر از ايني كه هست زندگي كنيم. نشد، نتوانستيم، نگذاشتند. چه اهميتي دارد. ما كه خود را فراموش كرده‌ايم، شما ما را فراموش نكنيد!

اين هم سالنامه 98، تقديم به شما. سالنامه‌اي كه تاريخي است. تاريخي نه به آن معنا كه سالنامه‌اي بدون نقص است. تاريخی است به دلايل بيروني؛ به دليل حوادثي كه مردم در سال 98 آن را تجربه كرده‌اند. حتي زمان انتشار اين سالنامه كه مصادف است با 12 اسفند 98 نيز تاريخي است. دوشنبه يكي از روزهايي است كه اعلام كرده‌اند دوره دوم موج ويروس فراگير كرونا در راه است. تولد اين سالنامه در روزهاي بيم‌و‌اميد ايرانيان اتفاق افتاده است. هراس از ابتلا به بيماري كرونا، انزوا، حتی مرگ و اميد به رسيدن بهار 99 كه شايد سالي ديگر باشد. بوي بهار، نسيم بهاري و صداي پرندگان در هر شرايطي نويدبخش است. بهار يعني زندگي! اين را پرنده‌ها بهتر از هركسي مي‌دانند كه بهار به خانه‌هايشان بازمي‌گردند. به هرتقدير ما روزهاي شگفت‌انگيزي را پشت‌سر مي‌گذاريم. اگر مطبوعات طلايه‌دار اين روزها نيستند اما مي‌كوشند در بطن اين روزها تنفس كنند. سال بگذرد و اين روزها جز خاطراتي دور و محو در يادها نماند. انسان به فراموشي زنده است. زنده‌باد فراموشي. البته اين فراموشي تيغ دو دم است. يك دم آن حكم به فراموشي مي‌دهد و دم ديگرش حكم به ثبت‌و‌ضبط تاريخ مي‌كند تا غبار فراموشي آن را نپوشاند. راستي اگر فراموشي نبود، جدايي عاشق از معشوق چگونه ممکن بود، تاب‌آوري بهانه‌اي است در پناه فراموشي! اگر فراموشي نبود و حافظه مقتدر حكم مي‌راند چيزي از سياست و سياست‌مدار باقي نمي‌ماند. اگر فراموشي نبود، انتقام را پايان نبود و بخشش را خريدار. سالنامه 98 كه حوادث اين سال تمام صفحات آن را به خود اختصاص داده در چشم برهم‌زدني فراموش خواهد شد و اگر اين‌گونه نبود، اين صفحه‌ها تلخ‌ترين روزهای مردم را ثبت‌و‌ضبط نمی‌كرد. اصلا همين ثبت‌و‌ضبط كردن‌ها از بيم فراموشي است. بدانيد ما چه‌ها كشيده‌ايم، حكم دوم: فراموشم نكن. مگرنه اين است كه همه ما مي‌ترسيم فراموش شويم. ترس از فراموش‌شدن كابوسي بي‌انتها است. آدم و حوا چشم گشوده و خود را در زمين تنها يافتند. چگونه به اين ديار پرتاب شدند؟ كجا است آن نهرهاي جاري شير و عسل. اينجا هرچه هست خاك است و خاكدان و غربت دل‌آزار غروب كه خفگي مي‌آورد. چه زود دريافتند با طلوع هر صبح اميدي است به رهايي. آنها از طبيعت دريافتند غروب را پاياني است و طلوع را پايان و حدفاصل اين دو فراموشي است و بس. ما با كدامين طلوع آغازيديم و با كدامين غروب بار رفتن خواهيم بست. اي تيغ دودم با كدامين تيغ درباره ما حكم خواهي كرد. هنوز اندكي بيش نگذشته حوادث 98 را به دست فراموشي سپرده‌ايم. آن را ثبت‌و‌ضبط مي‌كنيم تا آنان كه در راه‌اند فراموشمان نكنند. اينكه ما چگونه زيستيم، چگونه ايستاديم و زمين خورديم. گاه در اوج و گاه در حضيض بوديم، ما كه همواره مايل به اوج بوديم. پس ما را فراموش نكنيد. ما دلمان مي‌خواست بهتر از ايني كه هست زندگي كنيم. نشد، نتوانستيم، نگذاشتند. چه اهميتي دارد. ما كه خود را فراموش كرده‌ايم، شما ما را فراموش نكنيد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.