«مهارت خودمراقبتي» را جدي بگيريم-2
مراقبت از مراقبان
سيدحسن موسويچلک
توجه به مراقبت از مراقبان يا کادر درماني کمک ميکند ضمن حفظ استقلال فرديشان، بهبود كيفيت زندگي آنان را شاهد باشيم، همچنين کاهش اضطراب، استرس و خستگي و... در مراقبان، افزايش رضايت از کار، کاهش هزينه براي مراقبان (کمتر از خدمات ديگر براي کاهش مشکلات خود استفاده ميکنند /منطقيشدن استفاده از خدمات)، افزايش اميد به زندگي و... را نيز به دنبال خواهد داشت. اينها سرمايه کشور در حوزه سلامت هستند. شور و شوق زندگي و انگيزه موفقيت را در کادر درمان افزايش ميدهد و انرژيشان را براي خدمت بيشتر و باکيفيت تجديد ميکند.
در کنار اين افراد مراقبتهاي خانوادگي را نبايد فراموش کرد. در بسياري از مواقع مراقبت خانوادهها ميتواند بسيار مؤثر واقع شود. همچنين مراقبت گروههاي داوطلب را هم ميتوان به موارد قبلي اضافه کرد.
فراموش نشود بر اساس يافتههاي علمي و منابع مکتوب، خودمراقبتي گام اول سلامت است؛ گام اول سلامت، همين است که ياد بگيريم خودمان از خودمان مراقبت کنيم. بين 65 تا 85 درصد از مراقبتهايي که به سلامت ما منجر ميشود، محصول همين خودمراقبتي است؛ يعني فعاليتهايي که خود يا خانوادهمان براي حفظ يا ارتقاي سلامتمان، پيشگيري از ابتلايمان به بيماري، درمان بيماريمان يا کاهش عوارض آن انجام ميدهيم. آنچه متخصصان بهداشت و درمان جهاني و داخلي درباره کرونا ميگويند و هر يک از ما بايد انجام دهيم از قبيل شستن خوب دستها، استفاده از ماسک براي افرادي که سرماخوردگي دارند، ضدعفونيكردن وسايلي که استفاده ميکنيم از قبيل گوشي تلفن همراه، کامپيوتر و... همه از نوع خودمراقبتي در اين زمينه است. هر يک از ما با توجه به شرايط خودمان و زندگيمان بايد ببينيم با انجام چه کارهايی ميتوانيم از خودمان مراقبت کنيم تا به خودمان و ديگران آسيب نزنيم که اين خود نوعي مسئوليتپذيري است.
در سازمانها هم حسب شرايط کاريشان و نوع مراجعاني که دارند، هم براي کارکنان و هم براي مردم (گروههاي هدف) بايد تدابيری خاص اتخاذ شود؛ استفاده از دورکاري براي کارکنان، توجه ويژه به کارکنان داراي بيماريهاي خاص و زمينهاي که احتمال ابتلا به ويروس در آنان بيشتر است، آموزش پيشگيري، در اختيار قراردادن لوازم مورد نياز، نظافت و ضدعفوني محيط کاري، آموزش خاص به نيروهاي خدماتي، مراقبان گروههاي خاص و... از جمله اين موارد است؛ يا توجه خاص به زندانيان، سربازان، کارتنخوابها، کودکان کار و خيابان، افراد مبتلا به اچآيوي و ايدز و همچنين اتخاذ تدابير ويژه براي دانشآموزان و دانشجويان از قبيل آموزش از راه دور(گرچه از قبل بايد زيرساختها فراهم شود)، يا آموزش کساني که در گورستانها مسئول انتقال، شستن و دفنکردن بيماران فوتي ناشي از ويروس کرونا هستند و خيلي موارد ديگر. اينجا ضروري است هر سازماني برنامه خاص خودش را در کنار ساير برنامههاي عمومي داشته باشد. رسانهها در آموزش فراگير و مستمر و جامع همکاري کنند.
در حوزه کلانتر هم گاهي اوقات تصميمگيري براي تعطيلي ادارات در يک بازه زماني خاص ميتواند از نوع مراقبت باشد.
وقتي مجلس شوراي اسلامي که يکي از مهمترين وظايفش تصويب لايحه بودجه است، به دليل نگراني تعطيل ميشود و بودجه را که مهمترين برنامه سالانه است، ميخواهند يکدوازدهم ببندند يعني ميخواهند از خود مراقبت کنند. بنابراین موضوع خودمراقبتي به اشکال مختلف را بايد جدي گرفت.
*رئيس انجمن مددکاران اجتماعي ايران
توجه به مراقبت از مراقبان يا کادر درماني کمک ميکند ضمن حفظ استقلال فرديشان، بهبود كيفيت زندگي آنان را شاهد باشيم، همچنين کاهش اضطراب، استرس و خستگي و... در مراقبان، افزايش رضايت از کار، کاهش هزينه براي مراقبان (کمتر از خدمات ديگر براي کاهش مشکلات خود استفاده ميکنند /منطقيشدن استفاده از خدمات)، افزايش اميد به زندگي و... را نيز به دنبال خواهد داشت. اينها سرمايه کشور در حوزه سلامت هستند. شور و شوق زندگي و انگيزه موفقيت را در کادر درمان افزايش ميدهد و انرژيشان را براي خدمت بيشتر و باکيفيت تجديد ميکند.
در کنار اين افراد مراقبتهاي خانوادگي را نبايد فراموش کرد. در بسياري از مواقع مراقبت خانوادهها ميتواند بسيار مؤثر واقع شود. همچنين مراقبت گروههاي داوطلب را هم ميتوان به موارد قبلي اضافه کرد.
فراموش نشود بر اساس يافتههاي علمي و منابع مکتوب، خودمراقبتي گام اول سلامت است؛ گام اول سلامت، همين است که ياد بگيريم خودمان از خودمان مراقبت کنيم. بين 65 تا 85 درصد از مراقبتهايي که به سلامت ما منجر ميشود، محصول همين خودمراقبتي است؛ يعني فعاليتهايي که خود يا خانوادهمان براي حفظ يا ارتقاي سلامتمان، پيشگيري از ابتلايمان به بيماري، درمان بيماريمان يا کاهش عوارض آن انجام ميدهيم. آنچه متخصصان بهداشت و درمان جهاني و داخلي درباره کرونا ميگويند و هر يک از ما بايد انجام دهيم از قبيل شستن خوب دستها، استفاده از ماسک براي افرادي که سرماخوردگي دارند، ضدعفونيكردن وسايلي که استفاده ميکنيم از قبيل گوشي تلفن همراه، کامپيوتر و... همه از نوع خودمراقبتي در اين زمينه است. هر يک از ما با توجه به شرايط خودمان و زندگيمان بايد ببينيم با انجام چه کارهايی ميتوانيم از خودمان مراقبت کنيم تا به خودمان و ديگران آسيب نزنيم که اين خود نوعي مسئوليتپذيري است.
در سازمانها هم حسب شرايط کاريشان و نوع مراجعاني که دارند، هم براي کارکنان و هم براي مردم (گروههاي هدف) بايد تدابيری خاص اتخاذ شود؛ استفاده از دورکاري براي کارکنان، توجه ويژه به کارکنان داراي بيماريهاي خاص و زمينهاي که احتمال ابتلا به ويروس در آنان بيشتر است، آموزش پيشگيري، در اختيار قراردادن لوازم مورد نياز، نظافت و ضدعفوني محيط کاري، آموزش خاص به نيروهاي خدماتي، مراقبان گروههاي خاص و... از جمله اين موارد است؛ يا توجه خاص به زندانيان، سربازان، کارتنخوابها، کودکان کار و خيابان، افراد مبتلا به اچآيوي و ايدز و همچنين اتخاذ تدابير ويژه براي دانشآموزان و دانشجويان از قبيل آموزش از راه دور(گرچه از قبل بايد زيرساختها فراهم شود)، يا آموزش کساني که در گورستانها مسئول انتقال، شستن و دفنکردن بيماران فوتي ناشي از ويروس کرونا هستند و خيلي موارد ديگر. اينجا ضروري است هر سازماني برنامه خاص خودش را در کنار ساير برنامههاي عمومي داشته باشد. رسانهها در آموزش فراگير و مستمر و جامع همکاري کنند.
در حوزه کلانتر هم گاهي اوقات تصميمگيري براي تعطيلي ادارات در يک بازه زماني خاص ميتواند از نوع مراقبت باشد.
وقتي مجلس شوراي اسلامي که يکي از مهمترين وظايفش تصويب لايحه بودجه است، به دليل نگراني تعطيل ميشود و بودجه را که مهمترين برنامه سالانه است، ميخواهند يکدوازدهم ببندند يعني ميخواهند از خود مراقبت کنند. بنابراین موضوع خودمراقبتي به اشکال مختلف را بايد جدي گرفت.
*رئيس انجمن مددکاران اجتماعي ايران
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.