كرونا و دولت
بابك زماني- نورولوژيست
شنبهصبح بيمارستان آموزشي ما حالوهوايی ديگر دارد. همه با چشمهايي كه از پشت ماسك هم نگراني در آنها موج ميزند، در رفت و آمدند، اما از ازدحام هميشگي خبري نيست. پزشكان و پرستاران جوان عمدتا دخترها و پسرهايمان كه سربازهاي شجاع اين نبرد نابرابرند، با چشمهايي خسته و خوابنديده شب را بر بالين بيماران به صبح رساندهاند. خسته اما همچنان مصمم و شوخ! شوخ حتي در زمان به يادآوري كلنجاري كه با بيمار كرونا مثبت در ساعات طولاني رفتهاند. راستي آيا همينها بودند كه تا همين چند وقت پيش در غوغایي كه همه پزشكان را به يك چوب ميراند، ميرنجيدند و دم بر نميآوردند؟ اگرچه تكتك جوانان ما يكدم در دفاع از مرزهاي كشور و مرزهاي سلامت حتي به قيمت جان، باز نميمانند، اما هيولاي طبيعت را فقط و فقط عقل و انسجام و انضباط حريف است. يعني همه آنچه در دولت مدرن متبلور است. دولت شگفتانگيزترين مخلوق بشر است. ماشيني است با ساختاري پيچيده، هوشمند، مقتدر، پيشگو و برنامهريز، مصداق مدرن و صيقلخورده شعار قديمي يكي براي همه، همه براي يكي! هر چه جامعه پيشرفتهتر و تكنولوژيكتر حضور دولت الزاميتر و محسوستر. فارغ از خواست و اراده ما دولت و حكومت بخشي از وجود همه ماست. ترديد در وجودش يا سستي در ايمان به او اگر با حيات مغایر نباشد، قطعا نوعي «ازخودبيگانگي» به دقيقترين معناست! در بحبوحه هر بحران، بهویژه بحرانهايي كه در جريان آن همه ما قطع نظر از سن و جنس و رنگ و داشتههايمان همچون پر كاهي بيدفاع، دستخوش امواج خروشان اقيانوس طبيعت ميشويم، هيچ آرامشي بيش از آن نيست كه بينديشيم بخشي از اين روح جمعي هستيم. ما را ميبيند، حالا را و آينده را هم ميبيند و در صورت لزوم هدايت خواهد كرد. هيچچيز هم اما اضطرابآورتر از تصور عدم حضور اين روح جمعي، عقلگريزياش، نابينايياش يا كتمان واقعيت از سوي او نيست. وقتي كه او فقط و فقط از تو متابعت ميخواهد اما تو را ناديده ميانگارد، بر امنيت گوشهايت، بر صداقت چشمانت و بر اصالت ترسها و زلالي افكارت ترديد ميكند، وقتي كه اجبار را در جايي كه نبايد به كار ميبرد و آنجا كه بايد چشم ميبندد، باز هم ميكوشي همه را معقول و لازم بداني. ميكوشي صرف حضورش را مغتنم بداني -حضوري كه خود او آن را نه اظهار ميكند و نه قدر ميگذارد- اما بيترديد از خودبيگانگياي عميق بر جانت و جانهاي ديگر چنگ خواهد انداخت. بيهوده نيست كه در همه دنيا اعتماد به ملت و سيستمهاي آن را بزرگترين سرمايه ملي ميدانند، روزهاي ملي را بزرگ ميدارند و در يك روز همه پرچم بر آستانه در ميگذارند و... . شنبه توانفرسا به پايان رسيد، تنها خاطره خوش كه به خواب ميسپاري، چهره شاد و مصمم و اميدوار جواناني است كه امروز صبح بر بالين بيماران ديدهاي، اما سؤالات و ترديدهايي كه بيگدار بر ذهن ميآيند، خواب را پارهپاره ميكنند.
شنبهصبح بيمارستان آموزشي ما حالوهوايی ديگر دارد. همه با چشمهايي كه از پشت ماسك هم نگراني در آنها موج ميزند، در رفت و آمدند، اما از ازدحام هميشگي خبري نيست. پزشكان و پرستاران جوان عمدتا دخترها و پسرهايمان كه سربازهاي شجاع اين نبرد نابرابرند، با چشمهايي خسته و خوابنديده شب را بر بالين بيماران به صبح رساندهاند. خسته اما همچنان مصمم و شوخ! شوخ حتي در زمان به يادآوري كلنجاري كه با بيمار كرونا مثبت در ساعات طولاني رفتهاند. راستي آيا همينها بودند كه تا همين چند وقت پيش در غوغایي كه همه پزشكان را به يك چوب ميراند، ميرنجيدند و دم بر نميآوردند؟ اگرچه تكتك جوانان ما يكدم در دفاع از مرزهاي كشور و مرزهاي سلامت حتي به قيمت جان، باز نميمانند، اما هيولاي طبيعت را فقط و فقط عقل و انسجام و انضباط حريف است. يعني همه آنچه در دولت مدرن متبلور است. دولت شگفتانگيزترين مخلوق بشر است. ماشيني است با ساختاري پيچيده، هوشمند، مقتدر، پيشگو و برنامهريز، مصداق مدرن و صيقلخورده شعار قديمي يكي براي همه، همه براي يكي! هر چه جامعه پيشرفتهتر و تكنولوژيكتر حضور دولت الزاميتر و محسوستر. فارغ از خواست و اراده ما دولت و حكومت بخشي از وجود همه ماست. ترديد در وجودش يا سستي در ايمان به او اگر با حيات مغایر نباشد، قطعا نوعي «ازخودبيگانگي» به دقيقترين معناست! در بحبوحه هر بحران، بهویژه بحرانهايي كه در جريان آن همه ما قطع نظر از سن و جنس و رنگ و داشتههايمان همچون پر كاهي بيدفاع، دستخوش امواج خروشان اقيانوس طبيعت ميشويم، هيچ آرامشي بيش از آن نيست كه بينديشيم بخشي از اين روح جمعي هستيم. ما را ميبيند، حالا را و آينده را هم ميبيند و در صورت لزوم هدايت خواهد كرد. هيچچيز هم اما اضطرابآورتر از تصور عدم حضور اين روح جمعي، عقلگريزياش، نابينايياش يا كتمان واقعيت از سوي او نيست. وقتي كه او فقط و فقط از تو متابعت ميخواهد اما تو را ناديده ميانگارد، بر امنيت گوشهايت، بر صداقت چشمانت و بر اصالت ترسها و زلالي افكارت ترديد ميكند، وقتي كه اجبار را در جايي كه نبايد به كار ميبرد و آنجا كه بايد چشم ميبندد، باز هم ميكوشي همه را معقول و لازم بداني. ميكوشي صرف حضورش را مغتنم بداني -حضوري كه خود او آن را نه اظهار ميكند و نه قدر ميگذارد- اما بيترديد از خودبيگانگياي عميق بر جانت و جانهاي ديگر چنگ خواهد انداخت. بيهوده نيست كه در همه دنيا اعتماد به ملت و سيستمهاي آن را بزرگترين سرمايه ملي ميدانند، روزهاي ملي را بزرگ ميدارند و در يك روز همه پرچم بر آستانه در ميگذارند و... . شنبه توانفرسا به پايان رسيد، تنها خاطره خوش كه به خواب ميسپاري، چهره شاد و مصمم و اميدوار جواناني است كه امروز صبح بر بالين بيماران ديدهاي، اما سؤالات و ترديدهايي كه بيگدار بر ذهن ميآيند، خواب را پارهپاره ميكنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.