|

درباره نمايشگاه شوق مشترک در گالري ثالث

جامعه؛ مسئله اصلي هنرمند

حسين گنجي. منتقد

جهان پيراموني ما ايرانيان اين روزها در گيرودار تماشاي صورت کدر زندگي است؛ صورتي بزک‌کرده، مخدوش، غمگين و حذربخش، و هنرمند بزرگ‌ترين مشاهده‌گر جامعه است. ما در فرهنگمان ويژگي‌هاي خوب هم کم نداريم و اين نمايشگاه تلاشي بسيار کوچک است براي نگاه دوباره به نيکي‌هايمان. مي‌دهد به‌جاي تماشاي آن، تا خاموش و چشم‌بسته به امور جاري خود بپردازد و ايده‌هاي بسيط خود را هرگز به ميان نکشد، زيرا بهترين ايده‌ها در بستري اين‌گونه به بدترين خود تبديل مي‌شوند و خيلي زود، درخشان نشده، خاموش مي‌شوند. در چنين فضایی، زيبايي دورترين ملاک، مفهوم و منظور براي تماشاست.

اين ازدست‌رفتن زيبايي که به دنبال خود ازدست‌رفتن نيک‌زيستي را منجر مي‌شود، هنرمند را با چالش کشف زيبايي و تماشا مواجه کرده و از جامعه تا هنر کشيده مي‌شود، به‌گونه‌اي که زندگي که خود هنر است به زنده‌ماندن و هنر که خود عين زيبايي است، به ملجأیی براي ترويج زشتي و تهي‌شدگي از خلاقيت تا زيبايي را دربر مي‌گيرد.
زيستن در جامعه مخدوش‌شده است که هنرمند اصيل را به خلق زيبايي کلاژگونه و ترسيم صورت‌هاي در پس پرده و نيمه‌کاره سوق مي‌دهد تا مخاطب خود متوجه آنچه در حال ازدست‌رفتن يا به کنايه آنچه در حال پنهان‌کردن است، بشود؛ زيبايي محو و رنگ‌و‌رورفته‌اي که ما تلاش مي‌کنيم به شکل گل‌هاي چسبيده، به قول همان ضرب‌المثل معروف، با سيلي، سرخ و زنده نشانش دهيم.
سعيد رفيعي‌منفرد در نمايشگاه اخيرش در گالري ثالث با عنوان شوق مشترک، گويي از يک بيزاري يا تنفر مشترک حرف مي‌زند. او در آثار اين نمايشگاه مانند‌ نمايشگاه انفرادي پيشين خود در گالري ساربان گويي در پيوست و ادامه يکديگر، سويه اجتماعي پررنگي به خود گرفته است و نمودهاي زندگي را در فضایی که در آن زندگي و هنر دوگانه انسان پرورده و همواره کنار هم، به چالش کشيده و سعي مي‌کند تأکيد بر زيبايي را با پنهان‌کردن آن يا ناواضح نشان‌دادن آن گوشزد کند.
رفيعي‌منفرد همان‌طور که در استيتمنت اين نمايشگاه آورده است، «ما در فرهنگمان ويژگي‌هاي خوب هم کم نداريم و اين نمايشگاه تلاشي بسيار کوچک است براي نگاه دوباره به نيکي‌هايمان»، سعي کرده است در کارهايی که در آن صورت‌ها مختلف‌اند و تم کار تقريبا يکي است، با بازي رنگي که با آنها کرده، نگاه دوباره را به جهان پيراموني مخاطبش و به نوعي ترويج بازبيني در نگاه به محيط را ايجاد کند.
رفيعي‌منفرد پيش از اين نمايشگاه در گالري ساربان، با عنوان انطباق به شکل ديگر سعي کرده بود از جامعه‌ای که در آن زندگي مي‌کند حرف بزند. او را مي‌توان تحت‌تأثير‌پذيرترين هنرمند هم‌روزگار ما دانست که نمي‌تواند بي‌اعتنا به مردمانش و روزگارش خلق اثر کند و در نتيجه نمي‌تواند خارج از مدار زمانه‌اش تعريف شود. او به مصداق واقعي کلمه زاده و وابسته به جغرافيا و تاريخ موطن خود است. رفيعي‌منفرد با پرده‌پوشي به نوعي به روايت‌هاي تودرتو ملهم از ادبيات ما نزديک است و با پرهيز از جزئي‌نگري و ارائه تصويرهاي کلي ملهم از انديشه‌هاي شرقي است؛ انديشه‌هايی که هيچ علاقه‌ای به بيان کامل مسئله ندارند و تو را در يک فضاي خودقضاوتي رها کرده و به کنجکاوي و تلاش وامي‌دارند. او به‌خصوص در دو نمايشگاه انفرادي اخيرش ثابت کرده است که مسئله اساسي او جامعه است و در اين جامعه بيش از هر چيز نگران از‌دست‌رفتن زيبايي و مشتقات يک زيست انساني است.

جهان پيراموني ما ايرانيان اين روزها در گيرودار تماشاي صورت کدر زندگي است؛ صورتي بزک‌کرده، مخدوش، غمگين و حذربخش، و هنرمند بزرگ‌ترين مشاهده‌گر جامعه است. ما در فرهنگمان ويژگي‌هاي خوب هم کم نداريم و اين نمايشگاه تلاشي بسيار کوچک است براي نگاه دوباره به نيکي‌هايمان. مي‌دهد به‌جاي تماشاي آن، تا خاموش و چشم‌بسته به امور جاري خود بپردازد و ايده‌هاي بسيط خود را هرگز به ميان نکشد، زيرا بهترين ايده‌ها در بستري اين‌گونه به بدترين خود تبديل مي‌شوند و خيلي زود، درخشان نشده، خاموش مي‌شوند. در چنين فضایی، زيبايي دورترين ملاک، مفهوم و منظور براي تماشاست.

اين ازدست‌رفتن زيبايي که به دنبال خود ازدست‌رفتن نيک‌زيستي را منجر مي‌شود، هنرمند را با چالش کشف زيبايي و تماشا مواجه کرده و از جامعه تا هنر کشيده مي‌شود، به‌گونه‌اي که زندگي که خود هنر است به زنده‌ماندن و هنر که خود عين زيبايي است، به ملجأیی براي ترويج زشتي و تهي‌شدگي از خلاقيت تا زيبايي را دربر مي‌گيرد.
زيستن در جامعه مخدوش‌شده است که هنرمند اصيل را به خلق زيبايي کلاژگونه و ترسيم صورت‌هاي در پس پرده و نيمه‌کاره سوق مي‌دهد تا مخاطب خود متوجه آنچه در حال ازدست‌رفتن يا به کنايه آنچه در حال پنهان‌کردن است، بشود؛ زيبايي محو و رنگ‌و‌رورفته‌اي که ما تلاش مي‌کنيم به شکل گل‌هاي چسبيده، به قول همان ضرب‌المثل معروف، با سيلي، سرخ و زنده نشانش دهيم.
سعيد رفيعي‌منفرد در نمايشگاه اخيرش در گالري ثالث با عنوان شوق مشترک، گويي از يک بيزاري يا تنفر مشترک حرف مي‌زند. او در آثار اين نمايشگاه مانند‌ نمايشگاه انفرادي پيشين خود در گالري ساربان گويي در پيوست و ادامه يکديگر، سويه اجتماعي پررنگي به خود گرفته است و نمودهاي زندگي را در فضایی که در آن زندگي و هنر دوگانه انسان پرورده و همواره کنار هم، به چالش کشيده و سعي مي‌کند تأکيد بر زيبايي را با پنهان‌کردن آن يا ناواضح نشان‌دادن آن گوشزد کند.
رفيعي‌منفرد همان‌طور که در استيتمنت اين نمايشگاه آورده است، «ما در فرهنگمان ويژگي‌هاي خوب هم کم نداريم و اين نمايشگاه تلاشي بسيار کوچک است براي نگاه دوباره به نيکي‌هايمان»، سعي کرده است در کارهايی که در آن صورت‌ها مختلف‌اند و تم کار تقريبا يکي است، با بازي رنگي که با آنها کرده، نگاه دوباره را به جهان پيراموني مخاطبش و به نوعي ترويج بازبيني در نگاه به محيط را ايجاد کند.
رفيعي‌منفرد پيش از اين نمايشگاه در گالري ساربان، با عنوان انطباق به شکل ديگر سعي کرده بود از جامعه‌ای که در آن زندگي مي‌کند حرف بزند. او را مي‌توان تحت‌تأثير‌پذيرترين هنرمند هم‌روزگار ما دانست که نمي‌تواند بي‌اعتنا به مردمانش و روزگارش خلق اثر کند و در نتيجه نمي‌تواند خارج از مدار زمانه‌اش تعريف شود. او به مصداق واقعي کلمه زاده و وابسته به جغرافيا و تاريخ موطن خود است. رفيعي‌منفرد با پرده‌پوشي به نوعي به روايت‌هاي تودرتو ملهم از ادبيات ما نزديک است و با پرهيز از جزئي‌نگري و ارائه تصويرهاي کلي ملهم از انديشه‌هاي شرقي است؛ انديشه‌هايی که هيچ علاقه‌ای به بيان کامل مسئله ندارند و تو را در يک فضاي خودقضاوتي رها کرده و به کنجکاوي و تلاش وامي‌دارند. او به‌خصوص در دو نمايشگاه انفرادي اخيرش ثابت کرده است که مسئله اساسي او جامعه است و در اين جامعه بيش از هر چيز نگران از‌دست‌رفتن زيبايي و مشتقات يک زيست انساني است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.