اندر بلای سخت پدید آرند فضل و بزرگواری و سالاری
مهدی اخوت
حدودِ سه سال پیش شبی من و سپان رفته بودیم به دیدار دوستی از سفر آمده که مدتی سپان را ندیده بود و از کاهش وزن شدیدش حیرت کرد، چیزی که ما چون هر روز او را میدیدیم به آن توجه نکرده بودیم. آن شب موضوع به شوخی برگزار شد تا یکی دو روز بعد که قضیه جدیتر شد و به اصرار دوستانِ پزشک آزمایشها و معایناتی انجام شد. این آغاز ماجرا بود: دیابتیا به قول خودش - شکر بیماری - درحد نگرانکننده و احتمال سرطان لوزالمعده که به یک جراحی سخت نیاز افتاد و خوشبختانه سرطان نبود ولی از لوزالمعده فقط یک دکور باقی ماند و تصاویری از امحاء و احشاء اضافی بود که بیرون آورده شد (داستان آن ساعتسازی که معمولا مقداری پیچ و مهره بعد از تعمیر ساعت تحویل میداد و میگفت اضافی بود و صدالبته ساعت همچنان کار میکرد) و بعد پاشکستگی که به مقداری پیچ و مهره فلزی به جای امحاء و احشاء اضافی حاجت افتاد (البته پای لنگ هم با عصا کار خودش را میکند) و تا آمد نفسی به راحت بکشد سرطانی که نتوانسته بود در لوزالمعده جا خوش کند سر از ریهها درآورد و آغاز شیمیدرمانی که نتیجه درمان موفقیتآمیز بود و شاید یک معجزه. و بلای سخت آمده بود و پدید آورد که همه پزشکان به
خلاف شایعات مالاندوز و بساز بفروش و... نیستند بلکه بسیاری زندگی را وقف کمک به هم نوع کردهاند که اگر بخواهم نام ببرم مثنوی هفتادمن کاغذ میشود ولی با این حال دریغم میآید از دو انسان شریف یعنی دکتر شاکرمی و دکتر پیام آزده نام نبرم که یکی جراحِ او بود و دیگری دکتر معالج سرطانش (که هنوز هم او را تحت نظر و درمان دارد) و البته نام بردن از این دو نفر به معنی ارج ننهادن به زحمات دیگر پزشکان و پرستاران و پرسنل بیمارستانهای تهرانکلینیک، جم و پارسیان و پارس نیست که کم زحمت نکشیدند و نمیکشند. و باز دوستانی هم بودند، از زن و مرد، که بیتوقع و چشمداشت شب و روز دویدند و از جان مایه گذاشتند که بدون آنان چه بسا خدای ناکرده من این دوست گرمابه و گلستان را از دست داده بودم و یکی از این همراهان هم صلاحالدین بود که هنوز هم هست و دوستی بیدریغش مغتنم و باز در این میان دیگرانی هم پیدا شدند که به قول طرف، ما در فکر «الکلُ و فی الکلّ» و رندان در فکر «الکل و فُکل». زندگینامهنویسها و فیلمسازهای خلقالساعهای سروکلهشان پیدا شد تا پس از مرگ استاد از این نمد کلاهی به آنها نیز برسد، بعضی هم نماینده انحصاری و وابسته مطبوعاتی
شدند و بعضی دیگر هم به جمعآوری اعانه از داخل و خارج برای هزینه معالجه استاد، تا جایی که مجبور شدم مصاحبهای با خبرگزاریها بکنم و بگویم دوست من حالش خوب است و برای معالجه هم امکان مالی دارد و دوستان خود را به زحمت نینداخته و عِرض ما را نبرند. بگذریم! روزهای سختی بود و گذشت بحمدالله! و اما صلاحالدین کریمزاده در این میان همه کار میکرد: پرستاری، شب زندهداری، همراهی و... فیلمسازی و همه از دل و جان و بدون تظاهر و بهدنبال تهیهکننده و کسب منفعت هم نبود و همه هزینههای آن را از درآمد اندک خود میپرداخت، پیش از این هم یک فیلم کوتاه تا آنجا که میدانم ساخته بود ولی فیلمی که ساخته به نظرم بهعنوان یک بیننده بیادعا خوب شده است به دلیل مایهای از عشق که چاشنی آن کرده است. به مادر میگفتم چرا وقتی شما غذا درست میکنید خوشمزهتر از غذای دیگران میشود، میگفت من عشق را چاشنی آن میکنم. به نظر من صلاحالدین در «فیلم قایقسواری در تهران» از جویهای تهران با عشق مروارید صید کرده است.
حدودِ سه سال پیش شبی من و سپان رفته بودیم به دیدار دوستی از سفر آمده که مدتی سپان را ندیده بود و از کاهش وزن شدیدش حیرت کرد، چیزی که ما چون هر روز او را میدیدیم به آن توجه نکرده بودیم. آن شب موضوع به شوخی برگزار شد تا یکی دو روز بعد که قضیه جدیتر شد و به اصرار دوستانِ پزشک آزمایشها و معایناتی انجام شد. این آغاز ماجرا بود: دیابتیا به قول خودش - شکر بیماری - درحد نگرانکننده و احتمال سرطان لوزالمعده که به یک جراحی سخت نیاز افتاد و خوشبختانه سرطان نبود ولی از لوزالمعده فقط یک دکور باقی ماند و تصاویری از امحاء و احشاء اضافی بود که بیرون آورده شد (داستان آن ساعتسازی که معمولا مقداری پیچ و مهره بعد از تعمیر ساعت تحویل میداد و میگفت اضافی بود و صدالبته ساعت همچنان کار میکرد) و بعد پاشکستگی که به مقداری پیچ و مهره فلزی به جای امحاء و احشاء اضافی حاجت افتاد (البته پای لنگ هم با عصا کار خودش را میکند) و تا آمد نفسی به راحت بکشد سرطانی که نتوانسته بود در لوزالمعده جا خوش کند سر از ریهها درآورد و آغاز شیمیدرمانی که نتیجه درمان موفقیتآمیز بود و شاید یک معجزه. و بلای سخت آمده بود و پدید آورد که همه پزشکان به
خلاف شایعات مالاندوز و بساز بفروش و... نیستند بلکه بسیاری زندگی را وقف کمک به هم نوع کردهاند که اگر بخواهم نام ببرم مثنوی هفتادمن کاغذ میشود ولی با این حال دریغم میآید از دو انسان شریف یعنی دکتر شاکرمی و دکتر پیام آزده نام نبرم که یکی جراحِ او بود و دیگری دکتر معالج سرطانش (که هنوز هم او را تحت نظر و درمان دارد) و البته نام بردن از این دو نفر به معنی ارج ننهادن به زحمات دیگر پزشکان و پرستاران و پرسنل بیمارستانهای تهرانکلینیک، جم و پارسیان و پارس نیست که کم زحمت نکشیدند و نمیکشند. و باز دوستانی هم بودند، از زن و مرد، که بیتوقع و چشمداشت شب و روز دویدند و از جان مایه گذاشتند که بدون آنان چه بسا خدای ناکرده من این دوست گرمابه و گلستان را از دست داده بودم و یکی از این همراهان هم صلاحالدین بود که هنوز هم هست و دوستی بیدریغش مغتنم و باز در این میان دیگرانی هم پیدا شدند که به قول طرف، ما در فکر «الکلُ و فی الکلّ» و رندان در فکر «الکل و فُکل». زندگینامهنویسها و فیلمسازهای خلقالساعهای سروکلهشان پیدا شد تا پس از مرگ استاد از این نمد کلاهی به آنها نیز برسد، بعضی هم نماینده انحصاری و وابسته مطبوعاتی
شدند و بعضی دیگر هم به جمعآوری اعانه از داخل و خارج برای هزینه معالجه استاد، تا جایی که مجبور شدم مصاحبهای با خبرگزاریها بکنم و بگویم دوست من حالش خوب است و برای معالجه هم امکان مالی دارد و دوستان خود را به زحمت نینداخته و عِرض ما را نبرند. بگذریم! روزهای سختی بود و گذشت بحمدالله! و اما صلاحالدین کریمزاده در این میان همه کار میکرد: پرستاری، شب زندهداری، همراهی و... فیلمسازی و همه از دل و جان و بدون تظاهر و بهدنبال تهیهکننده و کسب منفعت هم نبود و همه هزینههای آن را از درآمد اندک خود میپرداخت، پیش از این هم یک فیلم کوتاه تا آنجا که میدانم ساخته بود ولی فیلمی که ساخته به نظرم بهعنوان یک بیننده بیادعا خوب شده است به دلیل مایهای از عشق که چاشنی آن کرده است. به مادر میگفتم چرا وقتی شما غذا درست میکنید خوشمزهتر از غذای دیگران میشود، میگفت من عشق را چاشنی آن میکنم. به نظر من صلاحالدین در «فیلم قایقسواری در تهران» از جویهای تهران با عشق مروارید صید کرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.