|

هیچ‌گاه از بودن فرزندم خجالت نکشیدم

ايسنا: زهرا سادات مهاجری، مدیر شعب و دفاتر نمایندگی انجمن اوتیسم‌، مادر امین ۱۴ ساله، می‌گوید: کمی دیرتر از سایر مادران به اوتیسم‌بودن پسرم پی بردم؛ در طول این مدت فرزند اوتیسمی‌ام سختی‌های خاص خود را داشته است، اما بودن در کنار یک اوتیسمی شیرینی‌های خاص دارد که آن سختی‌ها را قابل تحمل می‌کند. جامعه اوتیسم را نمی‌شناسد و این ناآشنایی برای مادران و پدران فرزندان اوتیسمی بسیار سخت بوده و خانواده‌ها بیشتر عذاب می‌کشند؛ یک مادر زمانی که نگاه مردم و نوع رفتار آنها را در مواجهه با کودکان اوتیسمی می‌بیند داغی بر دلش می‌نشیند که کسی جز او نمی‌تواند آن را حس کند. تلاش ما باید این باشد که بچه‌ها را از خانه بیرون آوریم و وارد جامعه کنیم تا جامعه با این بچه‌ها آشنا شود؛ خواهیم دید که این امر برای خانواده و فرزند اوتیسم چقدر خوب است
مادر سالار می‌گوید: یک کودک اوتیسم به تنهایی قادر به انجام اعمال شخصی خود نیست؛ در هر محیطی که وارد می‌شود ممکن است به‌‌صورت ناخواسته حرکت‌هایی انجام دهد که برای دیگران قابل درک نیست؛ حتی ممکن است بدون اینکه بداند کارهای خطرناکی انجام دهد به همین دلایل باید همیشه در کنار فرزند اوتیسمم باشم تا خدای‌نکرده بلایی بر سرش نیاید. خانواده‌های اوتیسمی ‌با داشتن حوصله و یاری مربی‌های آموزشی می‌توانند تا حدی به زندگی فرزندان خود کمک کنند.
مادر هادي می‌گوید: فرزندم در ابتدای کودکی مشکل ذهنی داشت و نمی‌توانست راه برود و تشنج می‌کرد اما بعدها با انجام کاردرمانی و فیزیوتراپی توانست راه برود ولی از لحاظ ذهنی تاکنون فرقی نکرده است. فرزندم از ابتدای کودکی در مراکز اوتیسم آموزش می‌بیند. هادی با بهره‌مندی از آموزش‌هایی چون کاردرمانی، گفتاردرمانی و آموزش‌های ذهنی در این سال‌ها پیشرفت بالایی داشته است و اکنون نیز در مرکز انجمن اوتیسم آذربایجان که برای فرزندان بالای ۱۴ سال است، آموزش می‌بیند.۲۰ سالم بود که هادی را به دنیا آوردم؛ از آن موقع تاکنون در تمامی مراحل زندگی فرزندم در کنارش بودم و تا جایی که در توانم بوده کمکش کردم و تا زمانی که جان در بدن دارم تلاش می‌کنم تا فرزندم بهتر شود .هیچ‌گاه از بودن فرزندم خجالت نکشیدم و فرزندم را همراه خود به بیرون و اماکن و محیط‌های مختلف می‌برم؛ خانواده‌های کودکان اوتیسم نباید فرزندان خود را مخفی کنند بلکه فرزندان ما باید وارد جامعه شوند.
اما واقعيت اين است که مادران فرزندان اوتیسمي مشكلات فراواني در جامعه دارند و از طرفي خانواده‌ها در بعضی مواقع می‌مانند که چه کنند؛ باید حداقل مکانی باشد تا بتوان فرزندان را به دست آنها سپرد. جامعه با فرزندان اوتيسمي رفتار خوبی ندارد. جامعه باید اوتیسم را بشناسد تا فرزندان با خیال راحت در خیابان‌ها و اماکن مختلف شهر بتوانند قدم بزنند.

ايسنا: زهرا سادات مهاجری، مدیر شعب و دفاتر نمایندگی انجمن اوتیسم‌، مادر امین ۱۴ ساله، می‌گوید: کمی دیرتر از سایر مادران به اوتیسم‌بودن پسرم پی بردم؛ در طول این مدت فرزند اوتیسمی‌ام سختی‌های خاص خود را داشته است، اما بودن در کنار یک اوتیسمی شیرینی‌های خاص دارد که آن سختی‌ها را قابل تحمل می‌کند. جامعه اوتیسم را نمی‌شناسد و این ناآشنایی برای مادران و پدران فرزندان اوتیسمی بسیار سخت بوده و خانواده‌ها بیشتر عذاب می‌کشند؛ یک مادر زمانی که نگاه مردم و نوع رفتار آنها را در مواجهه با کودکان اوتیسمی می‌بیند داغی بر دلش می‌نشیند که کسی جز او نمی‌تواند آن را حس کند. تلاش ما باید این باشد که بچه‌ها را از خانه بیرون آوریم و وارد جامعه کنیم تا جامعه با این بچه‌ها آشنا شود؛ خواهیم دید که این امر برای خانواده و فرزند اوتیسم چقدر خوب است
مادر سالار می‌گوید: یک کودک اوتیسم به تنهایی قادر به انجام اعمال شخصی خود نیست؛ در هر محیطی که وارد می‌شود ممکن است به‌‌صورت ناخواسته حرکت‌هایی انجام دهد که برای دیگران قابل درک نیست؛ حتی ممکن است بدون اینکه بداند کارهای خطرناکی انجام دهد به همین دلایل باید همیشه در کنار فرزند اوتیسمم باشم تا خدای‌نکرده بلایی بر سرش نیاید. خانواده‌های اوتیسمی ‌با داشتن حوصله و یاری مربی‌های آموزشی می‌توانند تا حدی به زندگی فرزندان خود کمک کنند.
مادر هادي می‌گوید: فرزندم در ابتدای کودکی مشکل ذهنی داشت و نمی‌توانست راه برود و تشنج می‌کرد اما بعدها با انجام کاردرمانی و فیزیوتراپی توانست راه برود ولی از لحاظ ذهنی تاکنون فرقی نکرده است. فرزندم از ابتدای کودکی در مراکز اوتیسم آموزش می‌بیند. هادی با بهره‌مندی از آموزش‌هایی چون کاردرمانی، گفتاردرمانی و آموزش‌های ذهنی در این سال‌ها پیشرفت بالایی داشته است و اکنون نیز در مرکز انجمن اوتیسم آذربایجان که برای فرزندان بالای ۱۴ سال است، آموزش می‌بیند.۲۰ سالم بود که هادی را به دنیا آوردم؛ از آن موقع تاکنون در تمامی مراحل زندگی فرزندم در کنارش بودم و تا جایی که در توانم بوده کمکش کردم و تا زمانی که جان در بدن دارم تلاش می‌کنم تا فرزندم بهتر شود .هیچ‌گاه از بودن فرزندم خجالت نکشیدم و فرزندم را همراه خود به بیرون و اماکن و محیط‌های مختلف می‌برم؛ خانواده‌های کودکان اوتیسم نباید فرزندان خود را مخفی کنند بلکه فرزندان ما باید وارد جامعه شوند.
اما واقعيت اين است که مادران فرزندان اوتیسمي مشكلات فراواني در جامعه دارند و از طرفي خانواده‌ها در بعضی مواقع می‌مانند که چه کنند؛ باید حداقل مکانی باشد تا بتوان فرزندان را به دست آنها سپرد. جامعه با فرزندان اوتيسمي رفتار خوبی ندارد. جامعه باید اوتیسم را بشناسد تا فرزندان با خیال راحت در خیابان‌ها و اماکن مختلف شهر بتوانند قدم بزنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.