|

تاریخچه مردم عادی

شرق: «تاریخ همه ما را ناامید کرد اما مهم نیست. در ابتدای قرن بیستم ماهیگیری پیر و همسرش تصمیم گرفتند برای کسب پول بیشتر اتاق‌های خانه را اجاره بدهند. هر دو در دهکده ماهیگیری یونگ‌دو به دنیا آمده و بزرگ شده بودند؛ جزیره‌ای در پنج مایلی شهر بندری بوسان. در دوره زناشویی طولانی‌شان زن سه پسر به دنیا آورد اما فقط هونی بزرگ‌ترین و ضعیف‌ترین آنها زنده ماند. هونی با مچ پایی کج و لب ‌شکری به دنیا آمد، بااین‌حال شانه‌هایی قوی، بدنی درشت و چهره‌ای مطلوب داشت. حتی در جوانی هم خلق‌وخوی ملایم و خوشایند کودکی را حفظ کرده بود. وقتی هونی از روی عادت با دیدن غریبه‌ها دهان غیرعادی خود را با دست می‌پوشاند، شبیه پدر خوش‌قیافه‌اش می‌شد. هر دو چشم‌هایی درشت و بشاش داشتند. ابروهای تیره به پیشانی پهنش زینت می‌بخشید. پوست چهره‌اش به‌خاطر کار مداوِم بیرون از خانه برنزه بود. هونی هم مانند پدر و مادرش کُند صحبت می‌کرد و برخی به‌اشتباه تصور می‌کردند این ناتوانی به‌خاطر مشکل ذهنی است اما تصوری درست نبود. سال 1910، زمانی که هونی بیست‌وهفت‌ساله بود، کره تحت‌الحمایه ژاپن قرار گرفت. ماهیگیر و همسرش که رعیت‌هایی سخت‌کوش و مقتصد بودند مانع از این شدند که اشراف نالایق و حکمران‌های فاسدی که کشور را به دزدها تسلیم کرده بودند، زندگی‌شان را آشفته کنند...».
آنچه خواندید سطرهای آغازین رمانی است با عنوان «پاچینکو» نوشته مین جین لی که با ترجمه منصوره وحدتی احمدزاده در نشر اختران منتشر شده است. مین جین لی، نویسنده کره‌ای - آمریکایی است که با همان اولین کتابش با عنوان «غذای رایگان» توجه منتقدان و مخاطبان ادبیات را به خود جلب کرد. «پاچینکو» دومین کتاب اوست؛ کتابی که چنان‌که در توضیح پشت جلد ترجمه فارسی آن اشاره شده، مین جین لی را در ردیف نویسندگان محبوب آمریکا قرار داد. رمان «پاچینکو» چنان‌که در همین توضیح و به نقل از دیوید میچل، نویسنده پرفروش نیویورک‌تایمز، آمده «سرگذشت عمیق، گسترده و مدهوش‌کننده یک خانواده مهاجر کره‌ای در ژاپن است که با سرسختی و شکیبایی به موفقیت دست می‌یابد».
ترجمه فارسی رمان «پاچینکو» با ضمایمی همراه است. یکی از این ضمایم مؤخره‌ای است به قلم خود نویسنده. مین جین لی در این مؤخره توضیح داده است که داستان این رمان چطور به ذهن او آمده و آن را چگونه 30 سال با خود حمل کرده و این رمان چطور به سرانجام رسیده است. مین جین لی توضیح می‌دهد که براساس طرحی که در ذهن داشت پیش‌نویس‌هایی نوشت اما این پیش‌نویس‌ها به سرانجامی نرسیدند، چون راضی‌اش نمی‌کردند، اما سرانجام به داستانی رسید که همان بود که می‌خواست و رمان «پاچینکو» نوشته شد و به سرانجام رسید. بعد از این مؤخره بخشی آمده است با عنوان «راهنمای خواندن گروهی» که سؤال‌هایی است درباره رمان که با مخاطبان آن در میان گذاشته شده است.
بعد از آن مصاحبه‌ای با مین جین لی آمده است. مین جین لی در این مصاحبه درباره رمان «پاچینکو»، فرایند نوشتن آن و جزئیاتی مرتبط با آن مثل شخصیت‌پردازی، زاویه دید و ... صحبت کرده و نیز از نویسندگان مورد علاقه‌اش نام برده است. نویسندگانی مثل دیکنز، فلوبر، تولستوی، بالزاک، سینکلر لوییس، همینگوی، مارک تواین، فاکنر، شروود اندرسن و دیگرانی که مورد تحسین او هستند.
او در آغاز این مصاحبه در پاسخ به این پرسش که چه‌چیز الهام‌بخش او برای نوشتن رمان «پاچینکو» بوده و چرا بر کره و ژاپنِ دوران جنگ تمرکز کرده، می‌گوید: «من سی سال پیش زمانی که به کالج می‌رفتم درباره کره‌ای‌های ساکن ژاپن مطالب زیادی آموختم. درباره این جامعه که طی سال‌های 1910 تا 1945 تحت اشغال ژاپن بود، چیزی نمی‌دانستم و به‌عنوان یک مهاجر دور از وطن کنجکاو بودم درباره این جماعت کره‌ای که زمانی با هم متحد بودند و در نتیجه حملات پی‌در‌پی به کشور و بی‌ثباتی آن، پراکنده شده بودند، اطلاعاتی کسب کنم؛ اما در حقیقت چیزی که من را به نوشتن و بارها بازنویسی این رمان سوق داد، داستان‌های متقاعدکننده افرادی بود که در تلاش برای رویارویی با فجایع تاریخی زندگی کرده بودند. اگرچه تاریخ پادشاهان و فرمانروایان واقعا جذاب است، فکر می‌کنم ما تشنه دانستن تاریخچه زندگی مردم عادی که فاقد منابع مادی و ارتباطات بوده‌اند نیز هستیم. کره‌ای‌های امروزه از میراثِ اشغالِ کره توسط ژاپن، جنگ جهانی دوم، جنگ سرد، جنگ کره، کنفوسیوس‌گرایی، آیین بودا، کمونیسم و مسیحیت آگاهی دارند. تمام این موضوعات در این کتاب منعکس شده‌اند، زیرا برای من جالب‌اند اما می‌خواستم بررسی و بهتر درک کنم که مردم با وجود این رویدادها و مشکلات چگونه زندگی می‌کنند. این جنگ‌ها و اندیشه‌ها در تصورات ما جمع‌اند اما در زندگی روزمره چنین رویدادها و عقایدی لحظه‌به‌لحظه به‌درستی نمایش داده می‌شوند».

شرق: «تاریخ همه ما را ناامید کرد اما مهم نیست. در ابتدای قرن بیستم ماهیگیری پیر و همسرش تصمیم گرفتند برای کسب پول بیشتر اتاق‌های خانه را اجاره بدهند. هر دو در دهکده ماهیگیری یونگ‌دو به دنیا آمده و بزرگ شده بودند؛ جزیره‌ای در پنج مایلی شهر بندری بوسان. در دوره زناشویی طولانی‌شان زن سه پسر به دنیا آورد اما فقط هونی بزرگ‌ترین و ضعیف‌ترین آنها زنده ماند. هونی با مچ پایی کج و لب ‌شکری به دنیا آمد، بااین‌حال شانه‌هایی قوی، بدنی درشت و چهره‌ای مطلوب داشت. حتی در جوانی هم خلق‌وخوی ملایم و خوشایند کودکی را حفظ کرده بود. وقتی هونی از روی عادت با دیدن غریبه‌ها دهان غیرعادی خود را با دست می‌پوشاند، شبیه پدر خوش‌قیافه‌اش می‌شد. هر دو چشم‌هایی درشت و بشاش داشتند. ابروهای تیره به پیشانی پهنش زینت می‌بخشید. پوست چهره‌اش به‌خاطر کار مداوِم بیرون از خانه برنزه بود. هونی هم مانند پدر و مادرش کُند صحبت می‌کرد و برخی به‌اشتباه تصور می‌کردند این ناتوانی به‌خاطر مشکل ذهنی است اما تصوری درست نبود. سال 1910، زمانی که هونی بیست‌وهفت‌ساله بود، کره تحت‌الحمایه ژاپن قرار گرفت. ماهیگیر و همسرش که رعیت‌هایی سخت‌کوش و مقتصد بودند مانع از این شدند که اشراف نالایق و حکمران‌های فاسدی که کشور را به دزدها تسلیم کرده بودند، زندگی‌شان را آشفته کنند...».
آنچه خواندید سطرهای آغازین رمانی است با عنوان «پاچینکو» نوشته مین جین لی که با ترجمه منصوره وحدتی احمدزاده در نشر اختران منتشر شده است. مین جین لی، نویسنده کره‌ای - آمریکایی است که با همان اولین کتابش با عنوان «غذای رایگان» توجه منتقدان و مخاطبان ادبیات را به خود جلب کرد. «پاچینکو» دومین کتاب اوست؛ کتابی که چنان‌که در توضیح پشت جلد ترجمه فارسی آن اشاره شده، مین جین لی را در ردیف نویسندگان محبوب آمریکا قرار داد. رمان «پاچینکو» چنان‌که در همین توضیح و به نقل از دیوید میچل، نویسنده پرفروش نیویورک‌تایمز، آمده «سرگذشت عمیق، گسترده و مدهوش‌کننده یک خانواده مهاجر کره‌ای در ژاپن است که با سرسختی و شکیبایی به موفقیت دست می‌یابد».
ترجمه فارسی رمان «پاچینکو» با ضمایمی همراه است. یکی از این ضمایم مؤخره‌ای است به قلم خود نویسنده. مین جین لی در این مؤخره توضیح داده است که داستان این رمان چطور به ذهن او آمده و آن را چگونه 30 سال با خود حمل کرده و این رمان چطور به سرانجام رسیده است. مین جین لی توضیح می‌دهد که براساس طرحی که در ذهن داشت پیش‌نویس‌هایی نوشت اما این پیش‌نویس‌ها به سرانجامی نرسیدند، چون راضی‌اش نمی‌کردند، اما سرانجام به داستانی رسید که همان بود که می‌خواست و رمان «پاچینکو» نوشته شد و به سرانجام رسید. بعد از این مؤخره بخشی آمده است با عنوان «راهنمای خواندن گروهی» که سؤال‌هایی است درباره رمان که با مخاطبان آن در میان گذاشته شده است.
بعد از آن مصاحبه‌ای با مین جین لی آمده است. مین جین لی در این مصاحبه درباره رمان «پاچینکو»، فرایند نوشتن آن و جزئیاتی مرتبط با آن مثل شخصیت‌پردازی، زاویه دید و ... صحبت کرده و نیز از نویسندگان مورد علاقه‌اش نام برده است. نویسندگانی مثل دیکنز، فلوبر، تولستوی، بالزاک، سینکلر لوییس، همینگوی، مارک تواین، فاکنر، شروود اندرسن و دیگرانی که مورد تحسین او هستند.
او در آغاز این مصاحبه در پاسخ به این پرسش که چه‌چیز الهام‌بخش او برای نوشتن رمان «پاچینکو» بوده و چرا بر کره و ژاپنِ دوران جنگ تمرکز کرده، می‌گوید: «من سی سال پیش زمانی که به کالج می‌رفتم درباره کره‌ای‌های ساکن ژاپن مطالب زیادی آموختم. درباره این جامعه که طی سال‌های 1910 تا 1945 تحت اشغال ژاپن بود، چیزی نمی‌دانستم و به‌عنوان یک مهاجر دور از وطن کنجکاو بودم درباره این جماعت کره‌ای که زمانی با هم متحد بودند و در نتیجه حملات پی‌در‌پی به کشور و بی‌ثباتی آن، پراکنده شده بودند، اطلاعاتی کسب کنم؛ اما در حقیقت چیزی که من را به نوشتن و بارها بازنویسی این رمان سوق داد، داستان‌های متقاعدکننده افرادی بود که در تلاش برای رویارویی با فجایع تاریخی زندگی کرده بودند. اگرچه تاریخ پادشاهان و فرمانروایان واقعا جذاب است، فکر می‌کنم ما تشنه دانستن تاریخچه زندگی مردم عادی که فاقد منابع مادی و ارتباطات بوده‌اند نیز هستیم. کره‌ای‌های امروزه از میراثِ اشغالِ کره توسط ژاپن، جنگ جهانی دوم، جنگ سرد، جنگ کره، کنفوسیوس‌گرایی، آیین بودا، کمونیسم و مسیحیت آگاهی دارند. تمام این موضوعات در این کتاب منعکس شده‌اند، زیرا برای من جالب‌اند اما می‌خواستم بررسی و بهتر درک کنم که مردم با وجود این رویدادها و مشکلات چگونه زندگی می‌کنند. این جنگ‌ها و اندیشه‌ها در تصورات ما جمع‌اند اما در زندگی روزمره چنین رویدادها و عقایدی لحظه‌به‌لحظه به‌درستی نمایش داده می‌شوند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.