|

براي سيستان و بلوچستان بر آب رفته‌ام

اردشير رستمي

آنها چه مي‌دانند تگرگ و برف و باران وقتي بي‌امان مي‌بارد و هست و نيست تو را با خود مي‌برد، يعني چه؟ آنها از خانه‌هاي بي‌ستون و بي‌سقف و بي‌ديوار چه مي‌دانند؛ از سفره‌هاي خالي، از اجاق‌هاي سرد، از کفش‌هاي پاره، از زوزه‌هاي باد در شب‌هاي بي‌پايان، از شلاق سرما بر تن بي‌لباس، از گرسنگي عروس باردار وقتي که کودکش از درون او را مي‌خورد. از زلالي اشک‌هاي تو، بي‌گناهي ازلي و ابدي تو، از سکوت تو، اندوه تو، اميدها و آرزوهاي ساده تو و دست‌هاي پاک تو چه مي‌دانند. دست‌هاي تو زمين را نوازش مي‌کنند. ديدن و فهميدن تو لياقت مي‌خواهد. آنها خود را به دامان فراموشي افکنده‌اند و هر چند سال يک بار قلبشان به کار مي‌افتد و آن را در صندوقي براي تو مي‌آورند تا رأي از تو بگيرند. آنها به خاطر خودشان به ياد تو مي‌افتند. نه هيچ‌وقت گرمشان مي‌شود و نه هيچ وقت سردشان. چون سرما و گرما در دست آنهاست. آنها در زمستان هم آب سرد مي‌نوشند چون حرارت مقابل دوربين‌‌رفتن‌شان هميشه بالاست. هيچ‌چيز نه براي تو و نه براي زندگي تو نمي‌خواهند. همه‌چيز آنها براي دوربين است؛ لبخندهاي يخ‌زده و حساب‌شده‌شان. رنگ موهايشان، لباس‌هاي هميشه اتوخورده‌شان، نگاه‌هايي با چشم‌هاي پلاستيکي و خالي از هر نوع احساس و... نه، نه، آنها هيچ‌چيز را نمي‌دانند. مغز آنها يخ‌زده است، قلب‌شان يخ‌زده است. آدم‌هاي ترسناک هميشه شمشير در دست ندارند و بدن‌شان پر از خالکوبي نيست. نه آنها که زورشان به ديگران نمي‌رسد. بدن خودشان را خط‌خطي مي‌کنند. نه عزيزم، نه... آنها از تو هيچ خبري ندارند.

«اشک‌ات را به من بده، دست‌هاي خالي‌ات را به من بده، دردهاي بي‌پايانت را به من بده، زمين بر آب‌رفته‌ات را به من بده، مزرعه آتش‌گرفته‌ات را به من بده». (محمد الماقوط، شاعر سوري). آمده‌ام تا از دهان‌هاي خاموشتان سخن بگويم. از سراسر زمين گرد آوريد لب‌هاي خاموش ريخته بر خاک را و از ژرفا به من سخن بگوييد. در درازناي اين شب بلند بدين‌سان که گويي من در کنارتان لنگر گرفته‌ام. همه‌چيز را به من بگوييد زنجير به زنجير، حلقه به حلقه و گام به گام و چونان رودي از پيکان‌هاي زرد آذرخش، چونان رودي از پلنگان مدفون و بگذاريد بگريم ساعت‌ها، روزها، سال‌ها، سکوت‌تان را به من بدهيد. آتشفشان خشم‌تان را به من بدهيد. رگ‌ها و دهان مرا از آنِ خود کنيد. خون و سخن مرا بر زبان آوريد... (پابلو نرودا،‌شیليايي).

آنها چه مي‌دانند تگرگ و برف و باران وقتي بي‌امان مي‌بارد و هست و نيست تو را با خود مي‌برد، يعني چه؟ آنها از خانه‌هاي بي‌ستون و بي‌سقف و بي‌ديوار چه مي‌دانند؛ از سفره‌هاي خالي، از اجاق‌هاي سرد، از کفش‌هاي پاره، از زوزه‌هاي باد در شب‌هاي بي‌پايان، از شلاق سرما بر تن بي‌لباس، از گرسنگي عروس باردار وقتي که کودکش از درون او را مي‌خورد. از زلالي اشک‌هاي تو، بي‌گناهي ازلي و ابدي تو، از سکوت تو، اندوه تو، اميدها و آرزوهاي ساده تو و دست‌هاي پاک تو چه مي‌دانند. دست‌هاي تو زمين را نوازش مي‌کنند. ديدن و فهميدن تو لياقت مي‌خواهد. آنها خود را به دامان فراموشي افکنده‌اند و هر چند سال يک بار قلبشان به کار مي‌افتد و آن را در صندوقي براي تو مي‌آورند تا رأي از تو بگيرند. آنها به خاطر خودشان به ياد تو مي‌افتند. نه هيچ‌وقت گرمشان مي‌شود و نه هيچ وقت سردشان. چون سرما و گرما در دست آنهاست. آنها در زمستان هم آب سرد مي‌نوشند چون حرارت مقابل دوربين‌‌رفتن‌شان هميشه بالاست. هيچ‌چيز نه براي تو و نه براي زندگي تو نمي‌خواهند. همه‌چيز آنها براي دوربين است؛ لبخندهاي يخ‌زده و حساب‌شده‌شان. رنگ موهايشان، لباس‌هاي هميشه اتوخورده‌شان، نگاه‌هايي با چشم‌هاي پلاستيکي و خالي از هر نوع احساس و... نه، نه، آنها هيچ‌چيز را نمي‌دانند. مغز آنها يخ‌زده است، قلب‌شان يخ‌زده است. آدم‌هاي ترسناک هميشه شمشير در دست ندارند و بدن‌شان پر از خالکوبي نيست. نه آنها که زورشان به ديگران نمي‌رسد. بدن خودشان را خط‌خطي مي‌کنند. نه عزيزم، نه... آنها از تو هيچ خبري ندارند.

«اشک‌ات را به من بده، دست‌هاي خالي‌ات را به من بده، دردهاي بي‌پايانت را به من بده، زمين بر آب‌رفته‌ات را به من بده، مزرعه آتش‌گرفته‌ات را به من بده». (محمد الماقوط، شاعر سوري). آمده‌ام تا از دهان‌هاي خاموشتان سخن بگويم. از سراسر زمين گرد آوريد لب‌هاي خاموش ريخته بر خاک را و از ژرفا به من سخن بگوييد. در درازناي اين شب بلند بدين‌سان که گويي من در کنارتان لنگر گرفته‌ام. همه‌چيز را به من بگوييد زنجير به زنجير، حلقه به حلقه و گام به گام و چونان رودي از پيکان‌هاي زرد آذرخش، چونان رودي از پلنگان مدفون و بگذاريد بگريم ساعت‌ها، روزها، سال‌ها، سکوت‌تان را به من بدهيد. آتشفشان خشم‌تان را به من بدهيد. رگ‌ها و دهان مرا از آنِ خود کنيد. خون و سخن مرا بر زبان آوريد... (پابلو نرودا،‌شیليايي).

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.