|

گفت‌وگو با بهمن عسگری؛ کاراته‌کایی که با طلای پاریس سهمیه توکیو را قطعی کرد

کسی که بخواهد در المپیک شرکت کند، باید پیه همه‌چیز را به تنش بمالد

شرق: بهمن عسگری با مدال طلایی که در رقابت‌های کاراته‌وان پاریس گرفت، خیال خودش را از ‌ حضور در المپیک 2020 توکیو راحت کرد؛ آن هم به‌عنوان برترین مرد المپین وزن 75- کیلوگرم. اگرچه او تا مشخص‌شدن فهرست نهایی کاراته‌کاران المپیکی هنوز سه مرحله دیگر از مسابقات کاراته‌وان را پیش‌رو دارد، اما آن‌قدر فاصله امتیازی‌اش را با رقبا زیاد کرده که بعید است صدر جدول را از دست بدهد. عسگری که کارنامه‌ای درخشان از مدال‌های آسیایی و جهانی دارد، حالا با این اتفاق یکی از امیدهای اصلی کسب مدال طلای کاروان ورزش ایران در بازی‌های المپیک است. در ادامه، گفت‌وگوی «شرق» را با قهرمان کاراته دنیا می‌خوانید.

‌آقای عسگری خودتان شروع کنید. کاری که در پاریس کردید خیلی ارزشمند بود.
مسابقات کاراته‌وان پاریس همیشه سطح بسیار خوبی دارد. هرساله بهترین‌های دنیا در آن شرکت می‌کنند. من تا پیش از این چهاربار در این رقابت‌ها شرکت کرده بودم، اما فقط توانسته بودم یک مدال برنز از آن بگیرم. همیشه گوشه ذهنم این بود که روزی در این کشور صاحب مدال طلا شوم که خداراشکر به خواسته‌ام رسیدم. امتیاز بالایی که این مسابقات داشت، باعث شد تا در صدر جدول وزن 75- کیلوگرم باقی بمانم. واقعا مبارزات خوبی در پاریس داشتم، چون از نظر ذهنی آماده بودم. بدون اینکه یک امتیاز به حریفانم بدهم، همه بازی‌هایم را بردم. سال 2020 برای من خیلی خوب شروع شد. ان‌شاءالله که این اتفاق‌های خوب باز هم ادامه داشته باشد. من دو هفته پیش هم در رقابت‌های شیلی که آن هم انتخابی المپیک بود، شرکت کردم و آنجا هم طلا گرفتم. کسی که ورزش حرفه‌ای انجام داده باشد، به خوبی می‌داند کسب دو مدال طلا در فاصله 14 روز و در دو رویداد سنگین واقعا کار بسیار سختی است؛ اینکه بتوانی سر وزن باشی، رژیم غذایی‌ات را حفظ کنی و با شرایط آب‌وهوایی محل مسابقات کنار بیایی. باید یک برنامه‌ریزی درست و اصولی پشت کار باشد تا بتوانی بر همه اینها غلبه کنی که شهرام هروی، سرمربی و دکتر حجتی، مربی روان‌شناس تیم، توانستند به خوبی از عهده آن بربیایند. این دو نفر این بار سنگین را نه‌تنها در مورد من، بلکه برای سایر نفرات تیم انجام دادند.
‌ با این شرایط تکلیف حضور شما در المپیک توکیو قطعی شده است دیگر؟
بله، تکلیف من که قطعی است، اما من دلم می‌خواهد به‌عنوان نفر اول وزن راهی المپیک شوم. البته سه مرحله دیگر از مسابقات باقی مانده و من همچنان همان انگیزه قبلی را دارم. تمام فکرم این است که در این سه مسابقه پیش‌رو هم مدال بگیرم. ما در این یکی، دو سال اخیر سختی زیادی کشیدیم. نزدیک به 17 مسابقه انتخابی دادیم تا به اینجای کار رسیدیم. دلم می‌خواهد تا آخرین مسابقه بجنگم و به‌عنوان برترین نفر به المپیک توکیو بروم. آن‌موقع است که دیگر خیالم راحت می‌شود. خوشحالی‌ام را هم گذاشته‌ام برای وقتی که بقیه بچه‌های تیم سهمیه‌شان را بگیرند.
‌ ژاپن مهد کاراته دنیاست. فکر نمی‌کنید میزبانی آنها از بازی‌های المپیک برای ایران خطرساز شود؟
کسی که بخواهد در المپیک شرکت کند باید پیه همه‌چیز را به تنش بمالد. اتفاقا یکی از حریفان اصلی من یک ژاپنی است که الان نفر سوم رده‌بندی است. من تا به حال شش، هفت‌بار با او مبارزه کرده‌ام که چهار بار برنده شده است. ما کادر فنی بسیار خوبی داریم. قطعا همین‌طور که تا الان توانستند برنامه‌ریزی کنند تا مسیر کسب سهمیه را به درستی طی کنیم، در توکیو هم همه جوانب را در نظر می‌گیرند تا دیگر بهانه‌ای برای مدال‌گرفتنمان نباشد.
‌قول مدال طلا را می‌دهید؟
تمام فکر و ذکرم گرفتن مدال طلاست. همه تلاشم را می‌کنم که این‌طور شود. کاراته ایران جزء بهترین‌های دنیاست. درست است که المپیک با همه میادین فرق دارد، اما کاراته ایران این توانایی را دارد که عناوین جهانی خود را در این بازی‌ها هم تکرار کند. ان‌شاءالله در اولین دوره‌ای که این رشته به جمع بازی‌های المپیک اضافه شده، روسفید شویم و بتوانیم به جمع مدال‌های کاروان کشورمان اضافه کنیم. خدا کند شرایط طوری رقم بخورد که کاراته هم مثل تکواندو آرام‌آرام جزء رشته‌های ثابت بازی‌های المپیک شود.
‌حمایت مسئولان ورزش کشور پیش از المپیک از تیم ملی کاراته چطور بوده؟
مطمئنا برای مسئولان نیز مدال‌آوری ورزشکاران در المپیک مهم است، اما باید از لحاظ مالی و شغلی جوری به ما رسیدگی کنند که کسی دغدغه نداشته باشد و فقط تمرکزش روی تمرین‌کردنش باشد. فدراسیون کاراته در حد توانش اردوهای ما را‌ چه در داخل و چه خارج برگزار کرده و ماهانه نزدیک به سه میلیون تومان به ما حقوق می‌دهد، اما این رقم‌ها واقعا خیلی ناچیز است و کفاف زندگی یک ورزشکار را که در سطح حرفه‌ای ورزش می‌کند نمی‌دهد. ما خیلی از امکانات ورزشی را خودمان باید مهیا کنیم. وقتی به اردوهای خارج از کشور می‌رویم و با کاراته‌کاران خارجی از پاداش‌ها و دستمزدهایمان حرف می‌زنیم، اصلا نمی‌توانند درک کنند که ما چه شرایط سختی در ایران داریم و چقدر مبلغ پاداش‌هایمان کم است. تا الان فکر می‌کنم 30 نفر باشند که سهمیه المپیک گرفته باشند. مدیریت‌کردن 30 نفر اصلا کار سختی نیست. این‌طور که شنیده‌ام، کمیته ملی المپیک برای کسانی که سهمیه المپیک گرفته‌اند، پنج میلیون پاداش تعیین کرده است. آخر پنج میلیون چه دردی را از ما دوا می‌کند. سال گذشته بازی‌های آسیایی بود، گفتند به مدال‌آوران سکه می‌دهند، اما همه‌چیز ‌‌یکباره عوض شد؛ پاداش‌ها از سکه رسید به حواله‌های نقدی. منی که قهرمان شده بودم، طبق قولی که داده بودند باید 160 سکه طلا می‌گرفتم، اما نصف این تعداد سکه را پاداش گرفتم. الان که شش ماه به بازی‌های المپیک مانده، هنوز آیین‌نامه تغییر پاداش‌ها نهایی نشده و ما نمی‌دانیم که شرایط برای این بازی‌ها چطور است.

شرق: بهمن عسگری با مدال طلایی که در رقابت‌های کاراته‌وان پاریس گرفت، خیال خودش را از ‌ حضور در المپیک 2020 توکیو راحت کرد؛ آن هم به‌عنوان برترین مرد المپین وزن 75- کیلوگرم. اگرچه او تا مشخص‌شدن فهرست نهایی کاراته‌کاران المپیکی هنوز سه مرحله دیگر از مسابقات کاراته‌وان را پیش‌رو دارد، اما آن‌قدر فاصله امتیازی‌اش را با رقبا زیاد کرده که بعید است صدر جدول را از دست بدهد. عسگری که کارنامه‌ای درخشان از مدال‌های آسیایی و جهانی دارد، حالا با این اتفاق یکی از امیدهای اصلی کسب مدال طلای کاروان ورزش ایران در بازی‌های المپیک است. در ادامه، گفت‌وگوی «شرق» را با قهرمان کاراته دنیا می‌خوانید.

‌آقای عسگری خودتان شروع کنید. کاری که در پاریس کردید خیلی ارزشمند بود.
مسابقات کاراته‌وان پاریس همیشه سطح بسیار خوبی دارد. هرساله بهترین‌های دنیا در آن شرکت می‌کنند. من تا پیش از این چهاربار در این رقابت‌ها شرکت کرده بودم، اما فقط توانسته بودم یک مدال برنز از آن بگیرم. همیشه گوشه ذهنم این بود که روزی در این کشور صاحب مدال طلا شوم که خداراشکر به خواسته‌ام رسیدم. امتیاز بالایی که این مسابقات داشت، باعث شد تا در صدر جدول وزن 75- کیلوگرم باقی بمانم. واقعا مبارزات خوبی در پاریس داشتم، چون از نظر ذهنی آماده بودم. بدون اینکه یک امتیاز به حریفانم بدهم، همه بازی‌هایم را بردم. سال 2020 برای من خیلی خوب شروع شد. ان‌شاءالله که این اتفاق‌های خوب باز هم ادامه داشته باشد. من دو هفته پیش هم در رقابت‌های شیلی که آن هم انتخابی المپیک بود، شرکت کردم و آنجا هم طلا گرفتم. کسی که ورزش حرفه‌ای انجام داده باشد، به خوبی می‌داند کسب دو مدال طلا در فاصله 14 روز و در دو رویداد سنگین واقعا کار بسیار سختی است؛ اینکه بتوانی سر وزن باشی، رژیم غذایی‌ات را حفظ کنی و با شرایط آب‌وهوایی محل مسابقات کنار بیایی. باید یک برنامه‌ریزی درست و اصولی پشت کار باشد تا بتوانی بر همه اینها غلبه کنی که شهرام هروی، سرمربی و دکتر حجتی، مربی روان‌شناس تیم، توانستند به خوبی از عهده آن بربیایند. این دو نفر این بار سنگین را نه‌تنها در مورد من، بلکه برای سایر نفرات تیم انجام دادند.
‌ با این شرایط تکلیف حضور شما در المپیک توکیو قطعی شده است دیگر؟
بله، تکلیف من که قطعی است، اما من دلم می‌خواهد به‌عنوان نفر اول وزن راهی المپیک شوم. البته سه مرحله دیگر از مسابقات باقی مانده و من همچنان همان انگیزه قبلی را دارم. تمام فکرم این است که در این سه مسابقه پیش‌رو هم مدال بگیرم. ما در این یکی، دو سال اخیر سختی زیادی کشیدیم. نزدیک به 17 مسابقه انتخابی دادیم تا به اینجای کار رسیدیم. دلم می‌خواهد تا آخرین مسابقه بجنگم و به‌عنوان برترین نفر به المپیک توکیو بروم. آن‌موقع است که دیگر خیالم راحت می‌شود. خوشحالی‌ام را هم گذاشته‌ام برای وقتی که بقیه بچه‌های تیم سهمیه‌شان را بگیرند.
‌ ژاپن مهد کاراته دنیاست. فکر نمی‌کنید میزبانی آنها از بازی‌های المپیک برای ایران خطرساز شود؟
کسی که بخواهد در المپیک شرکت کند باید پیه همه‌چیز را به تنش بمالد. اتفاقا یکی از حریفان اصلی من یک ژاپنی است که الان نفر سوم رده‌بندی است. من تا به حال شش، هفت‌بار با او مبارزه کرده‌ام که چهار بار برنده شده است. ما کادر فنی بسیار خوبی داریم. قطعا همین‌طور که تا الان توانستند برنامه‌ریزی کنند تا مسیر کسب سهمیه را به درستی طی کنیم، در توکیو هم همه جوانب را در نظر می‌گیرند تا دیگر بهانه‌ای برای مدال‌گرفتنمان نباشد.
‌قول مدال طلا را می‌دهید؟
تمام فکر و ذکرم گرفتن مدال طلاست. همه تلاشم را می‌کنم که این‌طور شود. کاراته ایران جزء بهترین‌های دنیاست. درست است که المپیک با همه میادین فرق دارد، اما کاراته ایران این توانایی را دارد که عناوین جهانی خود را در این بازی‌ها هم تکرار کند. ان‌شاءالله در اولین دوره‌ای که این رشته به جمع بازی‌های المپیک اضافه شده، روسفید شویم و بتوانیم به جمع مدال‌های کاروان کشورمان اضافه کنیم. خدا کند شرایط طوری رقم بخورد که کاراته هم مثل تکواندو آرام‌آرام جزء رشته‌های ثابت بازی‌های المپیک شود.
‌حمایت مسئولان ورزش کشور پیش از المپیک از تیم ملی کاراته چطور بوده؟
مطمئنا برای مسئولان نیز مدال‌آوری ورزشکاران در المپیک مهم است، اما باید از لحاظ مالی و شغلی جوری به ما رسیدگی کنند که کسی دغدغه نداشته باشد و فقط تمرکزش روی تمرین‌کردنش باشد. فدراسیون کاراته در حد توانش اردوهای ما را‌ چه در داخل و چه خارج برگزار کرده و ماهانه نزدیک به سه میلیون تومان به ما حقوق می‌دهد، اما این رقم‌ها واقعا خیلی ناچیز است و کفاف زندگی یک ورزشکار را که در سطح حرفه‌ای ورزش می‌کند نمی‌دهد. ما خیلی از امکانات ورزشی را خودمان باید مهیا کنیم. وقتی به اردوهای خارج از کشور می‌رویم و با کاراته‌کاران خارجی از پاداش‌ها و دستمزدهایمان حرف می‌زنیم، اصلا نمی‌توانند درک کنند که ما چه شرایط سختی در ایران داریم و چقدر مبلغ پاداش‌هایمان کم است. تا الان فکر می‌کنم 30 نفر باشند که سهمیه المپیک گرفته باشند. مدیریت‌کردن 30 نفر اصلا کار سختی نیست. این‌طور که شنیده‌ام، کمیته ملی المپیک برای کسانی که سهمیه المپیک گرفته‌اند، پنج میلیون پاداش تعیین کرده است. آخر پنج میلیون چه دردی را از ما دوا می‌کند. سال گذشته بازی‌های آسیایی بود، گفتند به مدال‌آوران سکه می‌دهند، اما همه‌چیز ‌‌یکباره عوض شد؛ پاداش‌ها از سکه رسید به حواله‌های نقدی. منی که قهرمان شده بودم، طبق قولی که داده بودند باید 160 سکه طلا می‌گرفتم، اما نصف این تعداد سکه را پاداش گرفتم. الان که شش ماه به بازی‌های المپیک مانده، هنوز آیین‌نامه تغییر پاداش‌ها نهایی نشده و ما نمی‌دانیم که شرایط برای این بازی‌ها چطور است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.