|

نام‌گذاري خيابان؛ واکنش شورا به هر اتفاقي

معصومه اصغري: تصوير غالب از عملکرد شوراي پنجم که حدود دو‌سال‌و‌نيم از فعاليتش مي‌گذرد، در ذهن شهروندان چيست؟ شوراي شهري که در اين مدت عمده‌ترين واکنشش به هر اتفاقی، فقط عوض‌کردن اسم يک خيابان و معبر بوده است؛ فرقي هم نمي‌کند، چه در واکنش به اتفاقات مهم مرتبط بوده باشد و چه در اوج رويدادهاي مهم شهري، کار شورا که هميشه رسانه‌اي شده نام‌گذاري يک خيابان بوده است.
پس از حوادث سال 88، سه عضو در اقليت شوراي سوم تلاش کردند با وجود مخالفت‌هاي بسيار مهدي چمران، رئيس وقت شورا و اعضاي ديگر اصولگرا، کميته‌اي را براي سرزدن و همدردي با خانواده قربانيان و جان‌باختگان تشکيل دهند تا در اين ديدارها با افراد آسيب‌ديده همدردي شود، اما حداقل در دو ماه گذشته و حادثه رخ‌داده در آسمان تهران که قلب و روح مردم تهران را پردرد کرد، کدام نماينده مردم از نمايندگان تهران تلاش کردند تا در ميان مردم و خانواده و دوستان قربانيان حاضر شوند و اگر نمي‌توانند کاري از پيش ببرند، حداقل همراه مردم و خانواده آنها باشند؟ شوراي پنجم که در اين سه سال ضعيف‌ترين عملکرد همه شوراها را داشته، بيشترين واکنشش به رخدادهاي مهم جامعه يک تغيير نام براي يک معبر است.
اعضاي شوراي پنجم که پس از سال‌ها با رأي حداکثري مردم شهر تهران به بهشت رفته‌اند تا پس از سال‌ها حضور اصولگرايان را در مديريت شهري پايان دهند، در اين مدت فعاليت با نگاهي حداقلي به شرايط و نيازهاي شهر تهران، کمترين پروژه و برنامه را در دستور کار قرار داده‌اند و حتي از تکميل و اجراي پروژه‌هاي باقي‌مانده از دوره قبل هم باز مانده‌اند و هنوز اندر خم همان کوچه هماهنگي با شهردار و معاونانش براي تکميل پروژه‌هاي نيمه‌کاره باقي مانده‌اند. از ابتداي شروع به کار دوره پنجم شوراي شهر تهران که هم‌زمان با تحولات زيادي در تهران و کل کشور همراه بوده است، شوراي پنجم بدون ورود جدي به موضوعات و ارتباط مستقيم با مردم، از کنار حوادث مختلف در سکوت و بي‌تفاوتي و گاه با مصاحبه‌هايي بي‌اثر گذشته است. شايد تنها ورود جدي اعضاي شورا که هنوز هم روي هوا مانده است، همان پيشنهاد تعيين مکان‌هايي براي اعتراضات مردمي بود. اين طرح از دي‌ماه سال 96 تاکنون در حد پيشنهادي آرمانگرايانه باقي مانده که هر‌ازگاهي بين شوراي ‌شهر و شهرداري و فرمانداري و وزارت کشور رد و بدل مي‌شود.
شوراي پنجمي‌ها که از همان ابتداي فعاليتشان تا يک سال و اندي بعد، درگير انتخاب شهردار و حواشي آن بودند، هم‌زمان بر طبل بي‌پولي مي‌زدند و در همه اين دوران پروژه‌هاي مهم شهري ازجمله دو خط 6 و 7 متروی تهران روي زمين ماندند و تا امروز که در سال سوم هستيم، هنوز اين دو خط به افتتاح کامل نرسيده‌اند. در‌عين‌حال در اين سه سال شورا و البته شهرداري تهران نتوانسته‌اند پروژه مهمي را چه در سطح فني و اجرائي در شهر و چه در سطح اداري و ساختاري در درون خود شهرداري اجرائي کنند تا نتيجه اين اقدامات و تلاش‌ها حداقل به گوش مردم برسد تا آنها بدانند نمايندگانشان دارند با همين شرايط سخت کاري از پيش مي‌برند. شايد اوج اين ضعف عملکرد شورا و شهرداري تهران را
می‌شود در دو مورد برف سال 96 يا گران‌شدن بنزين آبان امسال ديد. وقتي که درخواست براي حمل‌ونقل عمومي در يک بازه زماني و در فشاري که به مردم وارد شده بود، زياد شد، اما مديريت شهري (شورا و شهرداري) اقدام خاصي انجام نداده بود و حتي آمادگي کافي هم نداشت. شايد شورا و شهرداري در شرايطي که جامعه درگير تنش‌هاي معيشتي و گراني و در ادامه اعتراضات کارگري بود، نمي‌توانست اقدامي برای کاهش اين تنش‌ها انجام دهد، اما آيا اين امکان را هم نداشتند تا با برنامه‌ريزي‌هاي فرهنگي و اجتماعي، استفاده از نما و منظر شهري، استفاده از هنر هنرمندان و رنگ و نور و هر المان شاد ديگري فضا را براي آرامش و شادي مردم شهر فراهم کنند؟ شهرداري در همان روزهاي سخت آبان تهراني‌ها نه‌تنها براي کاهش فشار در حمل‌ونقل عمومي و مديريت سامانه‌هاي تاکسي‌راني و اتوبوس‌راني و مترو و ساير بخش‌هاي خدمات‌رساني تغيير يا برنامه‌ريزي متفاوتي نداشت، بلکه در راستاي همان شعار شهردار تهران، يعني «تهران براي همه»، هم اقدامي نکرد. در حادثه اخير، يعني سقوط هواپيماي اوکرايني بر‌اثر شليک غيرعمد نيروهاي خودي، هم شورايي‌ها همان‌طور منفعل ماندند. شورايي‌ها در اين حادثه توان فعالیت اجرائي و سياسي نداشتند، اما آيا نمي‌توانستند مانند مسئولان کانادايي يا حتي دوستان اصلاح‌طلب خودشان در دوره سوم که سراغ خانواده قربانيان حوادث 88 رفتند، به‌سراغ خانواده برخي از قربانيان هواپيماي اوکرايني بروند؟ آيا امکان حضور در مراسم مردمي و همراهي با سوگواران اين حادثه براي اعضاي شورا فراهم نبود‌؟ آيا همه اعتراض‌ها را بايد از بهشت و از روي همان صندلي سبز شورايي انجام داد؟ در اين چند روز اعضاي شورا چند مصاحبه کردند و نهايت واکنش احساسي هم اقدام يک‌باره بهاره آروين در استعفا بود؛ اقدامي که از همان ابتدا نسنجيده و احساسي‌بودنش عيان بود و کسي آن را جدي نگرفت. روز گذشته هم شورا دو‌‌فوريتي را تصويب کرد تا يادماني از جان‌باختگان پرواز اوکراين در اسرع وقت ساخته شود و اين اقدام جزء تکراري‌ترين اقدامات شورايي‌ها در همه سال‌هاي عمر شوراها بوده است.
شوراي شهر تهران در دوره‌هاي مختلف خود با هر جريان سياسي‌ای هم‌زمان با تحولات سياسي و اجتماعي و رخدادهايي شاد يا تلخ و تکان‌دهنده همراه بوده است اما تجربه و حافظه تاريخي شهروندان گواه است که نمايندگان مردم در آن روزهاي شيرين يا سخت همراه نبوده‌اند يا اوج همراهي‌شان يک نام‌گذاري براي يک معبر در شهر بوده است؛ نام‌گذاري‌هايي که آنها هم در نوع خودشان پر از حواشي هستند. در بسياري از مقاطع شوراي شهر تهران نام‌گذاري‌ها را اقدامي حداقلي براي واکنش به موضوعات مختلف در جامعه مي‌دانست و کاملا آگاهانه و با تأخير از اين اهرم براي اعلام حضورش استفاده مي‌کرد. بيشترين موارد جهت‌گيري در نام‌گذاري‌هاي معابر تهران قطعا به‌دليل رويکردهاي سياسي در هر دوره شورا و شهرداري تهران بوده است؛ يعني موارد زيادي را مي‌توان مثال زد که به دليل اصرار جريان اصولگرا نام‌گذاري خاصي مطرح و دنبال شده درحالي‌که توجيه بيروني و مردمي بالايي نداشته است. اما شايد روشن‌ترين نمونه رفتار سياسي اين دو شورا را بتوان در نام‌گذاري معبري به نام آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني ديد. شورا همواره بلافاصله پس از وقوع حادثه يا فوت فردي خاص درخواست نام‌گذاري را مطرح و نسبت به اين تغيير نام در سطح شهر اقدام مي‌‌کرد، اما شوراي اصولگراي چهارم درباره نام‌گذاري معبري به نام هاشمي‌رفسنجاني از دي ماه 95 تا ارديبهشت سال بعد که شورا از مسئوليت افتاد، اقدامي نکرد و در عوض شوراي اصلاح‌طلب پنجم در اولين اقدام پيشنهادهای اين نام‌گذاري را انجام داد و اجرائي شد.

معصومه اصغري: تصوير غالب از عملکرد شوراي پنجم که حدود دو‌سال‌و‌نيم از فعاليتش مي‌گذرد، در ذهن شهروندان چيست؟ شوراي شهري که در اين مدت عمده‌ترين واکنشش به هر اتفاقی، فقط عوض‌کردن اسم يک خيابان و معبر بوده است؛ فرقي هم نمي‌کند، چه در واکنش به اتفاقات مهم مرتبط بوده باشد و چه در اوج رويدادهاي مهم شهري، کار شورا که هميشه رسانه‌اي شده نام‌گذاري يک خيابان بوده است.
پس از حوادث سال 88، سه عضو در اقليت شوراي سوم تلاش کردند با وجود مخالفت‌هاي بسيار مهدي چمران، رئيس وقت شورا و اعضاي ديگر اصولگرا، کميته‌اي را براي سرزدن و همدردي با خانواده قربانيان و جان‌باختگان تشکيل دهند تا در اين ديدارها با افراد آسيب‌ديده همدردي شود، اما حداقل در دو ماه گذشته و حادثه رخ‌داده در آسمان تهران که قلب و روح مردم تهران را پردرد کرد، کدام نماينده مردم از نمايندگان تهران تلاش کردند تا در ميان مردم و خانواده و دوستان قربانيان حاضر شوند و اگر نمي‌توانند کاري از پيش ببرند، حداقل همراه مردم و خانواده آنها باشند؟ شوراي پنجم که در اين سه سال ضعيف‌ترين عملکرد همه شوراها را داشته، بيشترين واکنشش به رخدادهاي مهم جامعه يک تغيير نام براي يک معبر است.
اعضاي شوراي پنجم که پس از سال‌ها با رأي حداکثري مردم شهر تهران به بهشت رفته‌اند تا پس از سال‌ها حضور اصولگرايان را در مديريت شهري پايان دهند، در اين مدت فعاليت با نگاهي حداقلي به شرايط و نيازهاي شهر تهران، کمترين پروژه و برنامه را در دستور کار قرار داده‌اند و حتي از تکميل و اجراي پروژه‌هاي باقي‌مانده از دوره قبل هم باز مانده‌اند و هنوز اندر خم همان کوچه هماهنگي با شهردار و معاونانش براي تکميل پروژه‌هاي نيمه‌کاره باقي مانده‌اند. از ابتداي شروع به کار دوره پنجم شوراي شهر تهران که هم‌زمان با تحولات زيادي در تهران و کل کشور همراه بوده است، شوراي پنجم بدون ورود جدي به موضوعات و ارتباط مستقيم با مردم، از کنار حوادث مختلف در سکوت و بي‌تفاوتي و گاه با مصاحبه‌هايي بي‌اثر گذشته است. شايد تنها ورود جدي اعضاي شورا که هنوز هم روي هوا مانده است، همان پيشنهاد تعيين مکان‌هايي براي اعتراضات مردمي بود. اين طرح از دي‌ماه سال 96 تاکنون در حد پيشنهادي آرمانگرايانه باقي مانده که هر‌ازگاهي بين شوراي ‌شهر و شهرداري و فرمانداري و وزارت کشور رد و بدل مي‌شود.
شوراي پنجمي‌ها که از همان ابتداي فعاليتشان تا يک سال و اندي بعد، درگير انتخاب شهردار و حواشي آن بودند، هم‌زمان بر طبل بي‌پولي مي‌زدند و در همه اين دوران پروژه‌هاي مهم شهري ازجمله دو خط 6 و 7 متروی تهران روي زمين ماندند و تا امروز که در سال سوم هستيم، هنوز اين دو خط به افتتاح کامل نرسيده‌اند. در‌عين‌حال در اين سه سال شورا و البته شهرداري تهران نتوانسته‌اند پروژه مهمي را چه در سطح فني و اجرائي در شهر و چه در سطح اداري و ساختاري در درون خود شهرداري اجرائي کنند تا نتيجه اين اقدامات و تلاش‌ها حداقل به گوش مردم برسد تا آنها بدانند نمايندگانشان دارند با همين شرايط سخت کاري از پيش مي‌برند. شايد اوج اين ضعف عملکرد شورا و شهرداري تهران را
می‌شود در دو مورد برف سال 96 يا گران‌شدن بنزين آبان امسال ديد. وقتي که درخواست براي حمل‌ونقل عمومي در يک بازه زماني و در فشاري که به مردم وارد شده بود، زياد شد، اما مديريت شهري (شورا و شهرداري) اقدام خاصي انجام نداده بود و حتي آمادگي کافي هم نداشت. شايد شورا و شهرداري در شرايطي که جامعه درگير تنش‌هاي معيشتي و گراني و در ادامه اعتراضات کارگري بود، نمي‌توانست اقدامي برای کاهش اين تنش‌ها انجام دهد، اما آيا اين امکان را هم نداشتند تا با برنامه‌ريزي‌هاي فرهنگي و اجتماعي، استفاده از نما و منظر شهري، استفاده از هنر هنرمندان و رنگ و نور و هر المان شاد ديگري فضا را براي آرامش و شادي مردم شهر فراهم کنند؟ شهرداري در همان روزهاي سخت آبان تهراني‌ها نه‌تنها براي کاهش فشار در حمل‌ونقل عمومي و مديريت سامانه‌هاي تاکسي‌راني و اتوبوس‌راني و مترو و ساير بخش‌هاي خدمات‌رساني تغيير يا برنامه‌ريزي متفاوتي نداشت، بلکه در راستاي همان شعار شهردار تهران، يعني «تهران براي همه»، هم اقدامي نکرد. در حادثه اخير، يعني سقوط هواپيماي اوکرايني بر‌اثر شليک غيرعمد نيروهاي خودي، هم شورايي‌ها همان‌طور منفعل ماندند. شورايي‌ها در اين حادثه توان فعالیت اجرائي و سياسي نداشتند، اما آيا نمي‌توانستند مانند مسئولان کانادايي يا حتي دوستان اصلاح‌طلب خودشان در دوره سوم که سراغ خانواده قربانيان حوادث 88 رفتند، به‌سراغ خانواده برخي از قربانيان هواپيماي اوکرايني بروند؟ آيا امکان حضور در مراسم مردمي و همراهي با سوگواران اين حادثه براي اعضاي شورا فراهم نبود‌؟ آيا همه اعتراض‌ها را بايد از بهشت و از روي همان صندلي سبز شورايي انجام داد؟ در اين چند روز اعضاي شورا چند مصاحبه کردند و نهايت واکنش احساسي هم اقدام يک‌باره بهاره آروين در استعفا بود؛ اقدامي که از همان ابتدا نسنجيده و احساسي‌بودنش عيان بود و کسي آن را جدي نگرفت. روز گذشته هم شورا دو‌‌فوريتي را تصويب کرد تا يادماني از جان‌باختگان پرواز اوکراين در اسرع وقت ساخته شود و اين اقدام جزء تکراري‌ترين اقدامات شورايي‌ها در همه سال‌هاي عمر شوراها بوده است.
شوراي شهر تهران در دوره‌هاي مختلف خود با هر جريان سياسي‌ای هم‌زمان با تحولات سياسي و اجتماعي و رخدادهايي شاد يا تلخ و تکان‌دهنده همراه بوده است اما تجربه و حافظه تاريخي شهروندان گواه است که نمايندگان مردم در آن روزهاي شيرين يا سخت همراه نبوده‌اند يا اوج همراهي‌شان يک نام‌گذاري براي يک معبر در شهر بوده است؛ نام‌گذاري‌هايي که آنها هم در نوع خودشان پر از حواشي هستند. در بسياري از مقاطع شوراي شهر تهران نام‌گذاري‌ها را اقدامي حداقلي براي واکنش به موضوعات مختلف در جامعه مي‌دانست و کاملا آگاهانه و با تأخير از اين اهرم براي اعلام حضورش استفاده مي‌کرد. بيشترين موارد جهت‌گيري در نام‌گذاري‌هاي معابر تهران قطعا به‌دليل رويکردهاي سياسي در هر دوره شورا و شهرداري تهران بوده است؛ يعني موارد زيادي را مي‌توان مثال زد که به دليل اصرار جريان اصولگرا نام‌گذاري خاصي مطرح و دنبال شده درحالي‌که توجيه بيروني و مردمي بالايي نداشته است. اما شايد روشن‌ترين نمونه رفتار سياسي اين دو شورا را بتوان در نام‌گذاري معبري به نام آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني ديد. شورا همواره بلافاصله پس از وقوع حادثه يا فوت فردي خاص درخواست نام‌گذاري را مطرح و نسبت به اين تغيير نام در سطح شهر اقدام مي‌‌کرد، اما شوراي اصولگراي چهارم درباره نام‌گذاري معبري به نام هاشمي‌رفسنجاني از دي ماه 95 تا ارديبهشت سال بعد که شورا از مسئوليت افتاد، اقدامي نکرد و در عوض شوراي اصلاح‌طلب پنجم در اولين اقدام پيشنهادهای اين نام‌گذاري را انجام داد و اجرائي شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.