|

بيرون امن‌تر است

مجيد موثقي . مستندساز

در همين اروپا وقتي از مرکز شهر يا به قول معروف محله اعيان‌نشين‌ها دور مي‌شوي، زندگي رنگ و بوي ديگري به خود مي‌گيرد؛ خانه‌ها رنگ‌پريده مي‌شوند، کافه‌ها بي‌صندلي، توريست‌ها کمتر، غذاها چرب‌تر اما ارزان‌تر، مغازه‌ها کوچک‌تر اما لبخندها واقعي‌تر! انگار اين قسمت شهرها گرسنه و بي‌خواب مانده‌اند! يک بار سوار اتوبوسي بودم که از جنوب فرانسه به شمال ايتاليا مي‌رفت. در شهر جِنوا پياده شدم، نيمه‌هاي شب بود. دو ساعتي وقت داشتم تا به اتوبوس بعدي برسم! کمي گرسنه بودم و بوي درياي مديترانه اشتهايم را باز کرده بود؛ وارد يک خيابان باريک با سنگ‌فرشي قديمي شدم؛ همه جا تاريک بود و تنها کورسويي از يک فلافل‌فروشي در انتهاي کوچه‌اي به چشم مي‌خورد. در طول مسير آدم‌هايي بي‌پناه با چهره‌هايي استخواني و لاغراندام در گوشه‌اي از خيابان به چشم مي‌خوردند. گرسنگي از چشمان آنها موج مي‌زد، چندتايي از من که تنها رنگين‌پوست ميان آنها بودم، تقاضاي سکه کردند، وارد مغازه شدم و يک ساندويچ سفارش دادم. يک کيسه پلاستيکي کوچک همراه من بود که چند تا پنير فرانسوي در آن قرار داشت، کيسه را گوشه‌اي گذاشتم و پول ساندويچ را پرداخت کردم! جاي کوچکي بود که همه مشتري‌ها سياه‌پوست بودند. با اينکه در ايتاليا بودم اما حس جالبي داشتم که انگار در اروپا نيستم... . سعی کردم از آن لبخندها بزنم که «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند» و احساس همدردی کنم با همه مشتری‌های مغازه که ناگهان دیدم کیسه پنیرها غیب شد؛ من به‌طور ناخودآگاه عصبانی شدم و کمی شلوغ‌بازی درآوردم! کیسه را پیدا کردم و جواب دست‌و‌پاشکسته کسی که آن را برداشته بود، به انگلیسی این بود «کیسه من سفید، کیسه شما سفید!». مردی که آن را برداشته بود، دو متری قد داشت و از زور بی‌خوابی درمانده بود؛ با خود اندیشیدم که احتمالا بدون خانه‌و‌کاشانه است، کجا می‌خوابد؟ یاد یکی از دانشجویانم که حالا در ایتالیا زندگی می‌کند، افتادم. یک‌بار تجربه رفتن به یک گرمخانه را برایم تعریف کرد! خوابگاه دانشجویان پر بود و او جای خواب نداشت؛ در یک صف طولانی از ساعت پنج بعدازظهر منتظر ایستاد و دهمین نفری بود که توانست وارد گرمخانه شود! گرمخانه فقط به آدم‌هایی تعلق می‌گیرد که واقعا جایی برای خوابیدن ندارند! او وارد اتاقی شد که تختی ‌دوطبقه داشت. وقتی که در حال خوابیدن بود، متوجه شد یک نفر در اتاق در حال مصرف مواد مخدر است و با اصرار می‌خواهد به او هم تعارف کند! اما جواب نه می‌شنود، دوباره اصرار می‌کند تا اینکه با هم دچار مجادله لفظی می‌شوند. خلاصه درگیری آنها بالا می‌گیرد و پلیس وارد گرمخانه شده و فرد خاطی را بیرون می‌اندازد. در ادامه او که تقصیری نداشت نیز می‌خواهد به پارک برود تا آنجا بخوابد! پلیس از او می‌پرسد: «مشکلی نیست و دیگر کسی در اتاق نیست تا مزاحمتی برای شما ایجاد کند» اما جواب او به پلیس ایتالیا این است: «بیرون امن‌تر است».

در همين اروپا وقتي از مرکز شهر يا به قول معروف محله اعيان‌نشين‌ها دور مي‌شوي، زندگي رنگ و بوي ديگري به خود مي‌گيرد؛ خانه‌ها رنگ‌پريده مي‌شوند، کافه‌ها بي‌صندلي، توريست‌ها کمتر، غذاها چرب‌تر اما ارزان‌تر، مغازه‌ها کوچک‌تر اما لبخندها واقعي‌تر! انگار اين قسمت شهرها گرسنه و بي‌خواب مانده‌اند! يک بار سوار اتوبوسي بودم که از جنوب فرانسه به شمال ايتاليا مي‌رفت. در شهر جِنوا پياده شدم، نيمه‌هاي شب بود. دو ساعتي وقت داشتم تا به اتوبوس بعدي برسم! کمي گرسنه بودم و بوي درياي مديترانه اشتهايم را باز کرده بود؛ وارد يک خيابان باريک با سنگ‌فرشي قديمي شدم؛ همه جا تاريک بود و تنها کورسويي از يک فلافل‌فروشي در انتهاي کوچه‌اي به چشم مي‌خورد. در طول مسير آدم‌هايي بي‌پناه با چهره‌هايي استخواني و لاغراندام در گوشه‌اي از خيابان به چشم مي‌خوردند. گرسنگي از چشمان آنها موج مي‌زد، چندتايي از من که تنها رنگين‌پوست ميان آنها بودم، تقاضاي سکه کردند، وارد مغازه شدم و يک ساندويچ سفارش دادم. يک کيسه پلاستيکي کوچک همراه من بود که چند تا پنير فرانسوي در آن قرار داشت، کيسه را گوشه‌اي گذاشتم و پول ساندويچ را پرداخت کردم! جاي کوچکي بود که همه مشتري‌ها سياه‌پوست بودند. با اينکه در ايتاليا بودم اما حس جالبي داشتم که انگار در اروپا نيستم... . سعی کردم از آن لبخندها بزنم که «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند» و احساس همدردی کنم با همه مشتری‌های مغازه که ناگهان دیدم کیسه پنیرها غیب شد؛ من به‌طور ناخودآگاه عصبانی شدم و کمی شلوغ‌بازی درآوردم! کیسه را پیدا کردم و جواب دست‌و‌پاشکسته کسی که آن را برداشته بود، به انگلیسی این بود «کیسه من سفید، کیسه شما سفید!». مردی که آن را برداشته بود، دو متری قد داشت و از زور بی‌خوابی درمانده بود؛ با خود اندیشیدم که احتمالا بدون خانه‌و‌کاشانه است، کجا می‌خوابد؟ یاد یکی از دانشجویانم که حالا در ایتالیا زندگی می‌کند، افتادم. یک‌بار تجربه رفتن به یک گرمخانه را برایم تعریف کرد! خوابگاه دانشجویان پر بود و او جای خواب نداشت؛ در یک صف طولانی از ساعت پنج بعدازظهر منتظر ایستاد و دهمین نفری بود که توانست وارد گرمخانه شود! گرمخانه فقط به آدم‌هایی تعلق می‌گیرد که واقعا جایی برای خوابیدن ندارند! او وارد اتاقی شد که تختی ‌دوطبقه داشت. وقتی که در حال خوابیدن بود، متوجه شد یک نفر در اتاق در حال مصرف مواد مخدر است و با اصرار می‌خواهد به او هم تعارف کند! اما جواب نه می‌شنود، دوباره اصرار می‌کند تا اینکه با هم دچار مجادله لفظی می‌شوند. خلاصه درگیری آنها بالا می‌گیرد و پلیس وارد گرمخانه شده و فرد خاطی را بیرون می‌اندازد. در ادامه او که تقصیری نداشت نیز می‌خواهد به پارک برود تا آنجا بخوابد! پلیس از او می‌پرسد: «مشکلی نیست و دیگر کسی در اتاق نیست تا مزاحمتی برای شما ایجاد کند» اما جواب او به پلیس ایتالیا این است: «بیرون امن‌تر است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.