|

سوگواری در خیابان

شرق: زنی چادری زیر پل کالج، مقابل سردر دانشگاه امیرکبیر، سوگواری می‌کند. او نزدیک‌ترین خویشاوند یکی از جان‌باختگان سقوط هواپیمای اوکراینی در میان تجمع‌کنندگان روز گذشته در مقابل دانشگاه امیرکبیر است. اگرچه صدای گریه‌هایش در میان شعارهای جمعیت داغدار و خشمگین گم می‌شود، اما سوگواری‌اش پایانی ندارد. او و بسیاری دیگر شامگاه روز گذشته مقابل سردر دانشگاه امیرکبیر به یاد قربانیان حادثه سقوط هواپیمای اوکراینی جمع شدند. این دومین روزی است که در دانشگاه امیرکبیر و شریف تجمع‌هایی به این منظور برگزار می‌شود. با این تفاوت که تجمع روز گذشته گسترده‌تر و البته اعتراضی بود؛ چرا‌که صبح دیروز بیانیه ستاد مشترک نیروهای مسلح درباره علت سقوط هواپیمای مسافربری بویینگ‌۷۳۷ منتشر شد و پایان تلخی بود بر سه روز گمانه‌زنی و بیم و امید درباره علت سقوط هواپیما. از همین‌رو حاضران در تجمع دیروز هم بیشتر از روز قبل بودند و علاوه‌بر خشمگین‌بودن داغدار هم بودند. «میم» یکی از شعاردهنده‌های خشمگین دیروز در مقابل دانشگاه امیرکبیر می‌گوید هیچ‌یک از کشته‌شده‌ها را نمی‌شناسد اما آمده تا خشمی را فریاد بزند که از یک فرایند دروغ‌گویی در این ماجرا در او انباشته شده است. پیش از صحبت با او از میزان اشک‌هایش حدس می‎‌زدم از خانواده یکی از قربانیان باشد، اما تنها یک رهگذر بود که از جریان اتفاقات این‌روزها برافروخته شده بود. ساعتی پیش از شروع تجمع، گزارشگری با یک دوربین فیلم‌برداری سراغ خانم چادری داغدار رفت. با فریاد گفت: «اگر از صداو‌سیما هستید با شما صحبت نمی‌کنم». صحبت‎های کوتاه و توأم با اشکش همه حاضران را منقلب کرد. او گفت: «جایی جز خیابان برای سوگواری ندارد، چون نه‌تنها هنوز جنازه‌ای از عزیز ازدست‌رفته‌اش برای سوگواری ندارد که تا کنون به او و بسیاری دیگر دروغ گفته‌اند». علاوه‌بر او، دوستان زیادی از جان‌باختگان این سانحه هم مقابل دانشگاه امیرکبیر جمع شده بودند. برخی از آنها در میان هیاهوی تجمع و شعارهای گسترده و اعتراضی جمعیت گوشه‌ای از خیابان با روشن‌کردن شمع یاد دوستانشان را گرامی داشتند. از آنها درباره خانواده جان‌باختگان در ایران پرسیدم و اینکه آیا در تجمع امروز حضور دارند یا نه. پاسخ‌شان این بود که بیشتر خانواده‌ها همچنان در شوک عجیب این ماجرا هستند و از شدت تألمات نمی‌توانستند در این تجمع شرکت کنند. از این‌رو اکثر کسانی که در این تجمع حضور داشتند یا از دوستان جان‌باختگان بودند یا از اقوام دور آنها یا شهروندانی که آنها را مثل خانواده خود می‌پنداشتند. اگرچه پیش‌تر ساعت 17:30 به عنوان ساعت تجمع در شبکه‌های اجتماعی اطلاع‌رسانی شده بود، اما از ساعت 16:00 جمعیت زیادی در مقابل دانشگاه تجمع کرده بودند که رفته‌رفته بر تعدادشان هم افزوده می‌شد. درهای بسته دانشگاه امیرکبیر هم موجب شده بود تا دانشجویانی در آن‌سوی نرده‌ها نتوانند با افراد این‌سوی خیابان همراهی کنند. با اضافه‌شدن جمعیت شعارها هم افزایش یافت و تا تاریکی شب ادامه داشت. این تجمع حدود ساعت 19:00 با دخالت پلیس خاتمه یافت.

شرق: زنی چادری زیر پل کالج، مقابل سردر دانشگاه امیرکبیر، سوگواری می‌کند. او نزدیک‌ترین خویشاوند یکی از جان‌باختگان سقوط هواپیمای اوکراینی در میان تجمع‌کنندگان روز گذشته در مقابل دانشگاه امیرکبیر است. اگرچه صدای گریه‌هایش در میان شعارهای جمعیت داغدار و خشمگین گم می‌شود، اما سوگواری‌اش پایانی ندارد. او و بسیاری دیگر شامگاه روز گذشته مقابل سردر دانشگاه امیرکبیر به یاد قربانیان حادثه سقوط هواپیمای اوکراینی جمع شدند. این دومین روزی است که در دانشگاه امیرکبیر و شریف تجمع‌هایی به این منظور برگزار می‌شود. با این تفاوت که تجمع روز گذشته گسترده‌تر و البته اعتراضی بود؛ چرا‌که صبح دیروز بیانیه ستاد مشترک نیروهای مسلح درباره علت سقوط هواپیمای مسافربری بویینگ‌۷۳۷ منتشر شد و پایان تلخی بود بر سه روز گمانه‌زنی و بیم و امید درباره علت سقوط هواپیما. از همین‌رو حاضران در تجمع دیروز هم بیشتر از روز قبل بودند و علاوه‌بر خشمگین‌بودن داغدار هم بودند. «میم» یکی از شعاردهنده‌های خشمگین دیروز در مقابل دانشگاه امیرکبیر می‌گوید هیچ‌یک از کشته‌شده‌ها را نمی‌شناسد اما آمده تا خشمی را فریاد بزند که از یک فرایند دروغ‌گویی در این ماجرا در او انباشته شده است. پیش از صحبت با او از میزان اشک‌هایش حدس می‎‌زدم از خانواده یکی از قربانیان باشد، اما تنها یک رهگذر بود که از جریان اتفاقات این‌روزها برافروخته شده بود. ساعتی پیش از شروع تجمع، گزارشگری با یک دوربین فیلم‌برداری سراغ خانم چادری داغدار رفت. با فریاد گفت: «اگر از صداو‌سیما هستید با شما صحبت نمی‌کنم». صحبت‎های کوتاه و توأم با اشکش همه حاضران را منقلب کرد. او گفت: «جایی جز خیابان برای سوگواری ندارد، چون نه‌تنها هنوز جنازه‌ای از عزیز ازدست‌رفته‌اش برای سوگواری ندارد که تا کنون به او و بسیاری دیگر دروغ گفته‌اند». علاوه‌بر او، دوستان زیادی از جان‌باختگان این سانحه هم مقابل دانشگاه امیرکبیر جمع شده بودند. برخی از آنها در میان هیاهوی تجمع و شعارهای گسترده و اعتراضی جمعیت گوشه‌ای از خیابان با روشن‌کردن شمع یاد دوستانشان را گرامی داشتند. از آنها درباره خانواده جان‌باختگان در ایران پرسیدم و اینکه آیا در تجمع امروز حضور دارند یا نه. پاسخ‌شان این بود که بیشتر خانواده‌ها همچنان در شوک عجیب این ماجرا هستند و از شدت تألمات نمی‌توانستند در این تجمع شرکت کنند. از این‌رو اکثر کسانی که در این تجمع حضور داشتند یا از دوستان جان‌باختگان بودند یا از اقوام دور آنها یا شهروندانی که آنها را مثل خانواده خود می‌پنداشتند. اگرچه پیش‌تر ساعت 17:30 به عنوان ساعت تجمع در شبکه‌های اجتماعی اطلاع‌رسانی شده بود، اما از ساعت 16:00 جمعیت زیادی در مقابل دانشگاه تجمع کرده بودند که رفته‌رفته بر تعدادشان هم افزوده می‌شد. درهای بسته دانشگاه امیرکبیر هم موجب شده بود تا دانشجویانی در آن‌سوی نرده‌ها نتوانند با افراد این‌سوی خیابان همراهی کنند. با اضافه‌شدن جمعیت شعارها هم افزایش یافت و تا تاریکی شب ادامه داشت. این تجمع حدود ساعت 19:00 با دخالت پلیس خاتمه یافت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.