وصلههای ناجور
شرق: «باشد، شماها که مرا نمیشناسید، برای همین اگر میگویم احمق نیستم، مجبورید حرفم را قبول کنید. تهوتوی هر کتابی را که دستم رسیده درآوردهام. فاکنر و دیکنز و ونه گات و برندان بییِن و دیلان تامس را دوست دارم. اوایل آن هفته، یا اگر بخواهم دقیقتر بگویم، همان روز کریسمس، جاده انقلابی اثر ریچارد ییتس را تمام کردم که چه رمان بینظیری است. در واقع میخواستم با یکی از نسخههای کتاب خودم را پرت کنم، نه فقط چون کار باحالی بود و مرگم را کمی رازآلود میکرد، بیشتر چون باعث میشد چند نفر دیگر هم کتاب را بخوانند. ولی همهچیز جوری پیش رفت که اصلا وقت نکردم آماده شوم و کتاب را توی خانه جا گذاشتم. راستش اصلا پیشنهاد نمیکنم روز کریسمس تمامش کنید، آن هم توی یک تک اتاق که تازه آب گرم هم ندارد، در شهری که احدی را نمیشناسی. یعنی با آن پایان یأسآورش، احتمالا هیچ کمکی به حالواحوال من نکرد».
آنچه آمد سطرهایی بود از رمان «سراشیبِ طولانی»، نوشته نیک هورنبی، نویسنده انگلیسی که با ترجمه فریما مؤیدطلوع در نشر نیلوفر منتشر شده است. نیک هورنبی را چنانکه در مقدمه مترجم بر ترجمه فارسی رمان «سراشیبِ طولانی» آمده، «موفقترین نویسنده بریتانیایی میدانند». او در سال 2004 در رأیگیری بیبیسی عنوان بیستونهمین فرد بانفوذ در فرهنگ بریتانیا را به دست آورده است. در این مقدمه همچنین آمده است که «کتابهای او معمولا چه از سمت مردم و چه از سوی منتقدین بهشدت مورد اقبال قرار میگیرند» و «آثارش موفق میشوند حتی آنهایی را وادار به خواندن کنند که عادت به خواندن جایی در زندگیشان ندارد». چنانکه در همین مقدمه اشاره شده بخشی از موفقیت هورنبی را «ناشی از آشنایی و احساس نزدیکی او به دغدغههای انسان معاصر چون موزیک، تلویزیون، سینما، فوتبال و طبیعت بیهدف و وسواسی شخصیتهایش میدانند».
رمان «سراشیبِ طولانی» رمانی است با چند راوی. ماجرای این رمان از این قرار است که چند نفر شبِ سال نو قصد خودکشی دارند و میخواهند خودشان را از پشت بام یک ساختمان به پایین پرت کنند. آنها روی پشت بام با هم مواجه میشوند و همین طرح و برنامهشان را به هم میزند و ماجرا طور دیگری پیش میرود. جمعشدن آنها دور هم کل ماجرا را به سمتوسوی دیگری میبرد. رمان از خلال روایت داستان شخصیتهای اصلی از زبان خودشان با طنزی انتقادی تصویری از جامعه به دست میدهد. در آغاز ترجمه فارسی رمان نقل قولهایی درباره آن درج شده. در یکی از این نقل قولها، به نقل از نشریه تورنتوز گلوب اند میل، به حضور وصلههای ناجور اجتماع در این رمان اشاره شده و مهارتی که نویسنده در بهتصویرکشیدن آنها به خرج داده است. در این نقل قول میخوانیم که نویسنده در این رمان «با چه مهارتی این وصلههای ناجور اجتماع را به تصویر کشیده و کاری کرده تا آنها تعاملی بینقص با یکدیگر داشته باشند». در این نقل قولها همچنین از قول «ایندیپندنت» این رمان «رمانی از زبان شخصیتهای مختلف» وصف شده «که گیرایی و اهمیت آن در نمایشی است که رماننویس به راه انداخته و تلاش کرده درِ
تازهای را به رویمان بگشاید». جانی دپ، بازیگر مشهور سینما نیز این رمان را «اثری استادانه» وصف کرده است.
یکی از شخصیتهای رمان «سراشیبِ طولانی» که بخشی از روایت او در آغاز آمد، شخصیتی است به نام جیجی که پیک موتوری یک رستوران است. جیجی اهل موسیقی و آدمی کتابخوان است با آرزوهای بزرگِ تحققنیافته. او که خودکشی را مختص طیف نخبگان و خودش را هم از این طیف میداند، وقتی روی پشتبام با آدمهایی بهظاهر عادی که آنها هم میخواهند خودکشی کنند، مواجه میشود، در آغاز قدری سر میخورد، چون دوست ندارد با آنها در یک دسته طبقهبندی شود. اینک بخشی دیگر از روایت او: «حسابی جا خوردم وقتی دیدم مورین، جس و مارتین شارپ هم برای خلاصی از این دنیا پا گذاشتهاند جا پای ونسان ونگوگ (و بله، خیلی ممنون، خودم میدانم ونسان از بالای یک ساختمان شمال شهری لندن نپریده پایین). زن میانسالی که شبیه خدمتکارها بود، یک نوجوان روانی جیغجیغو و یک مجری تاکشو، با صورتی که از شدت برنزگی به نارنجی میزد. دیگر کسی اضافه نشد. خودکشی را که برای اینجور آدمها نساخته بودند. خودکشی برای کسانی بود مثل ویرجینیا وولف و نیک دریک و من. خودکشی قرار بوده کار خفن و باحالی باشد. شب سال نو شب بازندههای سانتیمانتال است. تقصیر خودم بود. معلوم است که آدمهای سطح
پایین جمع میشوند آن بالا. باید تاریخ شیکتری انتخاب میکردم. مثل 28 مارچ، روزی که ویرجینیا وولف پا گذاشت به رودخانه، یا بیستوپنجم نوامبرِ نیک دریک».
شرق: «باشد، شماها که مرا نمیشناسید، برای همین اگر میگویم احمق نیستم، مجبورید حرفم را قبول کنید. تهوتوی هر کتابی را که دستم رسیده درآوردهام. فاکنر و دیکنز و ونه گات و برندان بییِن و دیلان تامس را دوست دارم. اوایل آن هفته، یا اگر بخواهم دقیقتر بگویم، همان روز کریسمس، جاده انقلابی اثر ریچارد ییتس را تمام کردم که چه رمان بینظیری است. در واقع میخواستم با یکی از نسخههای کتاب خودم را پرت کنم، نه فقط چون کار باحالی بود و مرگم را کمی رازآلود میکرد، بیشتر چون باعث میشد چند نفر دیگر هم کتاب را بخوانند. ولی همهچیز جوری پیش رفت که اصلا وقت نکردم آماده شوم و کتاب را توی خانه جا گذاشتم. راستش اصلا پیشنهاد نمیکنم روز کریسمس تمامش کنید، آن هم توی یک تک اتاق که تازه آب گرم هم ندارد، در شهری که احدی را نمیشناسی. یعنی با آن پایان یأسآورش، احتمالا هیچ کمکی به حالواحوال من نکرد».
آنچه آمد سطرهایی بود از رمان «سراشیبِ طولانی»، نوشته نیک هورنبی، نویسنده انگلیسی که با ترجمه فریما مؤیدطلوع در نشر نیلوفر منتشر شده است. نیک هورنبی را چنانکه در مقدمه مترجم بر ترجمه فارسی رمان «سراشیبِ طولانی» آمده، «موفقترین نویسنده بریتانیایی میدانند». او در سال 2004 در رأیگیری بیبیسی عنوان بیستونهمین فرد بانفوذ در فرهنگ بریتانیا را به دست آورده است. در این مقدمه همچنین آمده است که «کتابهای او معمولا چه از سمت مردم و چه از سوی منتقدین بهشدت مورد اقبال قرار میگیرند» و «آثارش موفق میشوند حتی آنهایی را وادار به خواندن کنند که عادت به خواندن جایی در زندگیشان ندارد». چنانکه در همین مقدمه اشاره شده بخشی از موفقیت هورنبی را «ناشی از آشنایی و احساس نزدیکی او به دغدغههای انسان معاصر چون موزیک، تلویزیون، سینما، فوتبال و طبیعت بیهدف و وسواسی شخصیتهایش میدانند».
رمان «سراشیبِ طولانی» رمانی است با چند راوی. ماجرای این رمان از این قرار است که چند نفر شبِ سال نو قصد خودکشی دارند و میخواهند خودشان را از پشت بام یک ساختمان به پایین پرت کنند. آنها روی پشت بام با هم مواجه میشوند و همین طرح و برنامهشان را به هم میزند و ماجرا طور دیگری پیش میرود. جمعشدن آنها دور هم کل ماجرا را به سمتوسوی دیگری میبرد. رمان از خلال روایت داستان شخصیتهای اصلی از زبان خودشان با طنزی انتقادی تصویری از جامعه به دست میدهد. در آغاز ترجمه فارسی رمان نقل قولهایی درباره آن درج شده. در یکی از این نقل قولها، به نقل از نشریه تورنتوز گلوب اند میل، به حضور وصلههای ناجور اجتماع در این رمان اشاره شده و مهارتی که نویسنده در بهتصویرکشیدن آنها به خرج داده است. در این نقل قول میخوانیم که نویسنده در این رمان «با چه مهارتی این وصلههای ناجور اجتماع را به تصویر کشیده و کاری کرده تا آنها تعاملی بینقص با یکدیگر داشته باشند». در این نقل قولها همچنین از قول «ایندیپندنت» این رمان «رمانی از زبان شخصیتهای مختلف» وصف شده «که گیرایی و اهمیت آن در نمایشی است که رماننویس به راه انداخته و تلاش کرده درِ
تازهای را به رویمان بگشاید». جانی دپ، بازیگر مشهور سینما نیز این رمان را «اثری استادانه» وصف کرده است.
یکی از شخصیتهای رمان «سراشیبِ طولانی» که بخشی از روایت او در آغاز آمد، شخصیتی است به نام جیجی که پیک موتوری یک رستوران است. جیجی اهل موسیقی و آدمی کتابخوان است با آرزوهای بزرگِ تحققنیافته. او که خودکشی را مختص طیف نخبگان و خودش را هم از این طیف میداند، وقتی روی پشتبام با آدمهایی بهظاهر عادی که آنها هم میخواهند خودکشی کنند، مواجه میشود، در آغاز قدری سر میخورد، چون دوست ندارد با آنها در یک دسته طبقهبندی شود. اینک بخشی دیگر از روایت او: «حسابی جا خوردم وقتی دیدم مورین، جس و مارتین شارپ هم برای خلاصی از این دنیا پا گذاشتهاند جا پای ونسان ونگوگ (و بله، خیلی ممنون، خودم میدانم ونسان از بالای یک ساختمان شمال شهری لندن نپریده پایین). زن میانسالی که شبیه خدمتکارها بود، یک نوجوان روانی جیغجیغو و یک مجری تاکشو، با صورتی که از شدت برنزگی به نارنجی میزد. دیگر کسی اضافه نشد. خودکشی را که برای اینجور آدمها نساخته بودند. خودکشی برای کسانی بود مثل ویرجینیا وولف و نیک دریک و من. خودکشی قرار بوده کار خفن و باحالی باشد. شب سال نو شب بازندههای سانتیمانتال است. تقصیر خودم بود. معلوم است که آدمهای سطح
پایین جمع میشوند آن بالا. باید تاریخ شیکتری انتخاب میکردم. مثل 28 مارچ، روزی که ویرجینیا وولف پا گذاشت به رودخانه، یا بیستوپنجم نوامبرِ نیک دریک».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.